บทที่ 7

“ไม่มีงานทำ ว่างงาน ความหมายก็คือตกงานนั่นแหละ” เขาว่าอย่างไม่นึกถึงความรู้สึกของฉันเลย เรื่องที่ฉันตกงาน ฉันยังไม่ได้บอกใครแม้แต่ที่บ้าน แม้แต่น้ำก็ยังไม่รู้เรื่องนี้ ใครจะคิดว่าตอนที่เจอเขาตอนนั้น ฉันยังมีความสุขกับที่ทำงาน ไปฉลองไปเที่ยวด้วยกัน เวลาเพียงไม่กี่เดือนกลายเป็นฉันตกงาน หรือเพราะเป็นกรรมที่ฉันทำให้เขาต้องโดนคนด่าทั้งบ้านทั้งเมืองกันนะ

“ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ เราไปหาที่คุยกันไหม” ฉันมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ

“ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกน่า”

“แต่คุณเพิ่งจูบฉัน” ฉันแย้ง ไว้ใจได้ที่ไหนกัน อยู่‍‍ ๆ‍ เขาก็จูบฉัน จูบตรงหน้าห้องน้ำโดยที่มีหลานนั่งอึอยู่ในห้องน้ำน่ะ ดูสิ แม้แต่ในเวลาและสถานที่ที่ไม่น่าจะจูบแบบนั้น เขายังทำเลย

“ผีผลักเถอะ”

“ปากเหรอนั่น” ฉันว่ากอดอกมองเขาอย่างไม่เชื่อใจ

“ผมแค่รื้อฟื้นความทรงจำ คุณนี่มันสมัยไหนแล้ว แค่จูบกันเอง ใคร ๆ เขาก็จูบกัน” สำหรับเขาอาจใช่ แต่ไม่ใช่สำหรับฉันแน่!

“คุณรู้ไหมฉันโกรธมากตอนนั้น มันเหมือนการคุกคามทางเพศเลยนะ คนดี ๆ ที่ไหนเขาทำกัน”

“ผมขอโทษ ที่รักไม่ทำอีกแล้วครับ”

“ชิ! ลองคุณไปทำกับคนอื่นดูสิ รับรองได้หัวแบะแน่”

“ไปบ้านผมไหม อยู่ในหมู่บ้านนี้แหละ หลังนั้น” เขาชี้ไปยังบ้านสองชั้นขนาดไม่ใหญ่มาก สายน้ำเคยเล่าให้ฟังว่าคุณปู่เขาสร้างหมู่บ้าน ‘โชติภิวรรธ’ เพื่อให้ลูกหลานได้อยู่ด้วยกัน

“มีใครอยู่ที่บ้านบ้าง”

“ไม่มี” ไม่มีใครอยู่แล้วใครจะกล้าไป

“ไม่เอา คุยกันบนรถก็ได้” ฉันเสนอทางออกสำหรับเราสองคน คุยกันบนรถฉันนี่แหละ เขาคงไม่คิดจะทำอะไรบ้า‍‍ ๆ‍ หรอก

“ก็ได้” ท่าทางเขาไม่พอใจแต่ก็ยอมเปิดประตูฝั่งข้างคนขับและนั่งในรถที่ค่อนข้างคับแคบของฉัน ก็รถฉันเป็นแค่รถอีโคคาร์คันเล็ก‍‍ ๆ‍ ส่วนเขาตัวสูงใหญ่ขนาดนั้น

“มีอะไรก็ว่ามาค่ะ” ฉันเปิดประเด็นทันทีที่เราสองคนอยู่ในรถด้วยกัน

“คุณอยากสวยจริงไหม”

“ทำไม ฉันขี้เหร่ขนาดนั้นเชียวเหรอ” ถึงฉันจะไม่ได้สวยมากเหมือนสาวชาวกรุง แต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่ขนาดนั้นหรือเปล่า

“ผมเข้าใจว่านิยามความสวยของคนเราไม่เท่ากัน” เป็นผู้ชายประสาอะไรเนี่ย หลอกด่าผู้หญิงหน้าตาเฉย