บทที่ 4

สองเดือนต่อมา

กรุงเทพมหานคร...งานแต่งงานของธาร์กับสายน้ำ

ฉันมางานแต่งเพื่อนด้วยหัวใจที่กระวนกระวาย เพราะกลัวว่าจะเจอกับใครบางคน แต่วันนี้ในฐานะเพื่อนเจ้าสาว ฉันแต่งหน้าทำผมไม่ต่างจากเจ้าสาว คิดว่าน้องชายเจ้าบ่าวอย่างเขาไม่น่าจะจำได้นะ แถมคืนนั้นในผับมันก็มืดอยู่นะ เขาไม่น่าจะจำได้หรอก ฉันบอกตัวเองวนไป

อีกอย่างสิ่งศักดิ์สิทธิ์น่าจะช่วยฉันตามคำขอ เกิดมาฉันทำแต่บุญทั้งนั้น ไม่เคยทำบาปเลยสักครั้ง อืม ตอนตบเขาไม่เรียกว่าบาปหรอกใช่ไหม ทำไปโดยไม่รู้ก็ถือว่าไม่บาปนั่นแหละ

“ไม่คิดว่าเมียผมจะมาร่วมงานนี้ด้วย” เสียงของใครบางคนที่ฉันพยายามหลบทำให้ฉันสะดุ้งเพราะไม่ทันตั้งตัว

“คุณว่าอะไรนะคะ” ฉันแสร้งทำเป็นว่าจำไม่ได้

“ผมคิดว่าคุณจำผมได้” ดูเหมือนเขาจะรู้ทัน แต่ถ้าฉันไม่ยอมรับเสียอย่าง ใครจะทำอะไรฉันได้ จริงไหม

“คุณคงเข้าใจผิดแล้วค่ะ” ฉันยิ้มกว้างตอบเขาออกไปด้วยท่าทีสวย‍‍ ๆ‍ ให้สมกับที่วันนี้อีกล้วยแต่งหน้ามาขนาดนี้ สวยแหละ สวยจนใคร‍‍ ๆ‍ แทบจำไม่ได้

“คุณเข้าไปตบเพื่อนของผมโดยอ้างว่าตัวเองเป็นเมียผม คิดว่าผมจะจำผู้หญิงบ้าคนนั้นไม่ได้เหรอ”

ฉันกลอกตาไปมา ไม่อยากสบตาเขา เสียงคำรามในลำคอคนตรงหน้าทำให้ฉันกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เขาคงไม่คิดจะบีบคอฉันกลางงานแต่งพี่ชายตัวเองใช่ไหม

“วันนี้ทำหน้าที่เมียหน่อยไหม ช่วงนี้ผมของขาด” คำพูดนั้นทำฉันต้องเบ้หน้าอย่างรังเกียจ เขามันบ้า ผู้ชายบ้า หื่น ลามก ความดีทั้งหมดเขาคงยกให้พี่ชายไปหมดแล้วตอนที่แม่คลอดออกมา ถึงได้เหลือแต่ความเลวแบบนี้

“อย่ามาทำรุ่มร่าม นี่งานแต่งพี่ชายคุณนะ” ฉันพยายามข่มความโมโห

“เหรอ งั้นเราไปหาที่เงียบ‍‍‍ ๆ‍ คุยกันดีไหม”

“ไม่!!!” เรื่องอะไรฉันจะไปกับคนอันตรายอย่างเขา

“หรือผมควรบอกเรื่องนี้ให้สายน้ำกับธาร์รู้ดี ว่าเรื่องที่ผมโดนลูซี่ด่าจนเสื่อมเสียถึงวงศ์ตระกูล มันมีคุณเป็นต้นเหตุ”

ฉันต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เพราะความเข้าใจผิดของฉัน ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายบานปลายตามมาอย่างไม่น่าเชื่อ