บทที่ 54 กระบี่ไร้เทียมทาน!

บทที่ 54 กระบี่ไร้เทียมทาน!

ด้วยคำสั่งของพญาหงส์ทอง

เสียงของการเข่นฆ่าดังขึ้นอีกครั้งจากทั่วทุกสารทิศ

เพียงแต่คราวนี้มันดูแผ่ขยายเป็นวงกว้างกว่าเก่า

อย่างไรแล้ว

เหล่าอสูรก็ถูกฉู่โม่วกวาดล้างไปจนเกือบหมด จนเหลือสัตว์อสูรอยู่ไม่มากแล้วในตอนนี้

“มาได้ถูกเวลาจริง ๆ!”

เมื่อเผชิญหน้ากับเหล่าสัตว์อสูร ฉู่โม่วก็ไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย ชายหนุ่มกลับผิวปากออกมาเสียอย่างนั้น

สีหน้าของเขาดูรื่นเริง

ความสนุกในการต่อสู้เช่นนี้ช่วยให้ฉู่โม่วสั่งสมประสบการณ์ได้อย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มกวัดแกว่งกระบี่ไปมาโดยมีสายฟ้าแล่นแปลบปลาบออกมาจากมือซ้ายเป็นครั้งคราว เขาโจมตีที่จุดอ่อนภายนอกขณะฟาดฟันเหล่าสัตว์อสูร

เมื่อใช้พรสวรรค์ผสานกับวิชากระบี่เช่นนี้ ไม่ว่าเขาผ่านไปที่ใดก็จะมีศพอสูรเกลื่อนกลาด

หากการเข่นฆ่าเช่นนี้เกิดขึ้นกับผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไป ใครเห็นก็คงเข่าทรุดลงไปบนพื้นด้วยความหวาดผวาแล้ว

เหล่าสัตว์อสูรนั้นดุร้ายตามธรรมชาติ แม้ว่าจะมีสติปัญญาและความคิดเป็นของตัวเองแล้ว พวกมันก็ยังอาศัยอยู่ในป่าที่เต็มไปด้วยการต่อสู้กันเองอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นแล้ว การสังหารเข่นฆ่าของฉู่โม่วจึงไม่ทำให้พวกมันหวาดกลัวนัก ซ้ำร้ายยังปลุกความกล้าในใจจนเหยียบย่ำซากศพของพวกเดียวกันไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มพร้อมดวงตาสีแดงฉานอีกด้วย

ในชั่วขณะนี้ ซากเนื้อและกระดูกที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นดินผสมกับน้ำฝน จนกลายเป็นแม่น้ำโลหิตที่น่าสะพรึงกลัว

เมื่อกรงเล็บอันแหลมคมตรงเข้ามาหา ฉู่โม่วก็ใช้ย่างก้าวหมอกควัน ร่างของเขาราวกับผีสางและเคลื่อนก้าวไปโผล่อีกจุดหนึ่งห่างออกไปหลายเมตรได้ในทันที กรงเล็บสัตว์อสูรนั้นผ่านหน้าเขาไป และก่อนที่เจ้าของจะได้ดึงมันกลับไป ฉู่โม่วก็ฟันกระบี่สวนไปแล้ว!

“อ๊ากกกก!”

กรงเล็บแตกกระจาย

แต่กระบี่ของฉู่โม่วกลับไม่มีร่องรอยขีดข่วนและยังคงฟาดฟันต่อไป เสียง ‘ฉับ’ ดังขึ้น ก่อนร่างกายของอสูรพยัคฆ์ตัวนั้นจะแข็งทื่อและหัวหลุดจากบ่าทันที

เลือดสาดกระจายพร้อมร่างที่ล้มลงบนพื้นดิน

“ราชาพยัคฆ์!”

สัตว์อสูรทั้งหลายตะโกนลั่นด้วยความตกตะลึง

เมื่อเห็นว่าฉู่โม่วตัดหัวของราชาพยัคฆ์ได้ภายในการโจมตีเดียว เหล่าสัตว์อสูรก็อดหวาดผวาไม่ได้ ถึงจะไม่กลัวตาย แต่พวกมันยังไม่อยากตายอย่างสูญเปล่า

ผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์คนนี้ทรงพลังจนแม้แต่ราชาพยัคฆ์ยังต้านทานการโจมตีเพียงครั้งเดียวไม่ได้! แล้วพวกมันจะจัดการเขาได้อย่างไร?

