ตอนที่ 6
ตอนที่ 6 เงื่อนไขอาจไม่เหมือนเดิม
September 29, 2026
"แก!"
ภาณุโกรธ แต่เขาไม่กล้าตบกลับ
ข้อมือของเขาหักด้วยฝีมือของจิรทีปต์ไปแล้วครั้งหนึ่ง คนบ้าคนนี้!
เขาไม่อยากยั่วโมโหคนบ้า!
ภาสกรขมวดคิ้ว เขาไม่คิดว่าผู้ชายที่เขาหาให้ชมพูนุทนั้นจะบ้าจริง ๆ ขนาดนี้ แถมยังกล้ามากขนาดตบภาณุต่อหน้าเขาอีก
“ครั้งที่แล้วฉันยังไม่ได้เอาคืนเลย!”
ภาสกรหรี่ตาลง ราวกับว่าเขากำลังมองลงมาจากเบื้องบน
แต่ในขณะที่เขามองเข้าไปในดวงตาของจิรทีปต์ เขารู้สึกเหมือนว่าร่างของเขากำลังร่วงลงไปในเหวเขาลึกหลายพันฟุต!
ขาของเขาสั่นเล็กน้อย ราวกับว่าเขากำลังมองดูสัตว์ป่าที่น่าสะพรึงกลัวที่กำลังรอจะเขมือบเขาทั้งตัวด้วยคำเดียว!
ช่างน่ากลัวเสียนี่กระไร!
“เอาคืนผมงั้นเหรอ?”
จิรทีปต์พูดอย่างใจเย็น “ดูเหมือนว่าพวกคุณจะไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอให้ชมพูนุทกลับไปทำงานที่บริษัทซะแล้วสิ แต่พวกคุณมาที่นี่เพื่อหาเรื่องมากกว่า”
ภาสกรสงบสติอารมณ์ลงทันทีหลังจากได้ยินประโยคนี้ เขาพยายามระงับความโกรธที่เกิดขึ้นในใจ
เขาจะไม่ยอมให้ภารกิจของเขาถูกขัดขวางเพราะคนบ้า
หลังจากที่มีการลงนามในเซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว เขาค่อยมาจัดการคนพวกนี้ทีหลัง!
"ฮึ! บริษัทต้องการให้เธอกลับมานะชมพูนุท”
เขามองไปที่ชมพูนุท ไม่มีความจริงใจแม้แต่น้อยในน้ำเสียงของเขา
ชมพูนุทไม่รู้ว่าจะทำยังไง
แม้แต่จารุวรรณก็ยังตกตะลึง
เธอไม่เคยคิดว่าวันนั้นจะมาถึงเมื่อภาสกรมาเชิญชมพูนุทให้กลับไปทำงานเป็นการส่วนตัว
แต่ท่าทีของพวกเขาก่อนหน้านี้ช่างน่าโมโหเสียเหลือเกิน!
“ดูเหมือนพวกคุณจะไม่เข้าใจนะ”
ชมพูนุทไม่รู้จะตอบยังไง จิรทีปต์จึงพูดแทนเธอ
“ผมจะเตือนคุณเป็นครั้งสุดท้ายนะ ถ้าต้องการขอความช่วยเหลือ คุณต้องมีความนอบน้อมถ่อมตน ถ้าคุณยังทำได้ไม่ดีพอในวันนี้ แล้วคุณต้องกลับมาใหม่ในวันพรุ่งนี้ ผมไม่รับประกันนะว่าเงื่อนไขของผมจะยังเหมือนเดิมอยู่ไหม”
การแสดงออกของภาสกรเปลี่ยนไปในที่สุด
เปลือกตาของเขากระตุกเมื่อเขามองจิรทีปต์อย่างเย็นชา
“คิดว่าเราจะเซ็นโครงการนี้ไม่ได้ถ้าไม่มีชมพูนุทงั้นเหรอ?”
“ถ้าไม่เชื่อก็ลองดู” จิรทีปต์สงบนิ่งเหมือนเคย สงบจนจารุวรรณและชมพูนุทเองตกตะลึงเมื่อมองดูเขา
นี่หรือ…คือลูกเขยเร่ร่อนที่เพิ่งแต่งงานเข้ามาในครอบครัว?
“ชมพูนุท พ่อของฉันให้โอกาสเธอแล้วนะ เธอควรที่จะทะนุถนอมมันไว้!” ภาณุกล่าวอย่างโกรธจัด
ชมพูนุทยืดหน้าอกขึ้นและพูดด้วยความมั่นใจ “ฉันไม่สนหรอก!”
"ดี! ดีมาก!"
ภาสกรกล่าวในขณะที่มองไปยังคนสามคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาด้วยรอยยิ้มจอมปลอม เขามองไปทางด้านในของบ้านและตะโกนว่า “ทินกร นายทำได้ดีมากในฐานะหัวหน้าครอบครัว!”
เมื่อพูดจบ เขาก็พ่นลมหายใจออกมาและจากไปพร้อมกับภาณุ
ตอนนี้ประตูห้องเพิ่งเปิดออกมา ทินกรเข็นรถเข็นของเขาออกมาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด
เขาไม่กล้าออกมาถ้าภาสกรยังอยู่ในบ้าน
“พี่ผมโกรธรึเปล่า?”
ทินกรถามอย่างขี้ขลาด “พวกเราจะทำยังไงกันดี?”
จารุวรรณมองมาที่เขาด้วยความโกรธ
เขาอยู่ที่ไหนเมื่อลูกสาวของเขาถูกรังแก?
ซ้ำร้าย ตอนนี้ยังจะมาถามว่าพวกเขาจะทำยังไงกันดี!
“มันก็แค่งาน หนูไม่สนใจหรอกค่ะ”
ชมพูนุทมองไปที่พ่อแม่ของเธอ “พ่อกับแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูหาเงินมาดูแลพ่อแม่ได้แน่นอนค่ะ!”
จารุวรรณมองดูลูกสาวของเธอด้วยหัวใจที่เจ็บปวด
ความรับผิดชอบในการดูแลครอบครัวตกอยู่บนบ่าของเธอ
เธอต้องดูแลทินกร และแม้ว่าเธอต้องการช่วยจะชมพูนุท แต่ก็ไม่มีอะไรที่เธอสามารถทำได้
“ยังมีผมอยู่อีกทั้งคน”
จิรทีปต์พูดขึ้น "ผมจะดูแลคุณทั้งสองคนด้วย"
ทินกรและจารุวรรณหันไปมองจิรทีปต์
จารุวรรณรู้ว่าก่อนหน้านี้จิรทีปต์ตบหน้าภาณุเพราะเขาดูถูกเธอ เพราะฉะนั้นถึงแม้ว่าเธอจะไม่ชอบ จิรทีปต์ แต่เธอก็ไม่สามารถพูดอะไรมากได้ในตอนนี้
“ฉันจะไปทำอาหาร” จารุวรรณหันหลังเดินเข้าครัว
ทินกรไม่รู้จะพูดอะไร เขาจึงกลับเข้าไปในห้องของเขาและปิดประตู
ชมพูนุทลากจิรทีปต์กลับเข้าไปในห้องของเธอ ยังคงตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
“อะไร…คุณเพิ่งพูดว่าอะไรนะ?”
“ผมบอกว่าผมจะช่วยคุณดูแลพ่อแม่ของคุณ”