บทที่ 305 ต้วนหงเฉินยอมจำนน ความไม่พอใจของหานมิ่ง

บทที่ 305 ต้วนหงเฉินยอมจำนน ความไม่พอใจของหานมิ่ง

เคลื่อนไหว?

เมื่อหานเจวี๋ยได้ยินก็แผ่พลังจิตออกไปในทันที

เห็นเพียงแม่น้ำปรโลกที่ไม่รู้ว่าคลื่นเริ่มซัดโหมขึ้นตั้งแต่เมื่อใด ไร้ลมพายุ มีเพียงคลื่นขนาดใหญ่ แปลกประหลาดเป็นอย่างมาก

หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว เขากวาดพลังจิตไปที่ส่วนลึกของปรโลก

แม่น้ำปรโลกนั้นลึกเสียจนไม่เห็นก้นบึ้ง แม้หานเจวี๋ยจะเป็นจักรพรรดิเซียนแล้ว แต่พลังจิตของเขาก็ไม่สามารถเจาะทะลุปรโลกได้

ผ่านไปสักพัก หานเจวี๋ยก็ยังคงจับต้นสายปลายเหตุไม่ได้ จึงอดถามขึ้นไม่ได้ว่า “เจ้าคิดเห็นอย่างไร”

จอมปีศาจคุกรัตติกาลยิ้มอย่างขมขื่นและกล่าวว่า “ข้าจะรู้ได้อย่างไร ก่อนหน้านี้ข้าก็มาที่ยมโลกแทบนับครั้งได้ อีกทั้งยมโลกนั้นแปลกพิกลยิ่งนัก ข้ารู้สึกว่ายมโลกนั้นอันตรายกว่าแดนเซียนเสียอีก”

หานเจวี๋ยคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “เจ้าเฝ้าสังเกตการณ์ให้มากหน่อย หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อ”

“เข้าใจแล้ว”

จอมปีศาจคุกรัตติกาลรับปากเรื่องนี้ แต่เขาไม่ได้จากไปไหน หากแต่หยุดอยู่ตรงหน้าหานเจวี๋ย ตั้งท่าจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไป

หานเจวี๋ยเหลือบมองเขาเล็กน้อยแล้วถามว่า “เป็นอะไรไป มีอะไรก็พูดมา!”

จอมปีศาจคุกรัตติกาลกัดฟันกล่าวว่า “ข้าอยากส่งไก่คุกรัตติกาลออกไป เผ่าหงส์คุกรัตติกาลของพวกเรามีที่ตั้งเผ่า ข้าหวังว่าเขาจะได้รับพิธีชำระล้างจากเผ่า และสามารถแปลงกายเป็นหงส์คุกรัตติกาลได้อย่างสมบูรณ์ ”

เขาเองก็มองออกถึงปัญหาของไก่คุกรัตติกาล เจ้าหมอนี่ถึงกับกลัวโลกภายนอกเป็นอย่างมาก

นี่ก็ไม่ใช่เรื่องดีเลย!

หานเจวี๋ยขมวดคิ้วกล่าวว่า “มหาเคราะห์มาถึงแล้ว หากออกไปจะง่ายต่อการแปดเปื้อนผลกรรม อย่าออกไปเลย รอจนมหาเคราะห์สิ้นสุดลงก่อนค่อยว่ากัน หรือเจ้าอยากให้เผ่าหงส์คุกรัตติกาลติดอยู่ท่ามกลางมหาเคราะห์เล่า? มหาเคราะห์ในครั้งนี้ต่างจากครั้งที่ผ่านๆ มา นี่จะเป็นมหาเคราะห์อย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนและเป็นอันตรายถึงขีดสุด”

วาจาของเขากล่าวอย่างหนักแน่น ทำเอาจอมปีศาจคุกรัตติกาลตกใจจนรีบร้อนโบกมือเป็นพัลวัน ไม่กล้าคิดที่จะออกไปอีก

เมื่อลองคิดทบทวนดูแล้วก็จริง นิสัยนั้นจะสำคัญเท่าชีวิตหรือ

จอมปีศาจคุกรัตติกาลลอบด่าทอตัวเองในใจ เกือบติดกับเสียแล้ว

ท่านเจ้าสำนักก็มองทะลุปรุโปร่งเสียจริง

ตนจะออกไปไม่ได้เด็ดขาด!

