ตอนที่ 7 ขอร้องอย่างนอบน้อม

แม้แต่ระดับประธานด้วยกันอย่างภพยังพูดกับเขาไม่สำเร็จเลยงั้นเหรอ?

ภพและรุ่งโรจน์เป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ?

ก่อนหน้านี้ภาณุอาจยังหยิ่งผยองอยู่ได้ แต่ตอนนี้แม้แต่ยิ้มเขายังยิ้มไม่ออก

ถ้ารุ่งโรจน์ยืนกรานที่จะเซ็นสัญญากับชมพูนุทเพียงคนเดียว พวกเขาก็คงต้องไปขอร้องเธอด้วยความนอบน้อม

ใบหน้าของภาสกรเปลี่ยนไปอย่างน่ากลัว

เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องนี้จะยากขนาดนี้

ชมพูนุททำยังไง รุ่งโรจน์ถึงได้ปกป้องเธอมากขนาดนี้

“นังร่าน!”

ภาสกรหัวเราะอย่างเย็นชา “ดูท่าว่าชมพูนุทจะเก่งเรื่องบนเตียงนะ..ที่ทำตัวเหมือนสาวบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเนี่ย มันเป็นการแสดงทั้งนั้นเลย!”

ถ้าเธอไม่เอาใจรุ่งโรจน์แบบถึงใจ มีเหรอที่เขาจะปกป้องเธอถึงขนาดนี้?

ให้ตายเหอะ!

จะให้เขาไปขอร้องชมพูนุทน่ะเหรอ มันเป็นไปไม่ได้จริง ๆ

เขายอมอ้อนวอนหมายังจะดีซะกว่าไปอ้อนวอนขออะไรจากครอบครัวที่ไร้ค่าอย่างครอบครัวของทินกร

‘กริ๊ง…’

โทรศัพท์ของภาณุเริ่มดังขึ้น

ใบหน้าของเขาแย่ลงไปอีกเมื่อเห็นว่าใครโทรมา

“คุณปู่โทรมา”

ภาณุอยากจะร้องไห้

ณ ตอนนี้เขากลัวที่จะรับสายจากสุริยันมากที่สุด

โครงการนี้อยู่ในความดูแลของเขา เพราะฉะนั้นถ้ามีอะไรผิดพลาดไป เขาจะเป็นคนแรกที่ถูกตำหนิ

"รับสาย!" ภาสกรสั่ง

ภาณุไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรับสาย ผลที่ตามมาจากการไม่รับสายคุณปู่อาจจะยิ่งแย่กว่านี้

“สวัสดีครับคุณปู่” ภาณุทักทายสุริยัน

“ภาณุ โครงการร่วมทุนกับโรจน์กรุ๊ปเป็นยังไงบ้าง?” สุริยันไม่ได้เสียเวลาอารัมภบทอะไรเลย

เขาเป็นห่วงโครงการนี้มากที่สุด โครงการนี้มีความสำคัญมากและนภกาญจน์ก็ได้ลงทุนกับโครงการนี้ไปแล้วสูงมาก

“ดีครับ ทุกอย่างราบรื่นดี”

ภาณุเหลือบมองไปทางภาสกร และเห็นว่าพ่อของเขากำลังส่งสัญญาณให้เขาตอบ เขารีบโกหกอย่างรวดเร็ว “เมื่อคุณรุ่งโรจน์มีเวลาแล้ว เราจะลงนามในสัญญากันทันทีครับ”

"ดีแล้ว"

สุริยันกล่าวว่า “แกต้องดูแลโครงการนี้อย่างใกล้ชิดนะ โครงการนี้เราจะปล่อยให้พลาดไม่ได้เด็ดขาด ถ้ามีอะไรผิดพลาด แกเจอปู่แน่!” เขาวางสาย

ฝ่ามือของภาณุชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เขารู้ดีว่าคุณปู่ของเขามีนิสัยยังไง

ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น แค่ลาออกหรือโดนซ้อมนั้นยังน้อยไป

“พ่อ เราจะทำยังไงกันดี?”

