บทที่ 73 เข้าถึงจิตใจแห่งกระบี่และกำจัดวานรเผือกอัคนี!

บทที่ 73 เข้าถึงจิตใจแห่งกระบี่และกำจัดวานรเผือกอัคนี!

เสียงคมกระบี่ที่ดังออกมานี้ค่อนข้างจะเบาเมื่อเทียบกับครั้งก่อน

มันเหมือนเสียงกระบี่ที่ถูกชักออกจากฝักที่กำลังจะเงียบลง ทว่าหลายวินาทีต่อมายังคงดังกังวานอยู่และทวีคูณเพิ่มความดังขึ้นเรื่อย ๆ

ชั่วอึดใจหนึ่ง

สายลมที่เคยเป็นศัตรูตัวร้าย บัดนี้กำลังเปลี่ยนทิศอีกครั้ง มันเข้ามาหลอมรวมที่ตัวฉู่โม่ว หมุนเกลียวกันราวกับพายุขนาดเล็กและปลดปล่อยกลิ่นอายที่บาดคมออกมาจากตัวมันเอง เสียงของสายลมนี้บาดหูทุกคนราวกับตัวมันถูกสรรค์สร้างด้วยคมมีดที่มองไม่เห็น

“เสียงนี่…”

ในฐานะที่เป็นสัตว์อสูรระดับ 5 วานรเผือกอัคนีรับรู้ได้ผ่านความเฉลียวฉลาด หลังจากได้ยินเสียงที่ว่า มันก็ตระหนักได้ว่าบางสิ่งบางอย่างเริ่มไม่ถูกต้องแล้ว

สิ่งนี้ไม่ได้มาจากความไม่สบายใจที่เกิดขึ้นภายในหัวใจก่อนหน้า

แต่มาจากเสียงที่ได้ยินต่างหาก… เสียงสายลมที่แหลมคมประดุจใบมีด…

มันไม่ได้มาจากกระบี่ของฉู่โม่ว แต่มาจากตัวของผู้ใช้เลยต่างหาก!

ราวกับว่าร่างของชายหนุ่มในตอนนี้กลายเป็นกระบี่สวรรค์ที่กำลังค่อย ๆ หลุดออกมาจากฝักที่เก็บงำมันเอาไว้ช้า ๆ

ภาพนี้อยู่เหนือความหยั่งรู้ของวานรเผือกอัคนีมากนัก

มันไม่เข้าใจเลยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้คืออะไร แต่สามารถสัมผัสได้ชัดเจนว่าทุกครั้งที่กระบี่ภายในมือของฉู่โม่วขยับออกมา แววตาของเขาจะเฉียบคมมากขึ้นด้วย

เสียงของใบมีดที่เสียดสีกับฝักกระบี่ยิ่งทำให้ความรู้สึกไม่สบายใจหนักหน่วงมากขึ้นด้วยเช่นกัน!

ไม่ต้องพูดถึงกลิ่นอายแห่งความเกรี้ยวกราดและความสยดสยองที่กระบี่เล่มนั้นปลดปล่อยออกมาด้วยเลย

มันหนาขึ้นอยู่ตลอดเวลามาพักหนึ่งแล้ว!

“ไอ้หนอนแมลงนี่… มันบรรลุภายในเวลาแบบนี้งั้นเหรอ!?”

“เป็นไปไม่ได้!”

ความกลัวที่ไร้ต้นกำเนิดเริ่มกัดกินหัวใจที่กำลังสั่นเทา

ทั้งที่เป็นเพียงมนุษย์ตัวเล็ก ที่มันไม่จำเป็นต้องใส่ใจหรือสนใจอะไรก็ได้แท้ ๆ แต่เขากลับทำให้ลิงยักษ์อย่างตนต้องตื่นตระหนกได้ถึงเพียงนี้

ยิ่งไปกว่านั้น…

การที่ไม่สามารถคาดเดาอะไรได้สักอย่างนี้ ทำให้วานรเผือกอัคนีเริ่มรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก ไม่ดีแน่หากจะปล่อยให้ความรู้สึกนี้คงอยู่ต่อไป

อีกไม่นาน…

ชายที่อยู่ตรงหน้ามันจะต้องกลายเป็นกระบี่ที่มาทำร้ายตัวมันเองได้อย่างแน่นอน!

“ตายซะ เจ้ามนุษย์!”

เมื่อความกลัวลืมตาตื่นเป็นความโกรธ แววตาที่ดุร้ายของลิงยักษ์ก็กลับมาแสดงให้เห็นอีกครั้ง มันยกแขนขึ้นสูง ขณะเดียวกันเปลวเพลิงสีแดงก็เข้าไปห้อมล้อมลำแขนใหญ่นั้นไว้ราวกับกำไลสีแดง

ด้วยความเร็วระดับเดียวกับเสียง กำปั้นยักษ์ถูกทุบลงมาด้วยแรงที่มากกว่าทุกที มันทลายกำแพงเสียงและพุ่งลงพื้นดินด้วยเสียงที่ดังกังวาน

ห้วงอากาศที่ขวางกั้นเป็นแรงเสียดทานทางธรรมชาติ ไม่มีผลอะไรเลยกับกำปั้นที่ลุกท่วมไปด้วยไฟนี้ พลังทำลายล้างของมันแม้แต่ห้วงมิติที่มองไม่เห็นยังต้องสั่นสะเทือนไปด้วย

…

ฉู่โม่วยังคงไว้ซึ่งท่วงท่าเช่นเดิม นั่นเพราะสติของเขากำลังเข้าสู่โลกที่แสนวิเศษอยู่

ไม่ต้องสงสัย

โลกแสนวิเศษนี้คือ แดนกระบี่!

