บทที่ 764 ชะตากรรม ความดีความชอบ

บทที่ 764 ชะตากรรม ความดีความชอบ

เหล่าอริยะหารือกันอยู่นาน ในที่สุดก็เลือกยกตำแหน่งอริยะให้จี้เซียนเสิน

ชัดเจนยิ่งนักว่าในที่นี้มีคนมากมายที่ต้องสงสัยว่าทำไปเพราะอยากจะเอาใจหานเจวี๋ย

อย่างไรก็ตามหากว่ากันในแง่คุณสมบัติ จี้เซียนเสินนั้นเข้าเกณฑ์จริงๆ ตบะระดับครึ่งอริยะ ปกครองเผ่าสวรรค์ นับตั้งแต่เผ่าสวรรค์ถูกอริยะเมินเฉยทอดทิ้ง ถดถอยลงไปอยู่ในยมโลก เขาก็อุทิศตัวทำงานเงียบๆ มาโดยตลอด ภายหลังด้วยการสนับสนุนจากมหาจักรพรรดิเทียนเอ้อ เผ่าสวรรค์และเผ่าหายนะสมรสเกี่ยวดองกัน ทำให้เผ่าสวรรค์แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

จะว่าไปแล้ว หานเจวี๋ยก็ไม่ได้ให้ความสนใจศิษย์คนนี้มานานมากแล้ว

หลังจากทำผิดพลาดในตอนนั้น จี้เซียนเสินก็ปิดด่านฝึกบำเพ็ญมาโดยตลอด ไม่ได้บ่นน้อยใจอันใด

จอมอริยะเสวียนตูเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “ต่อไปจะพูดถึงสิบยอดปราชญ์บรรพกาล ตำนานนี้ยังไม่อาจทำให้ฟ้าบุพกาลเชื่อถือได้ พวกเราต้องคัดเลือกบุตรแห่งสวรรค์มาสิบคน เป็นตัวแทนมรรคาสวรรค์ออกไปสร้างชื่อเสียง และต้องมิใช่อริยะด้วย”

สิบยอดปราชญ์บรรพกาลอย่างนั้นหรือ

หานเจวี๋ยทำนายดูเงียบๆ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกอยู่บ้าง

จอมอริยะเสวียนตูก็ช่างรังสรรค์โดยแท้

ในมุมมองของอริยะมหามรรคอาจจะดูน่าขัน แต่สำหรับสรรพสิ่งทั้งปวง นั่นก็ไม่แน่

เมื่อมีคนเชื่อมากเข้า ย่อมกลายเป็นเรื่องจริง

จอมอริยะเสวียนตูเชี่ยวชาญกลยุทธ์เช่นนี้ยิ่งนัก มิติวัฏจักรที่สร้างขึ้นก่อนหน้านี้ก็ยังคงพัฒนาต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน เพียงพอจะแสดงให้เห็นฝีมือของเขาแล้ว

เหล่าอริยะเริ่มเอ่ยเสนอชื่อบุตรแห่งสวรรค์ที่ตนคิดว่าสามารถปั้นให้เป็นสิบยอดปราชญ์บรรพกาลได้

หานเจวี๋ยเอ่ยว่า “ไม่จำเป็นต้องคัดเลือกจากสำนักซ่อนเร้น จะดูจงใจเกินไป ไม่ส่งผลดี มรรคาสวรรค์จำเป็นต้องให้โอกาสผู้บำเพ็ญรายอื่นๆ ด้วยเช่นกัน ขอเพียงในอนาคตมรรคาสวรรค์ขยายตัวออกไปเรื่อยๆ อำนาจของเหล่าอริยะจะคงอยู่อย่างต่อเนื่อง เมื่อมรรคาสวรรค์แข็งแกร่งขึ้นทุกท่านล้วนจะเป็นดั่งนาวาลอยลำเมื่อน้ำหนุน”

เหล่าอริยะได้ฟังต่างชื่นชมในแนวคิดเพื่อส่วนรวมของหานเจวี๋ย

หานเจวี๋ยมิได้มีคุณธรรมสูงส่ง แม้จะรู้สึกว่าทำเช่นนี้น่าเบื่อ แต่เขากลับชื่นมื่นยิ่ง แค่ไม่ได้แสดงออกมาเท่านั้น

หัวข้อในช่วงท้ายหายเจวี๋ยไม่ได้เข้าร่วมแล้ว

หลังจากกำหนดตัวสิบยอดปราชญ์บรรพกาล ผานซินก็เอ่ยขึ้นว่า “มิ่งทำร้ายข้า มรรคาสวรรค์จะทำลายมิ่งเมื่อใด”