ตอนนี้หลายตัวเริ่มถอยทัพแล้ว

แต่เสียงของพญาหงส์ทองก็ดังมาจากด้านหลัง จนสัตว์อสูรเหล่านี้ได้แต่เก็บงำความกลัวไว้และจำใจมุ่งหน้าต่อไป!

“ใจกล้าและไม่กลัวตายจนเหนือความคาดหมายจริง ๆ!”

“แต่โชคไม่ดีเท่าไหร่นะ…”

“เพราะมันไร้ประโยชน์!”

ฉู่โม่วกินยาเข้าไปเพื่อฟื้นคืนความแข็งแกร่งและอณูแห่งชีวิตกลับมา ก่อนจะมุ่งหน้าเข้าไปกลางฝูงอสูรอีกครั้ง!

พายุฝนฟ้าคะนองยังคงดำเนินต่อไป

สายฝนเจิ่งนองบนพื้นดินสูงถึงข้อเท้าแล้ว แม้ว่าฝนจะยังตกอย่างต่อเนื่อง แต่โลหิตมากมายก็ย้อมให้น้ำเจิ่งนองกลายเป็นสีแดง

แม้ว่าจะมีฝนตกห่าใหญ่ กลิ่นเลือดที่คละคลุ้งก็ยากที่จะจางหายไปในระยะเวลาอันสั้น

เขาเงื้อกระบี่ขึ้นสะท้อนแสงสว่างวาบ และสังหารอสูรราวสิบตัวกำลังตรงเข้ามา!

ฉู่โม่วเงยหน้าขึ้น ก่อนจะพบว่าเหลือสัตว์อสูรบนภูเขาเพียงไม่กี่สิบตัวเท่านั้น

และท้ายที่สุด

เขาก็สังเกตเห็นพญาหงส์ที่ปกคลุมไปด้วยขนสีทองจับจ้องเขม็งมาจากมุมสุง

‘นั่นคงจะเป็นพญาหงส์ทองสินะ!’

‘ตั้งใจจะหาจุดอ่อนแล้วค่อยฆ่าฉันทีเดียว!’

‘แต่…’

‘ถ้าคิดจะฆ่าฉัน ฉันก็จะฆ่ามันเหมือนกัน!’

ฉู่โม่วหรี่ตาลง เขาไม่สนใจสัตว์อสูรโดยรอบ และพุ่งตรงไปหาพญาหงส์ทองทันที!!

‘บ้าดีเดือดนัก ข้ายังไม่ทันออกตัวก็กล้ามาหาเองถึงที่!’

‘หลังจากฆ่าแกเสร็จ ข้าจะฉีกทึ้งกระดูกของเจ้าออกมาให้สาแก่ใจ!’

พญาหงส์ทองโกรธจัดก่อนกางปีกสยาย และพุ่งตรงเข้ามาหาฉู่โม่วพร้อมส่งเสียงร้องลั่น

แววตาของมันดุร้ายและเฉียบคม จะงอยปากเปล่งประกายแสงเย็นเยียบ…

ความเร็วในการบินของมันรวดเร็วอย่างถึงที่สุด ขณะที่บินพวกมันจะส่งเสียงร้องจนกระทั่งอากาศถูกแหวกออกเพราะไม่อาจต้านทานพลังของมันได้

ไม่ต้องสงสัยเลยสักนิด

หากโดนปีกนั้นเข้า ร่างกายของฉู่โม่วคงได้ขาดเป็นชิ้น ๆ อย่างแน่นอน!!

มันทรงพลังจนแม้แต่ผู้ปลุกพลังขั้นจอมยุทธ์ต้องตกตะลึง และคงต้องรีบหลบหลีกปีกคู่นั้นและไม่กล้าเสี่ยงแม้แต่น้อย!

ทว่าฉู่โม่วกลับนิ่งเฉย…

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพญาหงส์ทอง ชายหนุ่มไม่ได้หลบหลีกหรือถอยหนี แต่กลับก้าวไปข้างหน้า

เลือดกับพลังในร่างกายพลุ่งพล่าน อณูแห่งชีวิตและพรสวรรค์ธาตุสายฟ้าไหลเวียนพร้อมเสียงร่ำร้อง

ตู้ม!

ธาตุสายฟ้าระเบิดออกมาทันที พลังที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวถูกส่งผ่านไปยังกระบี่ที่ถูกฟันออกไป!

“คมกระบี่ลักซ่อน!”