บทที่ 7 ทุกอย่างเป็นความผิดของพี่

เมื่อเข้าห้องน้ำเสร็จแล้ว ทางผ่านดันเป็นร้านเพชร เจินก็ไม่วายจะเดินเข้าไปดูเพราะที่บ้านเธอ มีกิจการเกี่ยวกับทองคำ และอาม่าก็มีร้านทองขนาดใหญ่หลายร้าน น้อยนักน้อยหนาเลยที่จะได้ซื้อเพชรไว้ครอบครอง

"สนใจเส้นไหนเป็นพิเศษไหมคะ" และพนักงานผู้หญิงก็เดินเข้ามาถาม

"ขอดูเส้นนี้หน่อยค่ะ" คิดว่าคงเหมาะกับเพื่อนรักอย่างรรินดาไม่น้อย เธอก็ลองใส่วัดขนาดดูอยู่แบบนั้น

"เส้นนี้ก็เหมาะนะคะ คอลเลคชั่นใหม่ พึ่งเข้ามาอาทิตย์นี้ค่ะ" พนักงานก็เชียร์ขายเต็มที่

"สวยจังเลยนะคะ น้ำงามมาก" ถ้าซื้อไปใส่เองอาม่าต้องบ่นหูฉี่แน่นอน เมื่อคิดได้ดังนั้นต้องล้มเลิกความอยากได้ของตัวเอง

"เส้นนี้เหมาะกับคุณผู้หญิงมากๆ เลยค่ะ" และพนักงานก็หยิบขึ้นมาให้ดู

แต่อยู่ๆ ก็บังเอิญเห็นอดีตแฟนหนุ่มของเพื่อนเธอ เดินผ่านร้านเพชรไปพอดี พร้อมกับผู้หญิงอีกคน ที่พลอยเคยถ่ายรูปไปให้รรินดาดูวันนั้น เจินก็ตั้งใจจะตามไปดูทันที

"เอาไว้ก่อนนะคะ เดี๋ยวมาดูใหม่" เจินรีบคืนเพชรทุกอย่างให้พนักงานและรีบตามทั้งสองคนไปทันที

"ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

ที่ตามสองคนนั้นไป ก็เพื่อจะดูว่าจะไปไหนกัน และด้วยความมีไหวพริบของเปรมก็เห็นเจินทันที ส่วนเจินเมื่อรู้ตัวว่าโดนจับได้ เธอก็ทำเนียนเป็นไม่เห็นทั้งสองคน

"อ้าว พี่เปรม" และทำทีเป็นทักทายพร้อมกับจ้องไปที่ทั้งสองคน

"น้องเจิน" เปรมพูดเสียงแผ่ว ด้วยท่าทีกระอักกระอ่วนใจ

"แต่ไม่สวัสดีนะคะ เพราะเจินไม่ได้นับถือแล้ว" เจินพูดพร้อมกับเชิดหน้าขึ้น

"..." เปรมถึงกับพูดไม่ออก หญิงสาวข้างกายเขาก็จ้องเจินไม่วางตาเช่นกัน

"แล้วนี่แฟนใหม่เหรอคะ" เจินก็มองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจร่ดเท้า

"ยัยคนนี้ใครเหรอคะพี่เปรม" มินตราก็หันไปพูดกับเปรมด้วยความไม่ชอบใจ

"..." สวยก็สวยแต่งตัวก็ดี และเหมือนเธอเคยเห็นที่ไหน หรือจะเป็นดารานางแบบ แต่ทำไมถึงแย่งแฟนคนอื่นได้หน้าด้านๆ

"เอ่อ...รุ่นน้องที่พี่รู้จักหน่ะ" เปรมตอบปัดๆ

"อ่อค่ะ รุ่นน้อง!" และมินตราก็มองด้วยสายตาที่เหยียด

"เป็นเพื่อนกับแฟน...เก่า! พี่เปรมน่ะค่ะ"

"..." เปรมเพียงแต่ทำสีหน้าอึดอัด แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ก่อนเขาก็ค่อนข้างจะสนิทกับเจินเหมือนกัน เพราะเป็นเพื่อนสนิทกับรรินดา ทั้งก็เจอกันในแวดวงธุรกิจบ่อยๆ แต่ตอนนี้เจินก็คงไม่นับถือเขาแล้วจริงๆ

"เห็นว่ามากับ...คนอื่น! เลยเข้ามาทัก"

"พี่เปรม!" มินตราเห็นว่าเปรมเอาแต่เงียบเธอก็พูดขึ้นมา เขาควรจะพูดอะไรบ้างไม่ใช่เหรอ

"เราไปกันเถอะครับน้องมิน พี่ขอตัวก่อนนะครับน้องเจิน" เมื่อเห็นว่าหญิงสาวทั้งสองคนไม่ลงรอยกัน เปรมก็หาทางออกไปจากสถานการณ์ที่อึดอัดนี้โดยทันที

"อย่าพึ่งไปสิคะ ยังไงคะแล้วนี่คุณรู้ไหมว่าเขายังไม่เลิกกันตอนที่คุณเข้ามา" เจินที่ทนไม่ไหว กับท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเปรมก็พูดขึ้น

"เธอพูดอะไรของเธอ!" มินตราถามเสียงแข็ง

"หรือคุณไม่รู้ แต่ฉันว่าคุณน่าจะรู้อยู่แก่ใจนะ"

"น้องเจิน..." เปรมพูดเสียงแผ่ว

"ไปแย่งของคนอื่นเขามา แล้วมาควงชูคอแบบนี้..."

"อ๊าย นี่เธอ!!! มันเรื่องอะไรของเธอ เธอมายุ่งวุ่นวายอะไรกับเรื่องของคนอื่น"