บทที่ 3

ฉันเบิกตากว้างกับคำพูดของเขา เขาไม่ใช่หมอธาร์ได้อย่างไรกันก็เห็นอยู่ว่าหน้าตาเหมือนกันอย่างกับแกะ แต่สายตาที่เขามองมาไม่ใช่สายตาของหมอธาร์ที่ฉันเคยเห็น

สายตานี้มีบางอย่างที่น่ากลัวกว่าสายตาของหมอธาร์ และไม่ทันที่จะได้ถามอะไรต่อ ริมฝีปากเขาก็ทาบทับลงมาทันที

“อื้อ” ฉันพยายามดิ้นผลักคนตรงหน้าออก ลิ้นร้อนร้ายที่เต็มไปด้วยรสแอลกอฮอล์ทั้งของฉันและเขาปะปนจนแทบเข่าอ่อนกองกับพื้น

มือเขาลูบไล้ต้นแขนของฉันอย่างหิวกระหาย เขาเบียดเนื้อตัวเข้าหาฉันอย่างถือวิสาสะ…ไอ้บ้ากาม!

“โอ๊ย!” เสียงร้องดังขึ้นเมื่อฉันตีเข่าเข้ากับกล่องดวงใจ ก่อนที่มันจะได้สติ ฉันก็ซัดหมัดเข้ากับหน้าหล่อของมันอีกครั้งหนึ่ง แล้ววิ่งอย่างไม่คิดชีวิตออกมาจากตรงนั้น

ฉันกลับถึงห้องในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา บอกเลยว่าขึ้นรถไฟฟ้ามาแบบสภาพแทบดูไม่ได้ แต่ยังดีที่มีสูทตัวโคร่งของไอ้บ้ากามนั่นคลุมไว้ ว่าแต่ไอ้บ้านั่นเอาเสื้อของมันมาคลุมฉันไว้ตอนไหนเนี่ย แม่จะเอาไปเผาแช่งชักหักกระดูกเลย คอยดูนะ

‘กล้วย! แกอยู่ไหนเนี่ย’ อ๋า...ฉันลืมเจ้ชากับพี่หญิง

“เจ้ชา กล้วยกลับแล้ว เมาน่ะเจ้ ไม่ไหว”

‘จะกลับก็ไม่บอก แกนี่นะ น่าตีจริง ๆ เออ ๆ ไว้ค่อยคุยกัน’

ฉันถอนหายใจอย่างไว้อาลัยกับอาการเมาของตัวเอง สาบานเลย ต่อไปจะไม่เมาแล้วทำอะไรบ้า ๆ แบบนี้อีกแล้ว

คอนโดของฉันอยู่ใกล้โรงพยาบาลเอกชนที่ทำงานอยู่ สภาพความเป็นอยู่ก็เหมือนพนักงานชนชั้นกลางของสังคมเมืองหลวงทั่วไปนั่นแหละ ไม่เลวร้ายแต่ก็ไม่ได้หรูหรา

“เหนื่อยจัง” ฉันล้มตัวลงนอนมองเพดานห้อง คิดคำพูดที่จะบอกเพื่อนรัก ไม่อยากให้เพื่อนเสียใจเลย หมอธาร์กับน้ำเพิ่งกลับมาคบกันได้ไม่นานหลังจากที่ห่างกันไปตั้งห้าปี

งานแต่งงานของทั้งสองกำลังจะมีขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า แต่ยังไงฉันก็ต้องบอก ในเมื่อมันเป็นความจริง ดีกว่าให้เพื่อนรู้ทีหลัง ถึงตอนนั้นยิ่งแก้ไขอะไรไม่ได้

ฉันตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเมื่อยทั้งตัว คงเพราะเมื่อคืนทั้งดื่ม ทั้งออกแรงตบตีกับไอ้ผัวเพื่อนเฮงซวย และสิ่งที่ทำให้ฉันตื่นก็คือไลน์จากเพื่อนในกลุ่มที่เด้งเตือนแทบจะตลอดเวลา

ไลน์กลุ่ม : พยายามสวย

SaiNam : มีรูปผู้ชายมาอวด

Aing_Star : รูปใคร

SaiNam : น้องพี่ธาร์ หล่อไหม (แนบรูปคนที่หน้าตาเหมือนหมอธาร์ แต่ถ้าดูให้ละเอียดจะเห็นว่าสายตาของเขาต่างกัน)