บทที่ 5 เฮียไม่ชอบเด็ก

รรินดาเดินออกมาจากคอนโดหรูของอดีตคนรัก ด้วยความผิดหวังและเสียใจ ไม่นานเพื่อนรักของเธอก็มาจอดรถรับ ก่อนจะพากลับคอนโด โดยยังไม่ได้ถามอะไรตอนอยู่ในรถ

ณ คอนโดเจิน

"หลิน"

"เจิน ฮึกๆๆๆ"

"ร้องออกมา แกร้องออกมาเลยหลิน" และเจินก็รีบเข้าสวมกอดเพื่อนรัก ด้วยความเห็นใจ

เจินเข้าใจดีว่าคนที่คบกันมาถึง 4 ปี ก็ต้องรักและอาลัยอาวรณ์เป็นธรรมดา เพื่อนของเธอเป็นคนดีมาก ไม่ควรจะเจออะไรแบบนี้เลย เธอทำได้แค่กอดปลอบ และให้กำลังใจ

"ฉันเสียใจ ฉันไม่เคยอกหัก ฉันไม่รู้ว่ามันจะเจ็บขนาดนี้" รรินดาก็ร้องไห้จนตัวสั่นโยก

"เอาเถอะ ฉันจะทำให้ชีวิตแกดีขึ้นเองฉันสัญญา"

"เจิน ฮึกๆๆๆ" และรรินดาก็ร้องไห้อยู่นานหลายชั่วโมง

ก่อนจะไปอาบน้ำ และพยายามข่มตาหลับขับตานอน แต่ยังไงก็นอนไม่หลับ ค่ำคืนนี้ช่างผ่านไปนานเหลือเกิน...

วันต่อมา

วันนี้เป็นอีกวันที่รรินดาตื่นมาแล้วไม่สดชื่นเอาเสียเลย เพราะเธอหลับๆ ตื่นๆ ทั้งคืน จนเกรงใจเพื่อนรักอย่างเจินกลัวว่าจะลำคาญ ซึ่งในตอนที่ตื่นมาก็ไม่เจอเจินแล้ว สงสัยคนชอบทำอาหารจะออกไปทำกับข้าวให้เธอกินอีกเช่นเคย

เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว ก็เดินออกมาจากห้องนอน กลิ่นหอมของอาหารฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง พร้อมกับเจินที่กำลังจะเดินออกไป

"แกจะไปไหนเจิน"

"ตื่นแล้วเหรอ ฉันจะเอาอาหารไปให้เฮียหนะ"

"เฮีย?"

"ก็พี่ชายลูกพี่ลูกน้องฉันไง"

"อ่อ" เพราะเจินก็เล่าให้ฟังและอวยเขาให้ฟังบ่อยๆ

"เห็นว่าวันนี้มานอนคอนโด ฉันเลยเอาใจเฮียเขาหน่อย เดี๋ยวไม่ให้ฝึกงานด้วยแล้วจะยุ่ง ไม่อยากไปฝึกกับเจ่เจ้เพราะเจ่เจ้ฉันดุ"

"..." จริงสิเรื่องฝึกงาน ทีแรกเธอตั้งใจว่าจะไปฝึกที่บริษัทอดีตคนรักของเธอ แต่เมื่อเลิกกันแบบนี้ก็คงไม่ได้ไปแล้ว เธอก็ต้องหาที่ฝึกงานใหม่ซึ่งก็ยุ่งยากพอควร อีกไม่กี่เดือนก็ต้องไปฝึกงานแล้ว เธอไม่ได้คิดเรื่องนี้สำรองไว้เลย ว่าเธอจะเอายังไงต่อ

"เฮียฉันหล่อนะหลิน ทั้งหล่อ ทั้งรวย ดูดีทุกอย่างเลย เผื่อแก..."

"เจิน ฉันร้องไห้เกือบตายแกก็เห็น"

"อะ โอเค๊ ฉันเสนอเผื่อเป็นไอเดีย"

"เห้อ"

"แกนั่งรอที่โต๊ะกินข้าวก่อนเดี๋ยวฉันมา จะได้กินข้าวกัน ฉันทำของโปรดแกไว้ให้ แล้วยังบังเอิญที่แกกับเฮียฉัน ชอบอะไรที่เหมือนกันมาก งี้สบายเลย"

"แกรีบไปเถอะ ฉันหิวแล้ว" และรรินดาก็รีบตัดบททันที

กริ้ง

เจินกดกริ่งไม่นานเจ้าของห้องก็มาเปิด

"อ้าว มาได้ไง" ปริญถามน้องสาวลูกพี่ลูกน้องด้วยความแปลกใจ

"ก็เจิน ถามเฮียเมื่อคืนไงว่าเฮียอยู่ที่ไหน"

"อ่อ เข้ามาก่อนสิ"

"เจินทำของโปรดมาให้เฮียเยอะเลย เดี๋ยวเจินจัดโต๊ะให้แล้วกันนะ แต่ว่าต้องรีบหน่อย เจินอยู่คุยด้วยนานไม่ได้"

"ทำไมล่ะ หรือมีใครอยู่ที่ห้อง" ปริญถามพร้อมกับหรี่ตามอง

"ก็มีหนะสิถึงได้รีบ"

"เจิน!"

"เฮียยยยย ใจเย็น ไม่ใช่ผู้ชายแล้วกัน เพื่อนเจินมาอยู่ด้วยสักพัก"

"อ่อ"

"สวยมากเลยนะเฮีย น่ารักมากด้วย นิสัยก็ดี แล้วที่สำคัญเพิ่งอกหักมาหมาดๆ เฮียสนใจดามแผลใจให้ไหมล่ะ" เจินพูดพร้อมยิ้มออกมา

"เหอะ ถ้าเพื่อนเจินก็น่าจะเด็กกว่าเฮียเกือบ 10 ปี ไม่เอาอ่ะเฮียไม่ชอบเด็ก ขี้เกียจเอาใจไม่อยากผูกมัดด้วยน่ารำคาญ"

"เพื่อนเจินน่ารักจะตาย นี่นะของก็ชอบกินเหมือนเฮียเลย ของโปรดเหมือนกันซะด้วยสิ" เพราะมีผัดผงกระหรี่ ผัดพริกแกง ต้มยำ แต่ละอย่างมีแต่รสจัดๆ ทั้งนั้น

"ไม่เอาอะ เฮียขอผ่าน"

"แล้วแต่เฮียเถอะ อาม่ายังบ่นอยากให้เฮียมีเมียเป็นตัวเป็นตนอยู่"

"เฮียยังไม่ได้อยากมีเมีย เฮียชอบตัวเองตอนนี้มากๆ"

"แล้วแต่เฮียแล้วกัน"

"แล้วเรื่องฝึกงานจะยื่นยัง"

"อีกสามเดือนน่ะเฮีย"

"อ๋อ เฮียนึกว่าเจินจะไปฝึกงานที่บริษัทเจ่เจ้แล้ว"

"เฮียยยยยยย" เจินพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้างอใส่