บทที่ 8 ไม่เคยมีเรื่องของเรา

เฟยได้แต่ถอนหายใจ ทำอะไรไม่ได้ก็ได้แต่เจียมเนื้อเจียมตัว ท่องไว้เสมอว่าเขาไม่คู่ควรกับเธอ เขาเป็นใครเธอเป็นใคร อย่าคิดแม้แต่จะขึ้นไปที่สูงทั้งที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์

["คุณหนูมาทำอะไรที่นี่ครับ" เมื่อเห็นว่าเจินมาที่คอนโดของปริญ ซึ่งวันนี้เขาก็มาพักอยู่ด้วย มองหน้านิ่งๆ ถามด้วยความแปลกใจ ร้อยวันพันปีเธอไม่เคยมาที่นี่

"เจินมาหาเฮียปริ้น" หญิงสาวผู้เอาแต่ใจก็ตอบ พร้อมกับเดินเข้าไปนั่งในห้องอย่างถือวิสาสะ

"เฮียปริ้นไม่อยู่ครับ"

"เฮียไปไหน"

"..." เฟยไม่ได้ตอบอะไรยืนนิ่งอยู่แบบนั้น

"เฮียเฟย..." เจินถามขึ้นด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ เมื่อเฟยไม่ตอบที่เธอถาม

"ผมว่าคุณหนูกลับไปเถอะครับ วันนี้เฮียปริ้นไม่อยู่แล้วก็จะไม่กลับมาด้วย" เฟยพูดเสียงเรียบ

"เจินไม่กลับ เจินจะอยู่ที่นี่"

"แต่มันไม่ดีครับคุณหนู ห้องนี้มีแค่ผม ผมเป็นผู้ชายทั้งเราไม่ได้เป็นญาติกัน จะมาอยู่สองต่อสองแบบนี้..."

"..." พูดยังไม่ทันจบ หญิงสาวตรงหน้าก็ลุกมาสวมกอดเขา

"คุณหนู..."

"เจินคิดถึงเฮียเฟย ทำไมต้องเฉยชาและห่างเหินกับเจินขนาดนี้ด้วย" เธอพูดพร้อมกับกอดเขาไว้แน่น เขาจะไม่รู้สึกแบบที่เธอรู้สึกจริงๆ เหรอ

"ปล่อยเถอะครับคุณหนู" เขาพูดพร้อมกับค่อยๆ แกะมือเธอออก แต่เธอกลับยิ่งกอดเขาแน่น

"ไม่ปล่อย เจินจะกอดเฮียเฟยไว้แบบนี้ เจินจะกอดให้นานๆ และจะกอดตลอดไป"

"คุณหนู..."

จุ๊บ และเจินก็เงยหน้าขึ้นไปจูบเฟยทันที เธอจูบช้าเนิบอยู่แบบนั้น แต่เฟยก็ยังยืนนิ่งไม่ได้จูบเธอตอบแต่อย่างใด

"เฮียเฟย ตอนนี้เจินโตจนจะเข้าเรียนมหาลัยแล้วนะ ไม่ใช่เด็กๆ เหมือนแต่ก่อนแล้ว"

"..."

"เราคบกันเป็นแฟนได้ไหม เจินอยากอยู่กับเฮียเฟย เจินอยากอยู่กับคนที่เจินรัก" เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"คุณหนู..."

"เป็นแฟนกับเจินนะ" แล้วก็ยังเป็นเธอที่ขอเขาเป็นแฟนเสียเอง

"..." ตอนนี้เขาหูอื้อมาก สมองก็ไม่สั่งการอะไร เขารักเธอมาก รักจนไม่รู้จะรักยังไงแล้ว...

เธอก็เอื่อมตัวขึ้นไป กำลังจะจูบเขาอีกครั้ง แต่เขาที่ตัวสูงกว่าเธอมากก็หันหน้าไปอีกทาง พร้อมกับไม่หันกลับมามองหน้าเธออีก

"เฮียเฟย..." เธอพูดเบาราวกับละเมอ เขาไม่ได้คิดอะไรแบบที่เธอคิดจริงๆ ใช่ไหม

"คุณหนูกลับไปเถอะนะครับ"

"แล้วที่ผ่านมาเรื่องของเรา..."

"ไม่มีเรื่องของเราครับ"

"เฮียเฟย..."

"ไม่เคยมี" เฟยพูดเสียงเรียบ พร้อมกับหันมามองคนตรงหน้า ที่น้ำตาไหลเป็นสายอยู่

"มะ...ไม่เคยมีเลยเหรอ..." เธอพูดเสียงแผ่ว น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลออกมาประท้วงความอ่อนแอในใจของตัวเอง

"ครับ"

แล้วที่เคยดูแลเธอมาตลอด ทำนั่นทำนี่ให้ทุกอย่าง ประคบประหงมเธอยิ่งกว่าอะไรดี แบบนี้คือเขาไม่เคยคิดอะไรกับเธอจริงๆ หรือ...

เขารักเธอจะตายห่าแล้ว แต่เพราะรักนั่นแหละ เขาถึงได้ทำแบบนี้ อยู่กับเขามีแต่จะลำบาก เขารักเธอเกินกว่าจะเห็นแก่ตัวได้...]

"อ้าว ทำไมไปนานจังเลยเจิน แกท้องเสียปะเนี่ย" รรินดาถามแกมเย้าแหย่

"เปล่า แกได้ยังเรารีบกลับกันเถอะ" เจินพูดด้วยท่าทีที่ไม่ค่อยดี สร้างความแปลกใจให้รรินดาอยู่ไม่น้อย

"แกเป็นไรเจิน"

"พอดีฉันเจอคนรู้จัก ฉันเลยหงุดหงิดนิดหน่อย" ทั้งยังตอบด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดี

"อือ ถ้างั้นก็ไปกันเถอะ" เมื่อเพื่อนไม่อยากเล่าเธอก็จะไม่เซ้าซี้ถามให้มากความ

"ปะ ฉันจะไปส่งแกที่บ้านนะ วันนี้ฉันก็จะเลยกลับไปบ้านอาม่าเลย" แล้วก็เกิดอาการเบื่อๆ เซ็งๆ ไม่อยากอยู่คนเดียว

"แกส่งฉันที่ซอยถัดจากห้างก็ได้ เดี๋ยวฉันนั่งแท็กซี่กลับบ้านเอง"

"ไม่เอาฉันจะกลับไปส่งแก จะได้เข้าไปทักทายแม่กับยายแกด้วย"

"เสียใจจ้ะ แม่ฉันกับยายไปปฎิบัติธรรมตั้งแต่เช้าแล้ว ตั้งสองคืนสามวันแหน่ะ"

"เสียดาย แต่ไม่เป็นไรฉันไปส่งแกเฉยๆ ก็ได้"