บทที่ 4 ไม่กล้าบอกเลิกแต่กล้านอกใจ

"เราเลิกกันเถอะ"

คำนี้ยังคงดังก้องอยู่ในหูของเธอ ไม่หายไปไหนสักทีทั้งๆ ที่เวลาก็ล่วงเลยมาเป็น 2 ชั่วโมงแล้ว เธอยังคงนั่งอยู่ในโซนจอดรถของคอนโดแฟนหนุ่ม...

ซึ่งตอนนี้ได้กลายเป็นอดีตแฟนหนุ่มของเธอไปเรียบร้อยแล้ว เธอทำใจไม่ได้ ยังไงก็ทำไม่ได้ ได้แต่นั่งเหม่อร้องไห้อยู่ตรงนั้น ทั้งๆ ที่เขาและผู้หญิงคนนั้น ขับรถออกไปโดนไม่สนใจความรู้สึกเธอเลยสักนิด

["พะ...พี่เปรมไม่รักหลินแล้วเหรอ ฮึก"

"พี่..."

"คุณไม่รู้เหรอว่าเขามีแฟนแล้ว" และเธอก็หันไปถามผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างเขา

"ฉันไม่รับรู้และฉันก็ไม่สนใจด้วย รู้แค่ว่าตอนนี้ผู้ชายคนนี้เขาเลือกฉัน และเขาบอกกับฉันว่า เขาไม่เอาเธอแล้ว!"

"ทำไม คุณพูดแบบนี้" คำพูดที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีของผู้หญิงตรงหน้า ทำให้เธอแปลกใจอยู่ไม่น้อย คนที่สวยและดูดีขนาดนี้ ทำไมถึงแย่งแฟนคนอื่นได้

"แล้วเธอจะทำไม" ดูจากสภาพและสาระรูปแล้ว ยังไงเปรมก็คงไม่คว้าผู้หญิงคนนี้มาควงแน่ เชิดหน้าชูตาอะไรให้คนแบบเขาไม่ได้สักอย่าง สู้เธอไม่ได้สักนิด

"ก็พวกคุณกล้าทำเรื่องแบบนี้ไง" เธอเริ่มโมโหที่เปรมเอาแต่เงียบ และไม่ยอมอธิบายอะไร

"นี่เธอ! ก็ใครใช้ให้เธอมีสภาพแบบนี้ล่ะ หัดดูตัวเองบ้าง มีอะไรเหมาะสมกับพี่เปรมไหมก็ไม่มีซักอย่าง" มินตราพูดพร้อมกับยิ้มเหยียด

"..." รรินดาถึงกับพูดไม่ออก เมื่อโดนต่อว่าเรื่องรูปลักษณ์แบบนี้ ซึ่งเธอก็เถียงอะไรไม่ได้จริงๆ

"รีบๆ เคลียร์สิคะพี่เปรม มินหิวแล้วนะ กินอย่างอื่นมันไม่อิ่มเหมือนอาหาร" มินตราก็พูดออกมาหน้าตาเฉย

"พี่เปรม!"

"..."

"พี่มีคนอื่นแล้วทำไมไม่บอกหลิน ฮึก ทำไมพี่ทำแบบนี้กับหลิน ว่าหลินหน้าลำคาญแล้วทำไม ไม่บอกเลิกหลินก่อน ให้หลินโง่แบบนี้ทำไม" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ พร้อมร้องไห้ออกมาอย่างกล้ำกลืน

"พี่ขอโทษนะหลิน พี่ไม่กล้า..." เปรมพูดพร้อมกับหลบสายตา

"ไม่กล้าบอกเลิก แต่กล้านอกใจเนี่ยนะ พี่ตอบหลินมาสิว่าหลินทำอะไรผิด ตอบผู้หญิงโง่ๆ อย่างหลินที" เธอเสียใจกับคำตอบเขามาก ไม่แพ้กับที่เขาเงียบ ไม่กล้าบอกเลิกแต่กล้านอกใจ

"ก็อย่างที่น้องมินว่า หลินไม่เหมาะสมกับพี่ ไม่เหมาะสมทุกอย่างจริงๆ ทั้งฐานะทางสังคมและตัวของหลินเอง หลินไม่มีอะไรคู่ควรกับพี่สักอย่าง พี่ขอโทษด้วยนะที่ต้องพูดตรงๆ"

"..."

