บทที่ 459 ต้าหลัวระยะสมบูรณ์ ไร้พ่ายในระดับที่ต่ำกว่าอริยะลงไป

บทที่ 459 ต้าหลัวระยะสมบูรณ์ ไร้พ่ายในระดับที่ต่ำกว่าอริยะลงไป

‘ไม่ได้!’

‘ยังคงต้องระมัดระวังไว้บ้าง จะต่อสู้กับอริยะได้อย่างไร เว้นแต่ว่าข้าจะสังหารพวกเขาได้ในชั่วพริบตา ถึงจะต่อกรกับพวกเขาได้ ทว่าตอนนี้ไม่อาจมีเจตนาในเชิงนี้’

‘บรรพชนเต๋าคือแบบอย่างของข้า เผยตัวต่อโลกในยามที่ใต้หล้าไร้ศัตรูแล้ว’

หานเจวี๋ยปรับสภาพอารมณ์อย่างต่อเนื่อง

ต้องกล่าวเลยว่าคำพูดของฉิวซีไหลแฝงเจตนาล่อลวงไว้เด่นชัดเกินไป อย่าว่าแต่คนที่เอาแต่ฝึกบำเพ็ญอย่างเขาเลย หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่นก็คงแบกรับไม่ไหวเช่นกัน

หานเจวี๋ยตัดสินใจแล้ว ก่อนที่จะอยู่เหนือกว่าอริยะมรรคาสวรรค์ ตนจะไม่เป็นปฏิปักษ์กับพวกเขาเด็ดขาด

ในตอนนี้ยังคงต้องเก็บตัวบำเพ็ญเพียรต่อไป

จากนั้น หานเจวี๋ยจึงฝึกบำเพ็ญต่อ

ต้องทะลวงถึงระดับเซียนทองต้าหลัวระยะสมบูรณ์ให้ได้ก่อน ถึงจะมุ่งสู่ระดับครึ่งอริยะได้

….

สิบปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว

จู่ๆ พลันมีลำแสงสายหนึ่งส่องกระทบลงบนเขาเพียรบำเพ็ญเซียน หานเจวี๋ยที่อยู่ภายในถ้ำถูกแสงเจิดจ้าเข้าปกคลุม

[ตรวจสอบพบว่ามหาเคราะห์มรรคาสวรรค์สิ้นสุดลงแล้ว มรรคาสวรรค์เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ท่านได้รับดวงชะตามหาจักรพรรดิไร้ขอบเขต ท่านมีตัวเลือกดังต่อไปนี้]

[หนึ่ง กลับสู่แดนเซียนมรรคาสวรรค์ ปูทางเพื่อกลายเป็นตำนานในภายภาคหน้า จะได้รับชิ้นส่วนมหามรรคหนึ่งชิ้น โอกาสเปิดใช้งานความสามารถใหม่ของระบบหนึ่งครั้ง]

[สอง ไม่หวนคืนแดนเซียน รั้งอยู่ที่แดนต้องห้ามอันธการตลอดไป จะได้รับสืบทอดพลังวิเศษหนึ่งครั้ง ชิ้นส่วนมหามรรคหนึ่งชิ้น]

มหาจักรพรรดิไร้ขอบเขตเช่นนั้นหรือ

หานเจวี๋ยตัดสินใจยังไม่เลือกในตอนนี้ รอเขากลับไปที่แดนเซียนแล้วค่อยเลือกอีกครั้ง ความสามารถใหม่ของระบบมีแรงดึงดูดมากเหลือเกิน

เขาทุ่มความสนใจให้กับมหาจักรพรรดิไร้ขอบเขต

ดวงชะตามหาจักรพรรดิไร้ขอบเขตแสดงให้เห็นว่าก่อนหน้านี้เขาเข้าสู่เคราะห์แล้วและนับว่ารอดพ้นมาได้

‘ดวงชะตามหาจักรพรรดิไร้ขอบเขตมีประโยชน์อย่างไร’

[ช่วยต้านทานความเย้ายวนจากแรงกรรมมรรคาสวรรค์ให้ท่านได้ ไม่สูญเสียสติสัมปชัญญะไปในมหาเคราะห์มรรคาสวรรค์ครั้งถัดไป]

แค่นี้เองหรือ

หานเจวี๋ยแอบนึกดูถูกอยู่ในใจ

หานเจวี๋ยตรวจสอบค่าความสัมพันธ์ พบว่าจ้าวเซวียนหยวน เต้าจื้อจุน เจียงอี้ มู่หรงฉี่ สิงหงเสวียน ฟางเหลียง จี้เซียนเสิน ซูฉี หวงจุนเทียนต่างได้รับฉายามหาจักรพรรดิไร้ขอบเขตเช่นกัน

