บทที่ 667 เทียบเท่าผานกู่

บทที่ 667 เทียบเท่าผานกู่

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายขมวดคิ้วแน่น จ้องมองคันฉ่องทองในมือเขม็ง มองไปทางหานทั่วเป็นครั้งคราว ในใจเต็มไปด้วยความฉงน

“นี่คือสมบัติวิญญาณฟ้าบุพกาล แม้แต่เทพฟ้าบุพกาลก็ยังทำนายถึงได้ เป็นบ่วงกรรมเช่นใดกันถึงทำให้คันฉ่องแตกเช่นนี้”

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

หรือว่าจะมีตัวตนที่น่าหวาดกลัวกว่าเทพมารฟ้าบุพกาลจับตามองหานทั่วอยู่

เขาเห็นหานทั่วเป็นลูกเป็นหลานไปแล้ว ไหนเลยจะปล่อยให้เกิดเรื่องกับหานทั่วได้

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายถาม “เจ้าตามเราออกไปสักครา ไปเยี่ยมเยือนผู้อาวุโสท่านหนึ่ง”

หานทั่วถามด้วยความฉงน “ผู้อาวุโสท่านใดพ่ะย่ะค่ะ”

“เทพเจ้าโบราณที่อยู่ปลายแม่น้ำโชคชะตา เป็นตัวตนเหนือชั้นที่คงอยู่มาตั้งแต่ก่อนเบิกฟ้า เมื่อถึงเวลาหากไม่มีคำสั่งจากเรา เจ้าห้ามพูด ห้ามมองผู้อาวุโสท่านนั้น”

“รับบัญชา”

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายโบกมือคราหนึ่ง พาหานทั่วจากไป

….

ณ เผ่ามนุษย์ ภายในเมืองหลวง

หานอวี้นั่งสมาธิอยู่ใต้ต้นไม้ในเรือนของตน เรือนหลังนี้จัดวางค่ายกลเอาไว้หลายสิบชนิด ปราณฟ้าประทานเนืองแน่นยิ่งนัก

จู่ๆ เขาก็ลืมตาขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววกังวล

“เกิดอะไรขึ้น”

หานอวี้พึมพำกับตนเอง ช่วงหนึ่งพันปีมานี้ เขารู้สึกกระสับกระส่ายเป็นพักๆ ราวกับเคราะห์ใหญ่กำลังจะมาเยือน ความรู้สึกนี้น่าอึดอัดยิ่ง เมื่อก่อนยังพอว่า แต่ตอนนี้ส่งกระทบต่อการบำเพ็ญของเขาแล้ว

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป หานอวี้กังวลว่าตนจะเข้าสู่วิถีมาร

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

หานอวี้ขยับตัวลุกออกไป

หลายวันต่อมา เขามาถึงยอดเขาเทพปู้โจว ที่นี่มีอารามเต๋าเรียบง่ายหลังหนึ่ง เป็นที่พำนักในกาลก่อนของหลี่เต้าคง

เขาผลักประตูเข้าไป ค้อมกายคำนับเบาะสมาธิที่หลี่เต้าคงเคยนั่ง

“อาจารย์ ศิษย์อยากขอคำชี้แนะจากท่านขอรับ”

หานอวี้เอ่ย ท่าทางพินอบพิเทา

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงของหลี่เต้าคงแว่วขึ้นมา “มีเรื่องใด”

หานอวี้บอกเล่าปัญหาที่ตนพบเจอ

หลี่เต้าคงเอ่ยว่า “ไม่จำเป็นต้องกังวล อยู่ในเขตมรรคาสวรรค์ ไม่มีทางเกิดเรื่องขึ้นกับเจ้า”

หานอวี้กล่าวด้วยความลังเล “แต่สภาวะนี้ส่งผลต่อการบำเพ็ญของข้า”

“ทนสักหน่อย อาจเกี่ยวข้องกับปฐมบรรพชนของเจ้า ข้าก็ทำนายไม่ได้เช่นกันว่าเป็นเพราะเหตุใด แต่มีจุดหนึ่งที่สามารถยืนยันได้ ในระยะยาวนี้อย่าได้ออกไปจากมรรคาสวรรค์ เข้าใจหรือไม่”

“ศิษย์ทราบแล้วขอรับ”

เมื่อหานอวี้ได้ยินว่าเกี่ยวข้องกับปฐมบรรพชน ก็เข้าใจทันที

ท่านปฐมบรรพชนอาจเผชิญกับปัญหาบางอย่าง เกิดการเพรียกหาผ่านสายเลือด ก่อให้มรรคจิตของเขาไม่เสถียร

เรื่องประเภทนี้ เขาเคยได้ยินมาก่อน เป็นดั่งที่กล่าวขานกันว่าหนึ่งคนรุ่งเรืองทั้งปวงรุ่งโรจน์ หนึ่งคนร่วงทั้งปวงล่ม

….

ภายในมิติลึกลับแห่งหนึ่ง

เหล่าศิษย์สืบทอดต่างมารวมตัวกันที่นี่ ที่นี่คือหมื่นโลกาฉายชัดที่หานเจวี๋ยสร้างขึ้นจากระบบ

ในช่วงฝึกบำเพ็ญ ศิษย์สืบทอดนิยมมารวมตัวกันที่นี่ แลกเปลี่ยนเรื่องราว ให้พวกเขาได้ทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นในแดนเซียนและฟ้าบุพกาล

ทันใดนั้นหลี่เต้าคงพลันถามขึ้น “ระยะนี้เจ้าสำนักอยู่หรือไม่”

ฉู่ซื่อเหรินกล่าว “อยู่ มีอันใดหรือ”

“ไม่มีอันใด เพียงอยากสอบถามเล็กน้อย” หลี่เต้าคงตอบ รู้สึกโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง

ขอเพียงหานเจวี๋ยปลอดภัยก็พอ

จะว่าไปก็แปลก แม้ว่าเขาจะสำเร็จเป็นอริยะแล้ว ทว่าก็ไม่สามารถสอดส่องเขตเซียนร้อยคีรีได้ จึงไม่ทราบว่าหานเจวี๋ยอยู่ในสำนักซ่อนเร้นหรือไม่

จู่ๆ สวินฉางอันก็กล่าวว่า “จริงสิ อาจารย์กำลังจะมีทายาท อยู่ในระหว่างตั้งครรภ์ ผดุงครรภ์มาสี่พันปีแล้ว คาดว่าคงมีคุณสมบัติล้ำเลิศ”

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ เหล่าศิษย์ที่เหลือต่างก็พากันทอดถอนใจ ล้วนคาดหวังตั้งตารอยิ่ง

เมื่อหลี่เต้าคงได้ยิน ก็อดตะลึงไม่ได้ จากนั้นพลันกระจ่างขึ้นมา

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้