น้ำเสียงเขาขุ่นข้องยิ่ง

อริยะที่เหลือเงียบไป

มิ่งมิใช่ตัวตนที่มรรคาสวรรค์สามารถต่อกรได้ ผีเท่านั้นที่รู้ว่าในหมู่มิ่งมีอริยะมหามรรคซุกซ่อนอยู่อีกเท่าใด

หานเจวี๋ยถาม “มิ่งยั่วยุเจ้าเช่นไร”

ผานซินกัดฟันตอบ “พวกเขาเพ่งเล็งเส้นทางสวรรค์ฟ้าบุพกาล อีกอย่าง ข้าสงสัยว่ายอดสมบัติชิ้นหนึ่งของข้าถูกกลุ่มมิ่งขโมยไปเสียแล้ว!”

เขาหาเหตุผลไม่ได้จริงๆ หากว่ากันไปแล้ว มิ่งเพียงเตร็ดเตร่ในละแวกเส้นทางสวรรค์ฟ้าบุพกาล รวบรวมข่าวสารเท่านั้น เป็นเขาที่ออกไประบายโทสะเพราะขวานเบิกฟ้าสลายเป็นเถ้าธุลีปลิดปลิวไป กลับถูกอีกฝ่ายเล่นงานจนน่าอนาถยิ่ง

เทพสูงสุดหนานจี๋ถามด้วยความอยากรู้ “ยอดสมบัติชิ้นใด ขวานเบิกฟ้าหรือว่าบัวขจีฟ้าบุพกาล”

เหล่าอริยะต่างมีสีหน้าแปลกๆ

ยอดสมบัติของผานซินถูกขโมย…

ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด เมื่อถูกพวกเขาจ้องมองผานซินก็ดูลุกลี้ลุกลนขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ราวกับลูกแกะพลัดเข้าถ้ำเสือ เขากัดฟันเอ่ยว่า “เอาเป็นว่ามีสมบัติถูกขโมยไปแล้ว!”

หานเจวี๋ยหรี่ตาลง เขาลอบทำนายดู

จนปัญญาที่ผานซินมีดวงชะตามรรคาสวรรค์มหาศาลอยู่กับตัว เขาไม่อาจทำนายให้กระจ่างได้

ยามนี้ผานซินถูกสยบทาสแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็นับว่าเป็นคนของหานเจวี๋ย หานเจวี๋ยจำเป็นต้องช่วยออกหน้าให้

หานเจวี๋ยเปิดปากเอ่ยว่า “ข้าจะพิจารณาเรื่องนี้ดู แต่กลุ่มอิทธิพลมิ่งลึกล้ำเกินหยั่ง ไม่อาจผลีผลามได้ บางทีมรรคาสวรรค์ไม่จำเป็นต้องลงมือ มิ่งก็คงยืนหยัดอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว”

เมื่อเขาออกปากมา ผานซินจึงได้แต่ยอมจำนน

อริยะคนอื่นๆ ก็รู้สึกโล่งใจเช่นกัน

ไม่ง่ายเลยกว่ามรรคาสวรรค์จะได้รับความสงบสุข ดำรงต่อเนื่องมาได้ไม่กี่แสนปี พวกเขาไม่คิดจะทำลายมันลง

สำหรับเหล่าอริยะ ไม่กี่แสนปีนั้นรวดเร็วมากจริงๆ

ตามปกติพวกเขายุ่งอยู่กับการฝึกบำเพ็ญ เช่นเดียวกับหานเจวี๋ย เมื่อหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้งโลกก็เปลี่ยนแปลงไปเป็นอีกยุค

หนึ่งชั่วยามผ่านพ้น เหล่าอริยะแยกย้ายกันไป

หลังจากหานเจวี๋ยกลับมาถึงอารามเต๋า ก็เคลื่อนย้ายไปยังอาณาเขตเต๋าแห่งที่สองก่อน ปล่อยเทพมารสิ้นแสงที่กำเนิดขึ้นนานแล้วออกมา ให้มู่หรงฉี่รับตัวไปดูแลเช่นเดียวกับที่ผ่านมา

จากนั้นหานเจวี๋ยกลับมาที่อาณาเขตเต๋าหลักและเริ่มฝึกบำเพ็ญต่อ

กลุ่มอิทธิพลมิ่งเคลื่อนไหวอยู่เงียบๆ อีกไม่ช้าก็เร็วต้องสร้างความวุ่นวายให้มรรคาสวรรค์อีกครั้งแน่