"ที่พี่ไม่เคยพาหลินไปออกงานด้วยสักครั้ง ก็เพราะพี่อายคนอื่นเขา เวลาคนอื่นมองพี่รู้สึกไม่มั่นใจ ผู้หญิงที่พี่ต้องการในช่วงเวลานี้ ต้องเป็นหน้าเป็นตาให้พี่ได้เท่านั้น"

"..."

"และอย่าให้พี่ต้องพูดอะไรแรงๆ กว่านี้กับหลินอีกเลยนะ พี่รู้ว่าหลินเจ็บ แต่ถ้าไม่พูดออกมาตรงๆ หลินก็คงจะไม่เข้าใจพี่"

"พี่...เคยรักหลินบ้างไหม ฮืกๆ" เธอเกือบสิ้นสติกับสิ่งที่ได้รับรู้ เขามองเธอแบบนี้มาตลอดเลยหรือ แล้วรักกันที่ใจที่เขาบอกมาตลอด คงเป็นแค่คำหลอกลวง

"หลิน...แต่ความเหมาะสม มันสำคัญที่สุดในชีวิตพี่ตอนนี้ ซึ่งหลินไม่มีอะไรให้พี่ภูมิใจได้เลย"

"พี่เปรม..." รรินดาเรียกเขาเสียงแผ่วพร้อมน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่ไหลออกมา

ตอนที่เขาจีบเธอใหม่ๆ เขาพึ่งได้เริ่มทำงานจริงจังกับพ่อของเขา เขาไม่เคยเปลี่ยนไปแบบนี้ จนได้ขึ้นเป็นประธานบริษัทเขาก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป...

นี่สินะอำนาจและบารมีทำให้คนเปลี่ยนไป ซึ่งเขาพูดขนาดนี้แล้ว เธอก็ไม่มีอะไรจะพูดต่อ เธอไม่เหมาะสมกับเขาสินะเหตุผล...

"พี่ขอตัวก่อนนะหลิน น้องมินเขาหิวข้าวมากแล้ว" เมื่อเปรมพูดจบมินตราก็แสยะยิ้ม และขึ้นไปนั่งรอที่รถหรูเขา พร้อมหันมามองด้วยสายตาที่เย้ยหยัน

"..." ที่ตรงนั้นมันเคยเป็นของเธอ เบาะข้างๆ เขาที่เคยมีแต่เธอนั่ง ซึ่งวันนี้...

"ส่วนเรื่องแม่กับยาย เดี๋ยวพี่..."

"ไม่เป็นไร! เดี๋ยวหลินไปคุยกับแม่และยายเอง" เธอพูดเสียงแผ่ว

"โชคดีนะหลิน พี่ก็ขอให้หลินเจอคนดีๆ นะ" และเปรมก็ยังคงมองรรินดา ด้วยความรู้สึกผิด แต่เขาก็ได้เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ชีวิตเขาแล้ว

"..." คนดีๆ งั้นเหรอข้ออ้างทั้งนั้น เมื่อเขาไม่เอาเธอแล้ว เธอก็ทำได้แค่ถอยออกมา ด้วยใจที่เจ็บช้ำ...]

ผู้ชายที่เป็นดั่งรักแรกของเธอ ตอนนี้ชีวิตเธอจะไม่มีเขาอีกแล้ว หมดกันทุกอย่างที่เธอเคยวาดมากับเขา เมื่อเธอเรียนจบเธอคิดว่าเขาจะขอเธอแต่งงาน เธอคาดหวังวันนั้นเสมอ ซึ่งก็ได้รู้วันนี้ว่าเพ้อเจ้อ