ตอนที่ 2 เพราะคุณเป็นภรรยาของผม

เมื่อเธอได้ยินเสียงนี้ ชมพูนุทก็เริ่มตัวสั่น

เธอเงยหน้ามองขึ้นไปที่สุริยันซึ่งยืนอยู่ข้างหน้า คุณปู่ของเธอไม่เคยสนใจเธอเลยตั้งแต่เกิด สุริยันไม่แม้แต่จะมาเยี่ยมตอนเธอเกิด เพียงเพราะเธอเป็นเด็กผู้หญิง

ตอนนี้เขากำลังจะเลือกสามีให้เธอ มันเป็นการตัดสินใจที่จะส่งผลกระทบต่อชีวิตที่เหลือของเธอ

ชมพูนุทหายใจแรง เธอโกรธและหงุดหงิด เธอกำลังจะอ้าปากคัดค้าน แต่ทันใดนั้นเธอก็หันไปเห็นทินกรที่นั่งอยู่บนรถเข็น เขากำลังส่ายหน้าห้ามและวิงวอนเธอด้วยสายตา

เธอจึงไม่พูดอะไร

“ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ หลังจากที่ครอบครัวของเราได้ทำการพิจารณาผู้สมัครทั้งสิบคนแล้ว เราได้เลือกชายหนุ่มที่ดีที่สุดมาเป็นสามีของชมพูนุท ผมหวังว่าเราทุกคนในที่นี้จะอวยพรให้กับบ่าวสาวคู่ใหม่!”

คำกล่าวนี้ทำให้ทุกคนปรบมือ

สำหรับชมพูนุทแล้ว เสียงปรบมือนี้ฟังดูราวกับว่ากำลังเยาะเย้ยหรือแม้แต่กำลังสงสารเธออยู่

ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

“คุณพ่อ ผู้ชายคนนี้ครับ”

ภาสกรหยิบการ์ดที่ออกแบบอย่างสวยงามออกมาแล้วส่งต่อให้กับสุริยัน ชื่อของผู้ได้รับเลือกถูกเขียนไว้ในการ์ดใบนั้น

พวกเขาได้ตรวจสอบประวัติอย่างรอบคอบแล้ว ผู้ชายคนนี้ไม่มีภูมิหลังใด ๆ เป็นเพียงเด็กกำพร้าที่อายุ 30 กว่าแล้ว การศึกษาน้อย ไม่ได้รับการอบรมใด ๆ ไม่มีทักษะอะไร และเป็นคนเร่ร่อนจรจัด จริง ๆ อาจพูดได้ว่าเขาเป็นคนที่ไร้ค่าโดยสิ้นเชิง

และเขายังมีปัญหาป่วยทางจิตอีกด้วย

พวกเขาได้ยินมาว่ามันเป็นเรื่องของกรรมพันธุ์!

ถ้าเป็นเช่นนั้น หลังจากที่ชายคนนี้แต่งงานกับชมพูนุท นอกเหนือจากจะตัดเธอออกจากกิจการของครอบครัวได้แล้ว แม้แต่ลูก ๆ ของเธอก็อาจหมดสิทธิ์ที่จะได้รับมรดกจากครอบครัวนภกาญจน์แม้แต่สตางค์แดงเดียว!

ภาสกรมองมาที่ชมพูนุทและครอบครัวของเธอที่นั่งอยู่ในมุมหนึ่งแล้วใบหน้าของเขาก็ฉายแววแห่งความสุขใจออกมาแวบหนึ่ง

“เอาล่ะ และตอนนี้ผมขอประกาศผู้ได้รับการคัดเลือก!”

สุริยันสายตายาวทำให้มองเห็นไม่ชัดนัก เขาจึงหรี่ตาและค่อย ๆ อ่านตัวหนังสือบนการ์ดมองอย่างระมัดระวัง “ชายหนุ่มผู้โชคดีคนนี้ ก็คือ จิรทีปต์ นิธิธราสกุล!”

