ตอนที่ 765
บทที่ 765 ข้าอยากล้างแค้น
October 22, 2026
บทที่ 765 ข้าอยากล้างแค้น
“เหตุใดจอมเทพข่งเซวี่ยถึงไล่ล่าสังหารเจ้าอยู่ตลอดเล่า”
นักพรตเต๋าเสินเผาถาม เขาก็รู้สึกว่าประหลาดเช่นกัน นี่ก็ผ่านมาหลายแสนปีแล้ว เป็นหนี้แค้นแบบใดกันแน่
เทพมารต้องสาปตอบด้วยความกลัดกลุ้ม “ข้าก็ไม่ทราบแน่ชัด น่าจะเกี่ยวข้องกับหานเจวี๋ย หลังจากออกห่างมรรคาสวรรค์ครานั้น จอมเทพข่งเซวี่ยก็ตามล่าข้าไม่ยอมปล่อย จนถึงตอนนี้พวกเรายังไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลย”
แววตานักพรตเต๋าเสินเผาวูบไหว เอ่ยว่า “ความหมายของเจ้าคือจอมเทพข่งเซวี่ยรับคำสั่งจากหานเจวี๋ยอย่างนั้นหรือ”
เทพมารต้องสาปพยักหน้า กัดฟันตอบ “มีความเป็นไปได้เกือบสิบส่วน หานเจวี๋ยคล้ายจะชำนาญวิธีสยบคน ข้าเคยสืบข่าวมา ฉิวซีไหลแห่งมรรคาสวรรค์และเทพสูงสุดอู๋ฝ่าล้วนเคยเป็นศัตรูของหานเจวี๋ย ยามนี้กลายเป็นผู้สนับสนุนที่ทรงอำนาจที่สุดในมรรคาสวรรค์ของหานเจวี๋ย มหาจักรพรรดิเทียนเอ้อแห่งเผ่าหายนะเองก็เป็นเช่นนี้ จอมเทพข่งเซวี่ยออกจากมรรคาสวรรค์มาอย่างปลอดภัย เดิมทีก็แปลกอยู่แล้ว มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น นั่นคือเขาสยบต่อหานเจวี๋ยแล้ว!
“ไม่ผิดแน่! เป็นเช่นนี้แน่นอน!”
เมื่อได้ฟังคำพูดของนักพรตเต๋าเสินเผา เทพมารต้องสาปนำข้อมูลอื่นๆ มาเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน เข้าใจอย่างรวดเร็วยิ่ง
เขาเผยสีหน้าแค้นเคืองออกมา
หานเจวี๋ยที่สมควรตาย ชิงมหามรรคของข้าไป ซ้ำยังไล่ล่าสังหารข้าตลอดอีก!
ถึงแม้เขาจะเกลียดชังหานเจวี๋ย แต่เขายังพุ่งเป้าไปที่หานเจวี๋ยไม่ได้ หานเจวี๋ยมีสิทธิ์อะไรมาตามไล่ล่าเขาอยู่ตลอด
คนผู้นี้เกินไปแล้ว!
ไม่ถูกสิ!
อริยะมหามรรครายนี้ทำเกินไปแล้ว!
เทพมารต้องสาปเงยหน้ามองนักพรตเต๋าเสินเผา “ท่านเสิน ข้าไม่ขอให้ท่านช่วยฆ่าหานเจวี๋ยแล้ว แต่สังหารจอมเทพข่งเซวี่ยให้ข้าก่อนเถิด!”
ทว่านักพรตเต๋าเสินเผาไม่ได้ตอบรับเขา แต่กลับจ้องตรงมาที่เขา
บรรยากาศแปรเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาด
เทพมารต้องสาปคล้ายจะนึกอะไรขึ้นมาได้ สัตว์พิษบนใบหน้าหยุดนิ่ง ร่างกายของเขาสั่นเทานิดๆ
เขากล่าวว่า “ในเมื่อท่านเสินลำบากใจ เช่นนั้นก็แล้วไปเถิด ไม่รบกวนการบำเพ็ญของท่านเสินแล้ว…”
เขาหันหลังคิดจะจากไป เพิ่งจะขยับตัว อำนาจทรงพลังอย่างหนึ่งพลันตรึงเขาไว้กับที่ ไม่อาจขยับเขยื้อนได้
“ในเมื่อมาแล้วก็อย่าจากไปเลย”
เสียงของนักพรตเต๋าเสินเผาแว่วแผ่วเบาเข้าสู่หูของเทพมารต้องสาป
สองตาของเทพมารต้องสาปเบิกกว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!
มิน่าเล่านักพรตเต๋าเสินเผาถึงรอดชีวิตกลับมาได้!
หมากก้าวนี้…
เทพมารต้องสาปพลันเกิดความหวาดกลัวในตัวหานเจวี๋ย
หานเจวี๋ยไม่ได้หวาดระแวงเช่นที่เห็นกันในฉากหน้า เพียงแค่ป้องกันไว้ทางหนึ่งเท่านั้น มองจากยามนี้ หานเจวี๋ยเตรียมการมาโดยตลอด ปกป้องมรรคาสวรรค์เป็นเพียงการแสดงเท่านั้น ทำให้คนเข้าใจผิดว่าเขาเพียงกลัวว่าจะถูกรบกวน
จบสิ้นแล้ว!
พินาศแล้ว!
….
ณ เขาเทพปู้โจว
หานอวี้นั่งสมาธิอยู่ใต้พฤกษาเก่าแก่ สายลมสะอาดบริสุทธิ์พัดโชยมา สอดประสานกับฟ้าดิน กลายเป็นฉากงดงามเลิศล้ำ
ในเวลานี้เอง
หานอวี้พลันลืมตาขึ้น เขาเลิกคิ้วแวบหนึ่ง พึมพำว่า “เหตุใดถึงรู้สึกเช่นนี้…”
เขาลุกขึ้นยืน เดินลงไปที่ตีนเขา
ที่ตีนเขา สตรีชุดเขียวนางหนึ่งนอนอยู่บนพื้น โลหิตแดงฉานซึมอยู่ตรงหน้าท้อง ใบหน้าซีดเผือด หายใจรวยริน
หานอวี้ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้านาง ขมวดคิ้วแน่น
เขาเทพปู้โจวเป็นเขตปลอดสงคราม กล่าวอีกนัยคือสตรีนางนี้หนีมาถึงที่นี่ในสภาพที่บาดเจ็บอยู่แล้ว
หานอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็โบกแขนเสื้อช่วยรักษาบาดแผลให้นาง
ด้วยตบะของเขา การรักษาผู้บำเพ็ญระดับเซียนคนหนึ่งเป็นเรื่องง่ายดั่งพลิกฝ่ามือ
ในไม่ช้า สตรีชุดเขียวก็รู้สึกตัว
หานอวี้หายตัวไปแล้ว สตรีชุดเขียวพบว่าอาการบาดเจ็บของตนหายดีแล้ว อดที่จะตื่นเต้นยินดีมิได้
นางลูบหน้าท้องของตน พึมพำว่า “ที่แท้เขาเทพปู้โจวก็มีมหาบรรพชนเผ่ามนุษย์ปิดด่านอยู่ที่นี่จริงๆ”