ตอนที่ 8 ความชั่วร้าย

ภาณุโกรธมากจนฟันสั่นกระทบกัน

เขาลดตัวลงมาขอร้องอย่างนอบน้อมแล้ว และนี่คือกริยาที่จิรทีปต์ทำกับเขางั้นเหรอ?

เขาอุตส่าห์หาทางออกให้พวกเขาแล้ว แต่พวกเขายังไม่รู้ตัวอีก!

“นาย…ฝากไว้ก่อน!”

ภาณุตะโกนแล้ววิ่งหนีไป เขากลัวว่าจิรทีปต์จะบ้าคลั่งและทำร้ายเขาอีกครั้ง

จารุวรรณสบตากับทินกร จากนั้นทั้งคู่ก็มองไปที่ชมพูนุท

“เราทำเกินไปรึเปล่า?”

คำพูดสุดท้ายของภาณุก่อนจากไปเป็นการขู่พวกเขาชัด ๆ

ชมพูนุทอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลใจ

เธอรู้ดีว่าภาสกรและลูกชายของเขาเป็นคนแบบไหน

เขาไม่เคยมองทินกรเป็นน้องชายเลย เพราะฉะนั้นเขาย่อมไม่เคยปฏิบัติต่อครอบครัวของทินกร เยี่ยงญาติ

ถ้าหากทำให้พวกนั้นไม่พอใจ คนพวกนั้นก็สามารถที่จะทำทุกอย่างได้

"ไม่เลย"

จิรทีปต์พูดอย่างใจเย็น “เขาฝากเราไว้ เราก็จะรับฝาก”

หลังจากนั้นจิรทีปต์ก็เริ่มเก็บจาน จารุวรรณรีบเข้าไปทำแทนเมื่อเห็นเขาเริ่มเก็บโต๊ะ

“มา ฉันทำเอง”

ลูกเขยคนนี้เป็นคนอารมณ์ร้อน

เธออาจจะดูไม่ออกในตอนแรก แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าจิรทีปต์จะเป็นคนปกป้องครอบครัวของเธอจากการกลั่นแกล้งของภาสกรและภาณุ

เขาเป็นคนจรจัดจริง ๆ เหรอ?

“ที่ผ่านมาคุณแม่ลำบากมามาก” จิรทีปต์ยิ้มขณะที่เขาพูด

เขาปรับตัวเข้ากับสถานะใหม่ได้อย่างรวดเร็วจริง ๆ

ทินกรยังคงรู้สึกไม่สบายใจ แต่เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เขาไม่ใช่คนที่มีอำนาจตัดสินใจอะไรในครอบครัวนี้ ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่เพียงซ่อนตัวอยู่ในห้องของเขาอีกครั้งและปิดประตูตามหลังอย่างละอายใจ

“ตอนนี้คุณทำให้พวกนั้นไม่พอใจจริง ๆ แล้วนะ”

ชมพูนุทถอนหายใจ

แค่ภาณุยอมมาขอโทษนี่ก็ถือว่าดีมากแล้ว เธอไม่เคยเห็นภาณุอ่อนน้อมถ่อมตนอย่างนี้มาก่อน

เธอยังคิดอยู่เลยว่าจะปล่อยเรื่องนี้ไปก่อนที่มันจะลุกลามบานปลายใหญ่โตเพื่อไม่ให้ความตึงเครียดระหว่างพวกเขาเพิ่มมากขึ้นไปกว่านี้

แต่ดูเหมือนว่าจิรทีปต์จะไม่สนใจเรื่องนี้ และยืนกรานให้ภาสกรมาขอโทษเป็นการส่วนตัว

มันจะเป็นไปได้ยังไง?

ลุงที่ใจแคบ เห็นแก่ตัวและหยิ่งยโสของเธอไม่มีวันที่จะมาขอโทษครอบครัวเธออย่างอ่อนน้อมถ่อมตน

"คุณคิดผิด"

ดวงตาของจิรทีปต์นั้นแวววาวและจริงใจ “พวกเขาต่างหากที่ทำให้ผมไม่พอใจ”

“ผมพูดไปแล้วนะว่าผมจะไม่ยอมให้ใครมารังแกคุณ”

สายตาแบบนั้นทำให้ชมพูนุทรู้สึกตื่นตระหนกในใจ

……

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

จารุวรรณล้างจานเสร็จแล้ว เมื่อเธอเห็นว่าจิรทีปต์ไปอาบน้ำ เธอก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องของชมพูนุท

"มีอะไรคะแม่?"

“ลูก จิรทีปต์นั่นเป็นใครกันแน่?”

จารุวรรณกระซิบ "แม่รู้สึกว่าเขาปฏิบัติต่อลูกดีมาก"

ชมพูนุทหน้าแดง

“แม่พูดอะไรคะ เราไม่รู้จักอะไรกันเลย”

เธอกัดริมฝีปากของเธอ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอเห็นจิรทีปต์ เขาก็ได้ปกป้องเธอและครอบครัวจากการถูกภาสกรและภาณุรังแกมาโดยตลอด

“คืนนี้จะให้เขานอนที่นี่จริง ๆ เหรอ?”

จารุวรรณกังวลเรื่องนี้

จิรทีปต์อาจเป็นสามีของชมพูนุทที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่พวกเขายังไม่พร้อมที่จะยอมรับเรื่องนี้

“เขาเป็นคนโรคจิตนะ!”

เธอกลัวว่าจิรทีปต์จะทำร้ายชมพูนุท

ชมพูนุทลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็นึกถึงแววตาที่สุกใสและจริงใจของจิรทีปต์

“เขาจะไม่ทำร้ายหนูค่ะ”

‘แอ๊ด…’

ประตูห้องน้ำเปิดออก จารุวรรณรีบเดินออกจากห้องไป พร้อมบอกกับลูกสาวว่ามีไม้ตีเหล็กอยู่ในห้อง ถ้าเกิดอะไรขึ้น ให้ตะโกรเรียกดัง ๆ!

ใบหน้าของชมพูนุทแดงและหัวใจก็เต้นแรงมาก

เธอจะปล่อยให้จิรทีปต์นอนในห้องของเธอจริง ๆ เหรอ?

‘ปัง ปัง ปัง!’

มีคนมาเคาะประตูอีกแล้ว

ทินกรเป็นเหมือนแมวที่หวาดกลัว เขาขนลุกด้วยความกลัว

ใบหน้าของจารุวรรณก็ซีดไม่แพ้กัน

เขามาที่นี่แล้ว!