ทันทีที่มีการประกาศชื่อ ทุกคนต่างก็หันไปมองที่ประตูด้านหลังของโรงแรม

เขากำลังจะได้แต่งงานเข้ามาในครอบครัวนภกาญจน์ ดังนั้นแน่นอนว่าเขาจะต้องเดินออกมาจากประตูหลังเท่านั้น

ประตูหลังเปิดออก ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา

ทินกรและภรรยาของเขาแทบทนดูไม่ได้

พวกเขารู้ว่าภาสกรจะต้องเลือกผู้ชายที่แย่ที่สุดให้มาเป็นสามีของชมพูนุทอย่างแน่นอน

แต่ชมดูนุชหันไปมอง เธอต้องการเห็นว่าใครจะมาเป็นสามีของเธอ

จิรทีปต์เงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ แต่ไม่ได้พูดอะไร

เขาเดินข้ามห้องโถงในขณะที่ทุกสายตาจับจ้องอยู่ที่เขา สีหน้าของเขาดูมีแววเย้ยหยันและสะใจอย่างน่าประหลาด

“ยินดีด้วยนะจิรทีปต์ที่สามารถผ่านด่านเข้ามาเป็นสามีของชมพูนุท และแต่งงานเข้ามาในครอบครัวนภกาญจน์ได้”

ภาสกรกล่าวเสริมว่า “นายไม่จำเป็นต้องขอบคุณเราหรอก ขอแค่ให้ดูแลหลานชมพูนุทอย่างดีที่สุดเท่านั้นก็พอ”

ในสายตาของภาสกร จิรทีปต์ควรที่จะซาบซึ้งในบุญคุณของนภกาญจน์ไปตลอดชีวิตที่ได้มอบบ้านให้กับเด็กกำพร้าไร้ที่ซุกหัวนอนอย่างเขา

ภาสกรเดินไปหาชมพูนุทและจับมือเธอเบา ๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและห่วงใย

“มาเถอะ หลานชมพูนุท”

เขาจับมือของชมพูนุทและพาเธอมาหาจิรทีปต์ จากนั้นก็วางมือของเธอลงบนมือของจิรทีปต์

แขกทุกคนเริ่มปรบมืออีกครั้งเมื่อเห็นภาพนี้ ราวกับว่าพวกเขากำลังเข้าร่วมพิธีหมั้นอันแสนสุข แต่ทินกรและครอบครัวรู้ดีว่าทุกคนต่างกำลังหัวเราะเยาะพวกเขาอยู่!

ในวันพรุ่งนี้ ทุกคนในปฐวีรมาศจะได้รู้ว่ามีผู้ชายคนหนึ่งแต่งงานเข้ามาในครอบครัวของนภกาญจน์ในฐานะสามีของชมพูนุทและมันก็จะกลายเป็นเรื่องทอล์คออฟเดอะทาวน์ไปเลยทีเดียว

จิตใจของชมพูนุทว่างเปล่าราวกับว่ามันไม่เหลือความรู้สึกใด ๆ อยู่ในนั้นแล้ว ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ยินหรือมองเห็นอะไรอีกต่อไป และไม่รู้ด้วยซ้ำว่างานเลี้ยงสิ้นสุดลงเมื่อ่ไหร่

เมื่องานเลี้ยงสิ้นสุดลง จารุวรรณก็ร้องไห้เดินออกไปทันที ขณะที่ทินกรรีบเข็นรถเข็นตามเธอไป

ที่ทางเข้าโรงแรม ลมหนาวพัดมาปะทะใบหน้าของชมพูนุท ทำให้เธอกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง

เธอมองไปที่จิรทีปต์ที่ยืนอยู่ข้างเธอ ใบหน้าของเธอไร้อารมณ์ และเสียงของเธอก็แหบแห้ง

“อาคะ หนูไม่โทษอาหรอกนะ”

เธอพูดต่ออย่างเงียบ ๆ “อาเองก็น่าสงสารเหมือนกัน”

จิรทีปต์อายุมากกว่าเธอสิบปี ดังนั้นเธอจึงควรเรียกเขาว่าอา

จิรทีปต์ไม่ได้พูดอะไร เขาไม่ได้พูดอะไรเลยตลอดทั้งงาน

คนที่อยู่ข้างหน้าเขาคือเด็กผู้หญิงคนนั้นเมื่อสิบห้าปีที่แล้ว เธอยังจิตใจดีเหมือนเดิม