บทที่ 2

“เธอรู้ไหมว่าหมอเขามีเมียแล้ว” ใบหน้างามนั้นตกใจอย่างเห็นได้ชัด ฉันไม่รู้จะสะใจหรือจะสงสารดีที่แม่นางแบบคนนี้เป็นเมียน้อยโดยไม่รู้ตัว

“แกพูดบ้าอะไร”

“พูดบ้าอะไรเหรอ รู้ไว้ด้วยนะ ผู้ชายที่มึงแทบจะขึ้นคร่อมเมื่อกี้ ผัว...” ยังพูดไม่ทันจบ ใบหน้าฉันก็หันตามแรงตบของอีกฝ่าย ขณะกำลังจะบอกว่า ‘นั่นผัวเพื่อนกู’

เพียะ!!! ตบมาก็ตบกลับค่ะ คนอย่างอีกล้วยไม่เคยยอมใครอยู่แล้ว

“กรี๊ด!”

“แหม โดนตบแค่นี้ถึงกับร้อง มึงกล้ามากเลยที่ตบคนอย่างอีกล้วยก่อน” คนอย่างฉันไม่ตบใครก่อนอยู่แล้ว แต่ถ้าตบมาก็ตบกลับค่ะ

“อีบ้า มึงตบกู” เสียงของคนตรงหน้าร้องออกมาอย่างกับผีโดนน้ำร้อนลวก ร่างบางไม่มีแรงของมันกองอยู่กับพื้น คิดว่าคนอย่างอีกล้วยจะสงสารเหรอ ฝันไปเถอะ

“อีเลว มึงรู้ไหมว่าไอ้หมอมันมีเมียที่กำลังท้องกำลังไส้ อยากเป็นเมียน้อยใช่ไหม ขอแม่ตบอีกสักทีเถอะ” ฉันกำลังจะเงื้อมือฟาดอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันที่ฝ่ามือจะฟาดลงใบหน้าของอีคนสวยนั่น…

ไอ้ผัวเพื่อนเฮงซวยก็คว้ามือฉันไว้

“นี่มันเรื่องบ้าอะไร!!!” อ๋อ มึงจะเล่นอย่างนี้ใช่ไหม ไอ้หมอ ได้เลย

“กรี๊ด หมอทำไมทำแบบนี้ หมอทำฉันท้องแล้วไม่รับผิดชอบ ยังจะมาคั่วกับอีเมียน้อยอีกเหรอ” น้ำตาของฉันพรั่งพรูออกมาเป็นสาย

“เธอพูดบ้าอะไรเนี่ย!!!”

“กรี๊ด! ไอ้ผัวเลว ไอ้ผัวชั่ว เห็นเมียน้อยดีกว่าแม่ของลูกใช่ไหม” ฉันกรีดร้องเสียงดังกว่าเดิม น้ำหูน้ำตาไม่รู้มาจากไหน เรียกว่าแอคติ้งขั้นเทพ มงต้องมา รางวัลการแสดงต้องเข้า

“นี่เธอทำบ้าอะไร!!!” เสียงเขาตะคอกจนฉันสะดุ้ง เมื่อเห็นว่านังคนสวยผมยุ่งและใบหน้าแดงเพราะโดนตบ

“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย หมอจะทิ้งฉันไม่ได้นะคะ แล้วลูกในท้องของฉันจะทำยังไง หมอเห็นอีเมียน้อยนี่ดีกว่าฉันใช่ไหม ฮือ ฮือ” ฉันกรีดร้องทั้งยังนั่งกับพื้นกอดขาเขาแน่น

“หมอ!!! นี่มันอะไรกัน”

“เดี๋ยว! ลูซี่ ไม่...โอ๊ย!” เสียงฝ่ามือของนังลูซี่กระทบกับใบหน้าของคนที่ฉันนั่งกอดขาอยู่

“ว้าย! ตายแล้ว คุณน้องเป็นยังไงบ้างคะ คุณนี่ยังไงกัน เมียกำลังท้องกำลังไส้ทั้งคน แทนที่จะอยู่ดูแล นี่วิ่งแจ้นมาหาเมียน้อย ว่าแต่นังเมียน้อยนั่นใครนะหน้าตาคุ้น‍‍ ๆ‍” ไม่ต้องเงยหน้าหรือปาดน้ำตา ฉันก็รู้ว่าใครที่สวมบทชาวบ้านหนึ่ง เก่งเสียจริงเจ้ชา