ภายในโลกแห่งนี้ อุดมไปด้วยคลื่นกระบี่มากมายนับไม่ถ้วนที่กำลังวิ่งแล่นไปมาราวกับปลาในบ่อน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งแม้จะดูเหมือนไร้ซึ่งจุดหมาย ทว่าแท้จริงแล้วกำลังหลั่งไหลเข้ามาในร่างของเขาอยู่

ทันทีที่ฉู่โม่วสัมผัสได้ถึงจิตที่สั่นไหว เลือดในกายของเขาก็เริ่มเคลื่อนไหวโดยที่ไม่ได้กระตุ้น มันสูบฉีดนำแก่นแท้ของพลัง และจิตวิญญาณให้มาบรรจบรวมกันเป็นหนึ่ง อณูแห่งชีวิตที่หลั่งไหลเข้ามาในร่างกาย จากแต่เดิมที่เคยปั่นป่วนไปทั่ว บัดนี้กำลังกลั่นเอาพลังอันไร้ขีดจำกัดออกมาด้วย!

ทันใดนั้น ดวงตาที่หลับนิ่งก็ลืมตาตื่น!

ความเข้าใจเมื่อครู่ถูกกลั่นใช้ในพริบตา ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่กำปั้นของวานรเผือกอัคนีกำลังพุ่งลงมาเหนือหัวด้วยความเร็วสูง

สายลมที่กดทับลงมาเฉกเช่นก่อนหน้าเกิดขึ้นอีกครั้ง มันรุนแรงและกดร่างของฉู่โม่วไว้ไม่ให้หนีออกจากจุดปะทะได้ระดับที่แม้แต่พื้นดินเบื้องล่างยังแตกร้าวออกมา

ทว่าฉู่โม่วไม่ได้หวาดกลัว

เขากระชับมือให้เข้ากับด้ามกระบี่จนสามารถกำด้ามนั้นไว้เต็มฝ่ามือ

แกร๊ก!

เสียงคมเหล็กถูกขยับดังขึ้น

วินาทีต่อมา

ด้วยระยะที่ห่างกันไม่ถึงร้อยเมตร ไม่ว่าจะเป็นผู้คนบนกำแพงฐานหรือภายในตัวฐาน กระบี่ทุกเล่มที่อยู่ในมือของผู้ฝึกยุทธ์ต่างสั่นสะท้านกันขึ้นมาทีละนิด

กระบี่เหล่านี้กำลังหวาดกลัว!

หรืออีกนัยหนึ่ง

พวกมันกำลังเทิดทูนบางสิ่งบางอย่างที่เปรียบเสมือนเจ้าเหนือหัวอยู่!

สิ่งนี้ทำให้หลายคนประหลาดใจ

อะไรกันที่กระบี่ของพวกเขากำลังหวาดกลัว? หรือกระบี่เหล่านี้กำลังสักการะสิ่งใดอยู่?

ความสงสัยที่เกิดขึ้นนี้ ไม่นานนักก็ได้คำตอบ

แกร๊ก! แกร๊ก! แกร๊ก!

ความสั่นสะเทือนที่ออกมาจากกระบี่ของพวกเขาเริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้น

จากช้าเป็นรวดเร็ว

จากอ่อนไหวเป็นรุนแรง!

เมื่อเสียงของกระบี่ที่สั่นระรัวนี้เร็วและแรงอยู่ระยะหนึ่ง มันก็ผสานรวมกันเป็นเสียงที่เหมือนกระบี่เล่มยักษ์ที่กำลังถูกชักออกจากฝัก กระบี่ขนาดใหญ่ที่พร้อมจะฟาดฟันทั้งโลกและสวรรค์ไปพร้อม ๆ กัน!

ตอนนั้นเอง

กำปั้นของลิงยักษ์ปะทะลงมาเบื้องล่าง

เปรี้ยง!

ราวกับเสียงของสายฟ้าฟาดที่ผ่าลงมาในฤดูใบไม้ผลิ หรือไม่ก็เสียงของเทือกเขาขนาดใหญ่ที่ถูกผ่าแยกออกเป็นสองส่วน ที่แท้จริงแล้วมันเกิดจากเสียงกระบี่ที่อยู่ในมือของฉู่โม่วที่ซึ่งตอนนี้ ทั้งเขาและมันรวมเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว!

พริบตาต่อมา

ร่างที่ย่อตัวในท่าเตรียมพร้อม จู่ ๆ ก็กระโจนขึ้นสูงราวกับติดแท่นยิง เขาหายไปในห้วงมิติราวกับภาพลวงตา