บทที่ 5

“อาไธม์อยู่คนเดียวเดี๋ยวเหงา เหนือเลยพามาด้วย”

คำพูดของเหนือทำให้ฉันต้องปั้นหน้ายิ้มกับเด็ก แต่คนตัวโตที่เจ้าเหนือจูงมาด้วยนี่สิ หน้าระรื่นเชียว

เขายักไหล่อย่างหาเรื่อง จนฉันอยากจะกระโจนข่วนหน้าหล่อนั่นสักสองสามที แต่ทำอย่างนั้นไม่ได้เพราะเด็กชายตรงหน้าฉันนี่แหละ ในสายตาหลาน ป้ากล้วยต้องเป็นคนดี เป็นคนสวย เป็นนางฟ้า เป็นแม่ทูนหัวของหลาน

“วันนี้ป้ากล้วยสวยจนเหนือจำไม่ได้เลย” คำพูดของเหนือทำฉันหน้าร้อนขึ้นมาทันที คงเพราะโดนชมต่อหน้าไอ้บ้านี่

“อาไธม์ว่าป้ากล้วยสวยไหมครับ” นอกจากเหนือจะชมฉันแล้ว หลานรักยังจับมืออีกข้างของเขาเขย่าและถามคำถามที่ทำฉันหน้าร้อนหนักกว่าเดิม เขาไม่ได้ตอบคำถามในทันที

เราสองคนสบตากัน แววตาของเขากำลังหยอกล้อฉัน แถมมุมปากยังหาเรื่องอย่างเห็นได้ชัด

“สวยมั้งครับ”

เขาตอบแบ่งรับแบ่งสู้ แต่น้ำเสียงที่มีแววขำอยู่ในนั้นทำเอาฉันอยากจะร้องกรี๊ด

ทั้งยังคำพูดที่เขาใช้ เขาใช้คำว่า ‘สวยมั้ง’ ซึ่งแปลเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลยนอกจากคำว่าไม่สวย ใช่สิ คำว่าสวยสำหรับเขา คงต้องเป็นนางแบบดังและเป็นไฮโซเหมือนยัยลูซี่นั่น

“อาไธม์บอกว่าป้ากล้วยสวย เหนือก็เห็นด้วยครับ ซ้วยสวย”

ฉันเห็นนะว่าเขาแอบสำลักน้ำลายตอนที่เหนือพูด อย่างน้อยฉันก็สวยในสายตาเด็กแหละ เด็กไม่โกหกหรอก เชอะ

“อาไธม์ก็หล่อ ป้ากล้วยก็สวย น่าจะแต่งงานกันเหมือนพ่อกับแม่นะครับ”

“แคก / แคก” คราวนี้ไม่ใช่แค่เขาที่สำลักน้ำลาย ฉันเองก็สำลักไม่ต่างกัน

“ไม่มีทาง! / ฝันไปเถอะ!”

เขาบอกไม่มีทาง ส่วนฉันพูดว่าฝันไปเถอะ เหนือมองหน้าพวกเราอย่างมีคำถาม แต่ดีที่ว่าถึงห้องน้ำแล้ว

“เหนือเข้าไปก่อนนะครับ ห้ามหนีไปไหนนะครับอาไธม์” เด็กชายวัยหกขวบตอนนี้ล้างอึตัวเองได้แล้ว แต่ต้องถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมดก่อน ฉันช่วยถอดเสื้อผ้าให้เหนือ โดยที่พาดมันไว้ตรงราวแขวนผ้าในห้องน้ำ

“เอาใจหลานแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่หลานจะโต เหนือโตแล้ว แค่เข้าห้องน้ำ เขาช่วยตัวเองได้” เขาว่าในตอนที่ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำ ให้เหนือทำธุระของตัวเอง