ตัวตนแทบทั้งหมดที่รอดชีวิตจากมหาเคราะห์มาได้ล้วนได้รับดวงชะตามหาจักรพรรดิไร้ขอบเขต

แต่ผู้คนจำพวกไก่คุกรัตติกาลและสวินฉางอันที่อาศัยอยู่ในอาณาเขตเต๋ามาโดยตลอดกลับไม่ได้รับ เพราะหลังจากมรรคาสวรรค์เริ่มขึ้น พวกเขาก็ไม่ได้ย่างเท้าออกไปนอกอาณาเขตเต๋าเลย

‘แดนต้องห้ามอันธการไม่เกี่ยวข้องกับมรรคาสวรรค์ ดวงชะตามรรคาสวรรค์ยังถ่ายทอดมาถึงข้าได้อีกหรือ’

หานเจวี๋ยลอบตระหนกอยู่กับตัวเอง พลังของมรรคาสวรรค์ช่างพิสดารจริงๆ

ช้าก่อน!

‘ดวงชะตามหาจักรพรรดิไร้ขอบเขตมาจากมรรคาสวรรค์หรือมาจากมหามรรค’ หานเจวี๋ยถามในใจ

[จำเป็นต้องหักอายุขัยห้าพันล้านปี จะดำเนินการต่อหรือไม่]

ดำเนินการต่อ!

[มหามรรค]

ว่าแล้วเชียว!

มหามรรคคงอยู่ทุกแห่งหน สูงส่งกว่ามรรคาสวรรค์!

ถึงแม้แดนต้องห้ามอันธการจะห่างไกลจากมรรคาสวรรค์ ทว่ายังคงอยู่ภายใต้มหามรรค

หานเจวี๋ยถามต่อ ‘หากข้ากลับสู่มรรคาสวรรค์ จะถูกอริยะสังหารหรือไม่’

[จำเป็นต้องหักอายุขัยสี่พันล้านปี จะดำเนินการต่อหรือไม่]

ดำเนินการต่อ!

[ตรวจสอบพบว่าระเบียบมรรคาสวรรค์ฟื้นฟูแล้ว ข้อผูกมัดแห่งมรรคาสวรรค์ที่มีต่ออริยะมรรคาสวรรค์ก็กลับคืนมาเช่นกัน อริยะไม่สามารถเข้าสู่ปวงสวรรค์หมื่นโลกาด้วยร่างจริงได้ และไม่สามารถลงมือสังหารสิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายใต้มรรคาสวรรค์ตรงๆ ได้ มิเช่นนั้นจะเผชิญผลสะท้อนกลับจากมรรคาสวรรค์]

ไม่แปลกเลยที่เหล่าอริยะต่างลงมือในมหาเคราะห์ทั้งสิ้น ทั้งที่ตามปกติแล้วต้องอยู่ที่ชั้นฟ้าที่สามสิบสาม ที่แท้มีสาเหตุมาจากกฏมรรคาสวรรค์

ตำแหน่งอริยะมรรคาสวรรค์รับไว้ไม่ได้จริงๆ!

ถึงแม้จะเป็นอมตะ แต่ก็สูญเสียความเป็นอิสระไป

ถ้าลองคิดกลับกันดู อริยะมรรคาสวรรค์ไม่อาจลงมือภายใต้อำนาจมรรคาสวรรค์ได้ เช่นนั้นก็สามารถลงมือในแดนต้องห้ามอันธการได้อย่างนั้นหรือ

แดนต้องห้ามอันธการจะกลายเป็นสถานที่อันตรายใช่หรือไม่?

หานเจวี๋ยตัดสินใจแล้วว่าหลังจากที่บรรลุเซียนทองต้าหลัวระยะสมบูรณ์แล้วจะกลับไปแดนเซียน

ก่อนเกิดมหาเคราะห์ขึ้น ต่อให้มีอริยะต้องการสังหารเขา ก็ทำได้เพียงเชิญผู้ทรงพลังคนอื่นมาลงมือแทน ทว่าครึ่งอริยะก็ไม่สามารถบุกเข้ามาในอาณาเขตเต๋าของหานเจวี๋ยได้อยู่ดี

หานเจวี๋ยกล่าว “ทุกคนจงเร่งฝึกบำเพ็ญ เมื่อผ่านไปอีกสักระยะหนึ่ง ให้เตรียมตัวหวนคืนแดนเซียน”

เสียงของเขาดังก้องไปทั่วอาณาเขตเต๋า

เมื่อทุกคนได้ยินก็ล้วนตื่นเต้นกันขึ้นมาทันที ขณะเดียวกันก็มีผู้ที่ประหม่ากังวลอย่างยิ่งอยู่ด้วย

“ในที่สุดก็จะได้กลับไปแล้ว”