ตอนที่ 9 ความสะใจ

มันเป็นช่วงเวลากลางดึกแล้ว

ถึงเวลานอนแล้ว แต่ชมพูนุทยังนอนไม่หลับ เธอแอบรู้สึกกังวล

แม้เธอจะรู้ว่ามีคนดีมากกว่าคนไม่ดีในโลกใบนี้อย่างแน่นอน แต่เธอก็เพิ่งจะรู้จักกับจิรทีปต์ได้เพียงวันเดียวเท่านั้น

ที่สำคัญ ข้อมูลที่รับรู้มาเกี่ยวกับจิรทีปต์ก็คือเขามีอาการป่วยทางจิต แล้วถ้าเขาเกิดสติแตกควบคุมตัวเองไม่ได้ขึ้นมาเธอจะทำยังไง?

จิรทีปต์ที่นอนอยู่บนพื้นสัมผัสได้ถึงความวิตกกังวลในจังหวะการหายใจของชมพูนุท

“คุณไม่ต้องซ่อนกรรไกรไว้ใต้หมอนหรอก” จิรทีปต์พูดขึ้น “อย่ากังวลไปเลย นอนซะ ราตรีสวัสดิ์"

แล้วจิรทีปต์ก็หลับตาลงก่อน

หัวใจของชมพูนุทกระตุกและเธอก็เอามือออกจากใต้หมอน

เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ จิรทีปต์ รู้ได้ยังไงว่าเธอซ่อนกรรไกรไว้ใต้หมอน?

“เขาจะไม่ทำร้ายฉัน”

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ชมพูนุทยิ่งรู้สึกมั่นใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ดังนั้นเธอจึงผ่อนคลาย หลับตาและผล็อยหลับไปในที่สุด

ค่ำคืนผ่านไปอย่างตะกุกตะกัก

ชมพูนุทตื่นขึ้นในวันรุ่งขึ้น เธอนอนหลับสบายดี จิรทีปต์กำลังรับประทานอาหารเช้าอยู่เมื่อเธอเดินออกมาจากห้อง

แต่กลับเป็นจารุวรรณที่มีตาแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเธอนอนหลับไม่สนิท

“มากินข้าวเร็ว แม่ตื่นแต่เช้ามาเตรียมไว้ให้นะ”

จิรทีปต์ทำตัวตามสบายจริงๆ

เมื่อเธอเห็นชมพูนุทเดินไปเข้าห้องน้ำ จารุวรรณก็รีบวิ่งตามเธอไป

“เมื่อคืนเขา...”

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นค่ะแม่”

ชมพูนุทหน้าแดง “เขานอนบนพื้นและไม่ได้แตะต้องหนูเลย”

หลังจากที่พูดจบ ชมพูนุทกลับพบว่าตัวเธอเองกำลังคิดไปในทางตรงกันข้าม

เธอควรจะยกย่องจิรทีปต์ที่เป็นสุภาพบุรุษหรือว่าเธอเองไม่มีเสน่ห์กันแน่?

เป็นไปไม่ได้หรอก เธอเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดตั้งแต่เด็ก ถ้าเธอเอาจดหมายบอกรักทั้งหมดที่เธอได้รับมาเผา มันก็คงจะต้มโจ๊กหม้อหนึ่งได้เดือดพอดี

จารุวรรณโล่งใจที่ได้ยินเรื่องแบบนั้น

เธอแอบหวังว่าจะรอจังหวะดี ๆ เพื่อจับชมพูนุทแยกออกจากจิรทีปต์ เพื่อที่พวกเขาจะได้ใช้ชีวิตเป็นของตัวเอง

“ไปเถอะ ผมจะไปส่งคุณที่ทำงาน”

เมื่อจิรทีปต์ทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว เขาก็ต้องการที่จะไปส่งชมพูนุทที่ทำงาน

“ไม่ต้องค่ะ ฉันไปเอง”

ชมพูนุทบอกเขาว่า “คุณควรอยู่บ้าน ข้างนอกมันอันตราย”

จะเกิดอะไรขึ้นถ้า ภาณุแอบซุ่มทำร้ายจิรทีปต์?

“ไม่ต้องห่วง พวกมันไม่กล้าหรอก”

จิรทีปต์ขมวดคิ้วเมื่อเห็นชมพูนุทลากสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าของเธอออกไป

สกู๊ตเตอร์เหรอ

เธอเป็นหลานสาวของครอบครัวนภกาญจน์แต่วิถีชีวิตของเธอค่อนข้างแย่

“งั้นก็ขอบคุณค่ะ”

ชมพูนุทรู้สึกไม่ดีที่จะปฏิเสธเขา เธอจึงปล่อยให้จิรทีปต์ขี่สกู๊ตเตอร์ในขณะที่เธอซ่อนหลัง อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องทนกับลมหนาวที่ปะทะหน้า

มันเป็นความรู้สึกที่แปลกออกไป

ที่หน้าสำนักงานใหญ่ของเครือนภกาญจน์

พนักงานมากกว่าร้อยคนกำลังยืนอยู่ที่ด้านหน้าเพื่อรอรับชมพูนุท

แต่ใครก็สามารถสัมผัสได้ถึงความโกรธและไม่พอใจที่ระบายอยู่บนใบหน้าของพนักงานทุกคน

พวกเขาได้รับแจ้งเมื่อเวลาประมาณตี 1 หรือตี 2 ว่าพวกเขาต้องอยู่มาที่สำนักงานก่อนหนึ่งชั่วโมงเพื่อรับชมพูนุท

และทำไมพวกเขาถึงต้องทำเช่นนี้?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่พวกเขาได้ยินเรื่องซุบซิบเกี่ยวกับชมพูนุทที่มีอะไรกับประธานแห่งโรจน์กรุ๊ป แถมยังตั้งใจจะมาอวดพนักงานที่นี่อีกต่างหาก!

เธอไม่สนใจเลยว่าบริษัทจะต้องเผชิญกับความสูญเสียมากแค่ไหน นึกอยากจะไม่มาทำงานก็ไม่มาซะงั้น

แม้แต่ประธานบริษัทอย่างภาสกร ลุงของเธอเองยังต้องขอร้องให้เธอกลับมาทำงาน!

มันจะมากเกินไปแล้ว!

เป็นคนแบบนี้ได้ยังไง?

ความโกรธในหมู่พนักงานร้อนระอุแทบปะทุเป็นไฟ

ภาสกรยืนอยู่ด้านหน้า เขารับรู้ได้ถึงความโกรธของพนักงาน นี่แหละคือสิ่งที่เขาต้องการ

เขาไม่เชื่อว่าชมพูนุทจะยังคงทำงานอยู่ในเครือนภกาจน์ได้ หลังจากที่ทำให้เพื่อนร่วมงานทั้งหมดโกรธได้ขนาดนี้!

เมื่อเธอจัดการเรื่องลงนามในสัญญาแล้ว เธอก็จะจากไปอย่างเงียบ ๆ

“โทรหาคุณรุ่งโรจน์รึยัง?” ภาสกรถาม