บทที่ 290 จักรพรรดิสวรรค์ปะทะหลี่เต้าคง ยึดครองร่างจักรพรรดิเซียน

บทที่ 290 จักรพรรดิสวรรค์ปะทะหลี่เต้าคง ยึดครองร่างจักรพรรดิเซียน

“ข้ากับจักรพรรดิสวรรค์มีความสัมพันธ์ไม่เลวต่อกัน เขาไม่ขัดขวางข้าแน่นอน” หลี่เต้าคงยิ้มกล่าวด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ทอดสายตามองออกไปในปวงสวรรค์หมื่นโลกา มีใครกล้าปฏิเสธที่จะเป็นศิษย์ของเขาบ้าง

หานเจวี๋ยนิ่งเงียบ

เขากระวนกระวายใจ

เหตุใดจักรพรรดิสวรรค์ถึงยังไม่ปรากฏตัวอีก

ไม่ใช่ว่าหลุดพ้นจากสภาพลำบากแล้วหรือ

หลี่เต้าคงยิ้มบอก “ข้าช่วงชิงมหาดวงชะตาในมหาเคราะห์ไร้ขอบเขตเมื่อครั้งก่อน มีประสบการณ์ในการรับมือกับมหาเคราะห์ไร้ขอบเขต ส่วนมรรคกระบี่นั้น ในแดนเซียนไม่มีผู้ใดเทียบข้าได้”

หยิ่งผยองเสียจริง!

หานเจวี๋ยทนไม่ไหวแล้ว

คนผู้นี้มั่นใจในตัวเองเกินไป

หานเจวี๋ยราวกับมองเห็นจี้เซียนเสินที่ดูสุดโต่ง

ขณะนั้นเองน้ำเสียงหนึ่งดังขึ้นมา “หลี่เต้าคง คนของข้าเจ้าก็กล้าละลาบละล้วงหรือ”

จักรพรรดิสวรรค์!

หานเจวี๋ยตื่นเต้นดีใจราวกับยกภูเขาออกจากอก

เห็นเพียงว่ามีเงาร่างร่างหนึ่งปรากฏตรงหน้าเขา คือจักรพรรดิสวรรค์นั่นเอง

จักรพรรดิสวรรค์ขวางอยู่ตรงหน้าหานเจวี๋ย จ้องมองหลี่เต้าคงด้วยรอยยิ้ม

หลี่เต้าคงเลิกคิ้ว พริบตาเดียวก็รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างหานเจวี๋ยกับจักรพรรดิสวรรค์ไม่ธรรมดา

ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามด้วยรอยยิ้ม “หรือเขาก็คืออนาคตของวังสวรรค์ที่ฝ่าบาทพูดถึง”

จักรพรรดิสวรรค์พยักหน้าไม่ได้ปฏิเสธ

หานเจวี๋ยมีสีหน้าแปลกๆ ทั้งสองคนนี้รู้จักกันจริงๆ หรือ

ดูท่าทางจะมีความสัมพันธ์กันไม่น้อย ยังเคยพูดถึงเขาด้วย

หานเจวี๋ยเองก็ฟังความนัยที่แฝงอยู่ออก จักรพรรดิสวรรค์ให้ความสำคัญกับเขาจริงๆ

คิดดูอย่างละเอียด ทุกครั้งที่เรียกหาจักรพรรดิสวรรค์ จักรพรรดิสวรรค์ล้วนอยู่ มีแค่ครั้งเดียวที่ไม่อยู่ นั่นคือตอนที่ถูกปราบปราม

ตอนที่เขามีอุปสรรคสามารถเรียกหาจักรพรรดิสวรรค์ได้ จักรพรรดิสวรรค์เองก็ไม่เคยปฏิเสธเลย ในทางตรงข้าม เขากลับยังไม่สามารถขจัดความกังวลปลดภยันอันตรายให้จักรพรรดิสวรรค์ได้

หานเจวี๋ยได้แต่แอบทอดถอนใจ

อารมณ์เป็นด่านยากสุดบนเส้นทางการพิสูจน์มรรคตลอดกาล

“หากวันหน้าข้าพิสูจน์มรรค จะต้องตอบแทนจักรพรรดิสวรรค์อย่างแน่นอน”

หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ

จักรพรรดิสวรรค์กล่าว “เจ้าเด็กนี่เป็นคนของข้า”

คำพูดนี้ปฏิเสธเพื่อหานเจวี๋ย

หลี่เต้าคงยิ้มกล่าว “ไม่เป็นไร เขากลายเป็นศิษย์ของข้าไม่ขัดแย้งกับคนของวังสวรรค์ ในวังสวรรค์ก็มีศิษย์สำนักเต๋าไม่น้อยมิใช่หรือ ฝ่าบาทเองก็อยากดึงข้าเข้าร่วมวังสวรรค์มิใช่หรือ”

จักรพรรดิสวรรค์นิ่งเงียบ

เขาหันไปมองหานเจวี๋ย จนหานเจวี๋ยรู้สึกใจเต้นแรง

‘จักรพรรดิสวรรค์หวั่นไหวแล้วหรือ’

จักรพรรดิสวรรค์หันมายิ้มกล่าว “รอเขาอยากกราบเจ้าเป็นอาจารย์จริงๆ ข้าจะส่งเขาไปหาถึงที่เอง เจ้าเด็กนี่นิสัยระแวดระวัง ขี้ขลาดตาขาว เข้าร่วมวังสวรรค์ก็ทำให้เขาประหวั่นพรั่นพรึงแล้ว หากแบกรับสถานะผู้สืบทอดของนิกายเหรินอีก เกรงว่าไม่อาจฝึกบำเพ็ญอย่างสงบได้”

หลี่เต้าคงมองไปทางหานเจวี๋ย เขาส่ายหน้าและไม่พูดอะไรมากอีก

“หากคิดได้ในภายหลัง ก็มาหาข้าได้”

ทิ้งคำพูดนี้ไว้แล้ว หลี่เต้าคงก็จากไป

หานเจวี๋ยโล่งใจไปเปราะหนึ่ง

จักรพรรดิสวรรค์มีหน้ามีตาจริงๆ!

จักรพรรดิสวรรค์หันตัวมองมาทางหานเจวี๋ยและกล่าวหยอกล้อด้วยรอยยิ้ม “จิ๊ๆ เจ้าดันปฏิเสธหลี่เต้าคงเสียได้ คนผู้นี้จะต้องพิสูจน์ต้าหลัวในมหาเคราะห์นี้ได้แน่นอน การแซงหน้าข้าในวันข้างหน้าก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้”

หานเจวี๋ยถามด้วยความประหลาดใจ “มหาเคราะห์ไร้ขอบเขตอันตรายอย่างยิ่งมิใช่หรือ มีคนเอาชีวิตรอดจากมหาเคราะห์ไร้ขอบเขตได้อย่างสมบูรณ์จริงๆ หรือ”

“ย่อมไม่สามารถข้ามได้อย่างสมบูรณ์ แต่ด้วยคุณสมบัติของหลี่เต้าคง เก้าในสิบส่วนยังคงมั่นใจได้”

‘มั่นใจแค่เก้าส่วนหรือ’

หานเจวี๋ยแอบอกสั่น ไม่สามารถเข้าร่วมเคราะห์ได้จริงๆ

ความมั่นใจเก้าส่วนกล่าวอีกนัยก็คือมีโอกาสตายได้มาก

หลี่เต้าคงหยิ่งผยองเช่นนี้ หากติดตามเขาย่อมโดนตีแน่นอน!

หานเจวี๋ยถาม “หลี่เต้าคงกับหลี่เสวียนเอ้าใครแข็งแกร่งกว่ากัน”

“ย่อมเป็นหลี่เต้าคง หลี่เต้าคงมีพลังแท้จริงที่พอจะเทียบกับต้าหลัวได้แล้ว หลี่เสวียนเอ้าก็แค่ไม่มีศัตรูในระดับเทพเท่านั้น” เห็นได้ชัดว่าจักรพรรดิสวรรค์ยกย่องหลี่เต้าคงมาก