ภาณุกำลังจะร้องไห้จริง ๆ แล้ว

ชมพูนุทนั้นร้ายกาจจริง ๆ ทำให้เขาต้องเจองานยาก แถมยังต้องเจอกับปัญหาหนักอีกด้วย!

สีหน้าของภาสกรนั้นแย่ลงไปอีก

ทั้งสองคนจะต้องกลับไปบ้านทินกรและขอร้องพวกนั้นจริง ๆ เหรอ?

ก่อนหน้านี้พวกเขาหยิ่งและไม่สนใจชมพูนุทและครอบครัวของเธอเลย ถ้าตอนนี้พวกเขาต้องไปขอร้องเธอ ก็ไม่ต่างอะไรจากการโดนตบหน้าถึงสองครั้ง ?

แค่คิดว่าต้องนอบน้อมถ่อมตัวให้กับครอบครัวนี้ภาสกรก็แทบจะทนไม่ได้แล้ว!

“ภาณุ นายไปก็แล้วกัน”

หลังจากที่คิดเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วนแล้ว ภาสกรก็บอกว่า “ลูกไปอ้อนวอนชมพูนุทซะ ต่อให้ต้องวิงวอนขอร้องก็ไม่เป็นไร หรือจะต้องคุกเข่าขอร้องก็ต้องทำไป ขอแค่ให้ชมพูนุทจัดการเรื่องการลงนามในสัญญานี้ให้ได้ก็พอ! ”

"พ่อครับ…"

“อะไร แกจะให้ฉันเป็นคนไปคุกเข่าขอร้องเหรอไง?”

ภาสกรคำรามใส่ลูกชาย ดวงตาของเขาแดงก่ำ

ภาณุอยากที่จะรักษาความศักดิ์ศรีของเขาไว้ แต่ภาสกรยิ่งต้องรักษาศักดิ์ศรีเขาไว้ให้ได้มากกว่าภาณุเสียอีก!

หากมีข่าวหลุดรอดไปว่าผู้ใหญ่อย่างเขาต้องไปขอร้องคนในครอบครัวที่อายุน้อยกว่า เขาจะต้องอับอายขายหน้าอย่างที่สุด

ภาณุไม่กล้าเถียงหลังจากที่พ่อของเขาขึ้นเสียงใส่อย่างดุเดือด

เขาเป็นคนเริ่มต้นปัญหาทั้งหมดนี้ ถ้าเรื่องนี้ลงเอยด้วยการทำร้ายศักดิ์ศรีของพ่อเขา เขาจะต้องตายแน่ ๆ

ภาณุทำได้เพียงกัดฟันและกลับไปที่บ้านของชมพูนุทอย่างหดหู่

ในเวลานั้น ชมพูนุทและครอบครัวกำลังจะเริ่มกินข้าว

โต๊ะไม่ใหญ่มาก ต่างคนต่างนั่งกินเงียบ ๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่ครอบครัวของชมพูนุทมีคนอีกคนหนึ่งเพิ่มขึ้นมาที่โต๊ะทานอาหาร

และนี่คือลูกเขยคนใหม่ของพวกเขาที่แต่งงานเข้ามาในครอบครัว

ทินกรไม่เคยพูดคุยในขณะทานข้าว ขณะที่จารุวรรณเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร

เธอไม่ชอบจิรทีปต์ และที่แย่ไปกว่านั้นเขาเองก็ไม่ได้ชอบชมพูนุท แต่ลูกสาวของเธอกลับต้องลงเอยด้วยการแต่งงานกับผู้ชายที่ไร้ค่าคนนี้

แต่ก่อนหน้านี้จิรทีปต์เป็นคนออกมาปกป้องเธอ เธอไม่ได้ตาบอดและไม่สามารถแกล้งทำเป็นไม่รับรู้ได้