บทที่ 3 เราเลิกกันเถอะ

หลายวันต่อมา

รรินดาตัดสินใจนั่งแท็กซี่ มาจอดที่หน้าคอนโดหรูแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นคอนโดของเปรมแฟนหนุ่มเธอ ปกติแล้วเธอก็ได้มาที่นี่แค่ไม่กี่ครั้ง ส่วนมากแล้วเปรมจะไปหาเธอที่บ้าน ไม่ค่อยได้นัดกันมาอยู่ตามลำพังตามประสาแฟนทั่วไป เพราะเธอก็ยังหัวอ่อนอยู่มาก ครอบครัวเธอเลยห้ามเรื่องนี้ไว้ก่อน

ซึ่งเปรมก็เข้าตามตรอกออกตามประตู และเป็นสิ่งที่ประทับใจแม่กับยายเธอมาก ด้วยความมีลูกสาวคนเดียวและหวงแหนเป็นที่สุด ซึ่งคนที่เข้ามาในชีวิตรรินดาคนแรก ก็คือเปรมทั้งแม่และยายของเธอก็ไฟเขียวทันที เพราะรู้จักมักจี่กันและเห็นเปรมมาตั้งแต่เด็ก

รรินดายืนเหม่ออยู่ที่หน้าคอนโดหรู ซึ่งเธอเคยมาแค่ไม่กี่ครั้ง แต่เธอก็จำได้แม่นถึงเลขห้องว่าห้องไหน แต่ด้วยคอนโดที่หรูระดับนี้ต้องแจ้งนิติแล้วนิติถึงจะแจ้งเจ้าของห้องให้เจ้าของห้องลงมารับ หรืออนุญาตให้พาขึ้นไป

"สวัสดีครับมาหาใครครับ" เมื่อเดินเข้าไปใกล้ประตูรปภ. ที่ยืนเฝ้าอยู่ตรงนั้นก็ถามขึ้น

"เอ่อ..." เธอก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าถ้าเขารู้ว่าเธอมาหาเขา เขาจะรู้สึกยังไงจะดีใจหรือไม่พอใจที่เธอมาถึงที่นี่

"ครับ?"

"มะ...มาหาคุณเปรมห้อง xxx/xxx ค่ะ"

"ครับผม เดี๋ยวผมพาเข้าไปหานิติ"

"ขอบคุณค่ะ"

"คุณผู้หญิงคนนี้บอกมาหาคุณเปรมห้อง xxx/xxx ครับ" รปภ. พูดกับนิติก่อนจะเดินออกไป

"อ่อ คุณมาหาคุณเปรมใช่ไหมคะ" นิติสาวก็มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความแปลกใจ เธอไม่คิดว่าจะมีผู้หญิงที่เฉิ่มเบ๊อะขนาดนี้มาหาเปรมถึงคอนโด ดูจากท่าทางและการแต่งตัวของเธอแล้ว ไม่น่าจะใช่สไตล์ที่เปรมควงมาหลายต่อหลายคน

"คะ...ค่ะ"

"อ่อ คุณเปรมแจ้งไว้แล้วค่ะ เชิญคุณขึ้นไปได้เดี๋ยวดิฉันแตะคีย์การ์ด ขึ้นลิฟท์ให้"

"ขอบคุณนะคะ" แสดงว่าเขารู้ว่าเธอจะมาหาใช่ไหม หรือที่เขาแจ้งกับนิติไว้จะเป็นคนอื่น และความคิดมากก็ประเดประดังเข้ามาในหัวเธอ

เมื่อมาถึงหน้าห้องเปรมเธอก็ชั่งใจอยู่ซักพัก กำลังคิดอยู่ว่าจะกดเรียกเขา หรือว่าจะเดินกลับลงไปดี แต่เธอก็ตัดสินใจได้ว่าเธอต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง

กริ๊ง.

เมื่อตัดสินใจแล้วเธอก็กดปุ่มที่ประตูและยืนคอยอยู่ซักพัก แต่เขาก็ยังไม่มาเปิดให้ เธอเลยตัดสินใจกดอีกครั้ง ผ่านไปไม่นานประตูบานใหญ่ก็เปิดออกมา

เปรมเปิดประตูออกมาพอเห็นหน้ารรินดา เขาก็ตกใจตาเบิกกว้าง ทั้งยังทำท่าทีลนลาน เพราะไม่คิดว่าเธอจะมาหาถึงที่นี่

"หลิน..." เปรมเรียกเสียงแผ่ว

"..." เธอก็มองหน้าเขาด้วยความรู้สึกที่แปลกไป ทำไมเขาดูไม่ดีใจเลยที่เธอมาหา ต่างจากเมื่อก่อนพี่เขาจะอ้อนให้เธอมาหา จะได้อยู่กันตามลำพัง

"พี่เปรม"

"หลินมาที่นี่ได้ยังไง"

"หลินคิดถึงพี่เปรม" พูดจบเธอก็สวมกอดเขาทันที ซึ่งปกติแล้วเขาก็จะกอดเธอตอบ แต่วันนี้เขากลับยืนอยู่นิ่งๆ

"..." เธอก็เงยขึ้นมองหน้าเขา ด้วยความไม่เข้าใจ และน้ำตาก็ไหลออกมาเป็นสาย อย่างกั้นไว้ไม่อยู่

"..." เขายังนิ่งและไม่ได้พูดอะไร

"พี่เปรม..." เธอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ น้ำตาเม็ดใหญ่ก็ไหลออกมาเกินจะกลั้นไหว

"อย่าร้องไห้หลิน อย่าร้อง"

"หลินไม่รู้ว่าหลินต้องทำยังไง ฮึก กับความรู้สึกตอนนี้" ถึงแม้เธอจะร้องไห้ออกมา เขายังไม่คิดจะเหลียวแลหรือชวนเธอเข้าไปในห้องเลยแม้แต่น้อย แค่นี้ก็คงชัดเจนแล้วใช่ไหม

"หลินกลับไปก่อนนะเดี๋ยวพี่ไปหาที่บ้าน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง

"พี่เปรมมีอะไรจะบอกหลินหรือเปล่า" คำพูดของเขามันจุกอยู่ที่อกเธอ

"มี แต่พี่แค่ไม่รู้ว่าหลินจะรับไหวหรือเปล่าแค่นั้นเอง" น้ำเสียงที่เฉยชาของเขาก็ เหมือนมีดที่ค่อยๆ กรีดใจเธอ

"พี่เปรม..." น้ำตาเจ้ากรรมของเธอก็ไหลไม่หยุด ฟ้องถึงความอ่อนแอในใจตอนนี้

"หลินกลับไปก่อนเถอะนะ อย่าให้พี่ต้องพูดซ้ำหลายรอบเลย" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่รำคาญเธอเต็มทน

"ละ...หลินรักพี่เปรมนะ" เธอพูดพร้อมกับกระชับกอดเขา