การมีชีวิตอยู่ต่อไปเป็นสิ่งสำคัญที่สุด

หลังจากนั้น หานเจวี๋ยก็ติดตามสภาพการเจริญเติบโตของต้นฝูซังเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปฝึกบำเพ็ญในถ้ำเทวาฟ้าประทานอีกครั้ง

อู้เต้าเจี้ยนเดินตามเข้าไปในถ้ำเทวา นางเอ่ยปากพูดขึ้นว่า “นายท่าน ของวิเศษของหลิงเอ๋อร์แข็งแกร่งเกินไป ท่านมีของวิเศษที่ร้ายกาจพอให้ข้าไปต่อสู้กับนางบ้างหรือไม่เจ้าคะ”

หานเจวี๋ยเอ่ยอย่างใจเย็น “ไม่มีหรอก นั่นเป็นยอดสมบัติของเผ่าจอมเวท เจ้าทำได้เพียงนึกเสียใจที่ไม่มีภูมิหลังที่แข็งแกร่งเท่านั้นแหละ”

อู้เต้าเจี้ยนบุ้ยปาก

หานเจวี๋ยกล่าวยิ้มๆ “อย่างไรเจ้าก็ติดตามข้ามาตลอด เหตุใดต้องไปคิดถึงเรื่องการต่อสู้ด้วย รอกระทั่งตบะของเจ้าเพิ่มสูงขึ้น ประสิทธิภาพของของวิเศษก็จะลดน้อยลง”

“จริงหรือ”

อู้เต้าเจี้ยนไม่เชื่อ ค่อนข้างไม่พอใจอยู่บ้าง

ตั้งแต่ถูหลิงเอ๋อร์ได้รับเจดีย์บรรพชนจอมเวท ไม่ต้องกล่าวว่าอานุภาพนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด นางกลายเป็นการดำรงอยู่ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาศิษย์ทันที ไม่ว่าใครก็เอาชนะไม่ได้

หานเจวี๋ยกวักมือเรียกและกล่าวว่า “มานี่ ข้าจะสอนเจ้าฝึกมรรคกระบี่เทียมฟ้าด้วยตัวเอง เมื่อเจ้าฝึกจนสำเร็จ ถูหลิงเอ๋อร์ก็จะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าอย่างแน่นอน”

อู้เต้าเจี้ยนตื่นเต้นดีใจ รีบเข้าไปหาในทันที

หานเจวี๋ยเริ่มสอนนางตัวต่อตัว ถ่ายทอดประสบการณ์ของตนเอง

หนึ่งปีต่อมา

อู้เต้าเจี้ยนกลับไปยังเบาะนั่งของตน เริ่มหยั่งรู้มรรคกระบี่เทียมฟ้า

หานเจวี๋ยจึงนำจิตรับรู้เข้าสู่โลกอนธการ

จิตวิญญาณของต้วนหงเฉินอ่อนแอเป็นอย่างมาก หานเจวี๋ยสามารถบดขยี้มันได้เพียงความคิดเดียว

ทว่าจะดีร้ายอย่างไรเจ้าหมอนี่ก็เป็นถึงจักรพรรดิเซียนหนึ่งวัฏ หากฆ่าทิ้งก็น่าเสียดาย

หานเจวี๋ยได้ประทับตราประทับหกวิถีเข้าไปในส่วนลึกของวิญญาณต้วนหงเฉินแล้ว หลังจากนี้ก็สามารถควบคุมความเป็นความตายของต้วนหงเฉินได้

“เจ้าอยากมีชีวิตรอดหรือไม่”

เสียงของหานเจวี๋ยดังขึ้นภายในโลกอนธการ เมื่อต้วนหงเฉินที่กำลังจะแหลกสลายได้ยินเช่นนี้ ก็สะดุ้งตื่นในทันที เขารีบตะโกนขึ้นเป็นพัลวัน “ข้าอยาก! ข้าอยาก!”

“ท่านได้โปรดปล่อยข้าไปเถิด!

ขอเพียงไว้ชีวิตข้า ข้าก็สามารถเป็นวัวเป็นม้าให้กับท่านได้!”

หลังจากหานเจวี๋ยได้ยินเช่นนี้ ก็อดถามขึ้นไม่ได้ “เช่นนั้นเจ้าเกลียดข้าหรือไม่”

“ไม่เกลียด ไม่เกลียดแน่นอน!”