บทที่ 1

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้มาเที่ยวสถานบันเทิงหรูหราไฮโซ คนรวยเขาใช้เงินแบบนี้สินะ ไม่ต้องคิดว่าจะพอสำหรับเดือนนี้หรือเปล่า

“เต็มที่เลยนะ วันนี้พี่เลี้ยงเอง” เสียงของพี่หญิงหัวหน้าพยาบาลในแผนกของเราบอก วันนี้เรามาเลี้ยงฉลองให้พี่หญิงที่ได้เลื่อนตำแหน่ง นาน‍‍ ๆ‍ ทีจะได้ออกมาฉลองกันแบบนี้

“กล้วย วันนี้แกสวยนะ” พี่ชาเอ่ยชมฉัน

สวยอย่างนั้นเหรอ…ในนิยามของฉัน เมื่อส่องกระจกก็พอบอกได้ว่าไม่ขี้เหร่ แต่ถ้าจะบอกว่าสวยหยาดฟ้ามาดิน อีกล้วยก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองสวยขนาดนั้น

“เจ้ก็สวยเถอะ” เจ้ชาหรือพี่ชา คนเราก็ต้องมีชื่อในวงการ วงการอะไรน่ะเหรอ วงการของสาวสองอย่างไรเล่า ชื่อจริงของพี่ชาคือชัชชาติ แต่ในเมื่อหัวใจเป็นหญิง เราเลยเรียกเขาว่าเจ้

“ฉันว่าแกน่าจะไปทำนมนะกล้วย ถ้าแกมีนมนี่คือสวยมากกว่านี้อีก”

“แหมเจ้ ทำนมก็ต้องใช้เงินนะ พยาบาลเงินเดือนหลักหมื่นอย่างหนูจะเอาเงินที่ไหนไปทำ” ฉันไม่ได้พูดเกินจริงสักนิด เงินเดือนไม่กี่หมื่น ใช้ชีวิตในเมืองกรุงแต่ละเดือนจะเหลือเงินสักกี่บาท ให้พอมีใช้ให้ถึงเดือนชนเดือนก็ดีเท่าไหร่แล้ว ยุคสมัยนี้อะไรก็แพง กาแฟแก้วหนึ่งจะแพงกว่าค่าแรงขั้นต่ำแล้ว

“บอกให้แกหาผัวรวย‍‍ ๆ‍ ไง”

“เจ้ ผัวรวย‍‍ ๆ‍ หาง่ายที่ไหนกัน” จริง ๆ ฉันก็มีแหละ แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงกำหนดจะเปิดตัว เขาบอกว่าให้เก็บเป็นความลับก่อน ยังไม่ถึงเวลา ฉันรอเวลานั้น เชื่อว่าอีกไม่นานเราก็จะได้เปิดตัวกันแล้ว

แต่สถานที่แบบนี้ ฉันเห็นมีแต่พวกแก่‍‍ ๆ‍ ตัณหากลับกันทั้งนั้น ฉันพูดกับเจ้ชาและเดินตามพี่หญิงขึ้นมานั่งโซนแขกวีไอพีของที่นี่

ไนต์คลับที่พวกเรามาค่อนข้างหรูหรา ดูจากการแต่งตัว คนที่มาเที่ยวที่นี่ต้องมีระดับทั้งนั้น ฉันกวาดตาสำรวจทั่วโซนวีไอพี แล้วก็ต้องสะดุดกับภาพตรงหน้า

‘หมอธาร์!’ นั่นมันผัวยายน้ำนี่ ไหงมาอยู่ที่นี่ได้ แล้วที่นั่งซบกับผู้หญิงคนนั้น ทำไมฉันคุ้นหน้าผู้หญิงคนนั้นจังนะ

ไอ้น้ำมันบอกว่าผัวมันมากรุงเทพ เพื่อประชุมอะไรสักอย่าง ตอแหล ไอ้ผู้ชายเฮงซวย เคยทิ้งเพื่อนกูไปแล้วครั้งหนึ่ง

หนอย...พอเพื่อนกูให้โอกาส ลับหลังกลับแอบมากินตับผู้หญิงถึงเมืองหลวง เพื่อนอีกล้วยอาจเป็นคนใจดี แต่บอกเลยว่า คนอย่างอีกล้วยไม่ใจดีโว้ย !

“กล้วยเป็นอะไร” เสียงของพี่หญิงทำให้ฉันสะดุ้ง กำลังคิดวิธีจัดการอีนางมือที่สามกับไอ้ผัวเพื่อน