ตอนที่ 1 ผู้สมัครที่ดีที่สุด

เมืองปฐวีมาศ สนามบินนานาชาติ

“เร็วเข้า!”

"เร็วอีก!"

ชายในชุดสูทดำสิบสองคนรีบวิ่งออกมาจากทางออก แต่ละคนมีใบหน้าที่จริงจังราวกับว่าพวกเขากำลังจะไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม

ผู้โดยสารทุกคนในสนามบินต่างรีบเปิดทางพวกเขา แม้ไม่รู้ว่าใครเป็นต้นเหตุให้เกิดความโกลาหลเช่นนี้

หัวหน้ากลุ่มชายในสูทดำขมวดคิ้วมุ่น แล้วจู่ ๆ เขาก็หันหลังและเดินจากไปราวกับว่าเขานึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้อย่างกระทันหัน

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงทางเท้าด้านนอกสนามบิน

จิรทีปต์ นิธิธราสกุลนั่งอยู่บนม้านั่งยาว ค่อย ๆ พ่นควันบุหรี่ออกจากปากของเขา

“ท่านครับ ผมหวังว่าท่านจะกลับไปเสียที เขาคิดถึงท่านมากเลยครับ” หัวหน้าทีมพูดด้วยท่าทียำเกรง ในขณะที่ยืนห่างจากจิรทีปต์เยื้องไปทางด้านหลังประมาณห้าก้าว

ต่อหน้าคนอื่น หัวหน้าคนนี้ดูสง่ามีบารมีสูงและไม่มีใครกล้าที่จะตอแยกับเขา

แต่ต่อหน้าชายหนุ่มคนนี้ เขากลับรู้สึกต่ำต้อยอย่างยิ่ง!

“เขาคิดถึงฉันงั้นเหรอ?”

จิรทีปต์หันไปเล็กน้อย มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าของเขา “เขาคิดถึงอิทธิพลของฉันหรือเงินของฉันล่ะ?”

ถ้าเป็นคนอื่นที่พูดแบบนี้ หัวหน้าคนนี้คงนึกเหยียดคน ๆ นั้นไปแล้ว ครอบครัวนิธิธราสกุลที่ร่ำรวยและมีอำนาจจากเมืองกนกภูมินี่น่ะเหรอจะอยากได้อำนาจและเงินของคนอื่น?

แต่ชายตรงหน้าเขากลับแตกต่างออกไป

เขาเป็นทายาทเพียงคนเดียวของครอบครัวนิธิธราสกุล!

สิ่งที่ทำให้หัวหน้าอัศจรรย์ใจยิ่งกว่านั้นก็คือเขาได้รับการขนานนามว่าเป็น ‘เทพเจ้าสงครามแห่งตะวันออก’ ที่มีความสามารถมหาศาลและความมั่งคั่งที่น่าตื่นตะลึง!

“จิรทีปต์ตายไปแล้วตั้งแต่ 15 ปีก่อน ตอนที่เขาไล่ฉันออกจากบ้านแล้วไปแต่งงานกับผู้หญิงจอมมารยาคนนั้น”

จิรทีปต์พ่นควันสุดท้ายออกมา “จิรทีปต์คนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับครอบครัวนิธิธราสกุลแห่งเมืองกนกภูมิอีกต่อไปแล้ว”

เขาลุกขึ้นเพื่อเดินจากไป

“อย่าส่งคนมาตามฉันอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าทุกคนที่ส่งมา!”

รัศมีความอาฆาตอันน่าสะพรึงกลัวของจิรทีปต์โอบล้อมรอบหัวหน้าคนนั้นทันที

กว่าเขาจะคลายหมัดที่กำแน่นไว้ได้ก็หลังจากที่เห็นจิรทีปต์เดินหายไปในระยะไกลแล้ว

หลังของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เขารู้สึกประหม่าเมื่ออยู่ต่อหน้าจิรทีปต์

มีรถมาจอดรออยู่แล้วที่ลานจอดรถสนามบิน จิรทีปต์ขึ้นรถและหยิบมือถือขึ้นมาโทรออกทันที

“ครรชิต นายจัดการทุกอย่างแล้วรึยัง?”

มีเสียงตอบมาจากปลายสาย

“ส่งที่อยู่มา”

จิรทีปต์วางสายทันที เขาถือกระดาษห่อลูกอมที่ยับย่นไว้ในมือขณะปล่อยความคิดล่องลอยกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อสิบห้าปีที่แล้ว

เขาอายุเพียงสิบห้าปีตอนที่ถูกไล่ออกจากบ้านนิธิธราสกุล ต้องมาซุกหัวนอนอยู่ตามท้องถนน

ในขณะที่เขากำลังรู้สึกหนาวสั่นและหิวโหยก็มีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งที่สวมชุดเรียบง่ายยื่นลูกอมเพียงอันเดียวที่เธอมีให้กับเขา

หลังจากนั้นเขาก็ถูกชายปริศนาพาตัวไป

ครั้งแรกที่เขาปรากฏตัว โลกทั้งใบสั่นสะเทือน!

สามปีต่อมา เขาก็ได้รับขนานนามว่าเป็น ‘เทพเจ้าสงครามแห่งตะวันออก’ ตอนนั้นเขาอายุได้เพียงสิบแปดปีเท่านั้น!

เวลาผ่านมาอีกสิบสองปี ตอนนี้จิรทีปต์มีอำนาจดั่งเทพเจ้าที่แกร่งมากพอที่จะทำให้โลกสั่นสะเทือนได้ แต่เขาเลือกที่จะกลับมาอย่างเงียบ ๆ

เขาไม่มีวันลืมสาวน้อยคนนั้น เขาลืมตาบริสุทธิ์คู่นั้นไม่ได้ เขาไม่สามารถลืมใบหน้าอ่อนโยนนั้นได้

จิรทีปต์พับเก็บกระดาษห่อลูกอมอย่างระมัดระวังและสูดหายใจเข้าลึก ๆ

ถ้าใครได้เห็นภาพนี้พวกเขาจะต้องตกใจ เทพเจ้าสงครามผู้ยิ่งใหญ่ก็รู้สึกประหม่าได้เช่นกันงั้นรึ?

"ผมกลับมาแล้ว"

รถแล่นออกจากลานจอดรถ

ในขณะเดียวกัน ณ โรงแรมอีมิเน้นท์โฮเทล ในเมืองปฐวีมาศ!

บรรยากาศที่นี่มีชีวิตชีวามาก

ครอบครัวนภกาญจน์ที่มีชื่อเสียงแห่งเมืองปฐวีมาศกำลังเปิดรับสมัครชายหนุ่มเพื่อค้นหาผู้ชายที่ดีที่สุดที่จะแต่งงานกับชมพูนุท หลานสาวของตระกูล ซึ่งงานนี้ได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก

ชมพูนุทนั่งกำหมัดสีชมพูของเธอแน่นอยู่ในห้องจัดเลี้ยง ดวงตาของเธอเป็นสีแดงก่ำ เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกรังแกอย่างรุนแรง

จารุวรรณแม่ของชมพูนุทยืนอยู่ข้างหนึ่ง ใบหน้าของเธอแดงขึ้นด้วยความโกรธ

“คุณทินกรคะ สิ่งที่พวกเขาทำมันไม่ถูก! ถ้าคุณยังมีความเป็นผู้ชายอยู่บ้าง ไปปฏิเสธพ่อของคุณซะ!”