บทที่10 คนเขลาเยี่ยงข้า

“มั่นใจเหลือเกินนะ”

หานชินบีบท่อนแขนสามีเป็นจังหวะ เพื่อให้เขาผ่อนคลายความตึงเครียดในตอนนี้ สองสามีภรรยากำลังประเมินคู่ต่อสู้ที่มีจำนวนมากกว่า ในขณะที่หญิงสาวกำลังต่อคำเพื่อถ่วงเวลาของอีกฝ่าย

“อย่าเสียเวลามายอกย้อนอยู่อีกเลย มอบลมหายใจของพวกท่านแก่พวกข้าจะดีกว่า”

เอ่ยจบชายสวมชุดดำ ได้พุ่งเข้าหาทั้งคู่ในทันที แม่ทัพหนุ่มผลักร่างภรรยาให้พ้นจากคมอาวุธ ก่อนที่เขาชักกระบี่ออกจากฝักเข้ารับมือคู่ต่อสู้ หนึ่งในคนร้ายพุ่งเป้าไปที่องค์หญิงหานชิน

หญิงสาวขยับถอยหลังเล็กน้อย พร้อมเบี่ยงตัวหลลบการโจมตีได้อย่างรวดเร็ว ชายชุดดำพุ่งตามไปมิห่างเช่นกัน หานชินมองไปยังสามีที่กำลังตกอยู่ในวงล้อมของศัตรู

นางอยากที่จะแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมาเหลือเกิน แต่หากทำเช่นนั้นทุกอย่างจะต้องพังลงก่อนถึงที่หมายอย่างแน่นอน หญิงสาวล้วงเอาปี่ในอกเสื้อออกมาเป่า พร้อมขยับหลบหลีการโจมตีไปด้วย

เคร้ง! ก่อนที่ดาบใหญ่จะถึงตัวของหานชิน ได้ถูกขัดขวางเอาไว้ได้ทัน ซึ่งเป็นหนึ่งในบุรุษรูปงาม ผู้ติดตามของหญิงสาวนั่นเอง ชายหนุ่มปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของคนร้าย

ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาที่จ้องมองไปยังคนที่หมายชีวิตของผู้เป็นนายนั้น มิต่างอะไรจากปีศาจร้ายที่พร้อมกลืนกินผู้ที่ขัดขวางให้สิ้น กลิ่นอายแห่งการฆ่าพวยพุ่งออกมา จนผู้ที่อยู่รอบบริเวณรับรู้ได้

“ผู้ใดอนุญาตให้เจ้าแตะต้ององค์หญิง”

สิ้นคำของชายหนุ่มลมหายใจของอีกฝ่ายได้ดับลงเช่นกัน ร่างสูงหันกลับไปค้อมหัวให้แก่ผู้เป็นนาย ก่อนจะพุ่งเข้าช่วยเหลือแม่ทัพหนุ่มอย่างรวดเร็ว

หานชินมองการต่อสู้พร้อมกับสังเกตรอบกายไปพราง หมู่บ้านแห่งนี้คือหนึ่งในหมู่บ้านของกบฏ สิ่งที่นางต้องค้นหาคือกองทัพของศัตรูหลบซ่อนอยู่ให้พบ

ภารกิจของนางมิใช่แค่ติดตามสามี แต่ต้องปกป้องผู้เป็นบิดาไปพร้อม ๆ กัน นางไม่เคยน้อยเนื้อต่ำใจเลย กับการเป็นองค์หญิงที่ต้องแยกวัง ซ้ำต้องแต่งแก่คนที่มิได้มีใจ แต่มันคือทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับนางและน้องชาย เพื่อลมหายใจของหานไฉ่ นางยินดีสละได้ทุกสิ่ง

เมื่อนึกถึงองค์ชายน้อย ที่ต้องเพียรพยายามรักษาลมหายใจเอา รอวันเติบโต ใจของพี่สาวเช่นนางหวนนึกถึงเพียงรอยยิ้มและเสียงหัวเราะอันไร้เดียวสา พระบิดาเลือกปกป้องพวกนางด้วยการให้แยกกันอยู่

หากนางไม่แข็งแกร่งพอ น้องชายก็มิอาจเติบโตและก้าวสู่ตำแหน่งอันเหมาะสมได้อย่างที่ผู้เป็นพ่อต้องการ ใจของนางนั้นขอเพียงหานไฉ่เติบโตและมีชีวิตที่เรียบง่าย แค่นั้นก็มากพอแล้ว

และนางจะต้องทำมันให้สำเร็จ หากจบเรื่องกบฏลงได้ สิ่งที่นางเคยทูลขอต่อบิดา ย่อมต้องสำเร็จเช่นเดียวกัน

‘รอพี่สักหน่อยนะหานไฉ่ เจ้าจะต้องได้ออกจากวังสีเลือดแห่งนั้นเช่นเดียวกันกับพี่’

ปึก! หานชินล้มลง เมื่อถูกกระแทกจากฝ่ามือของศัตรู หญิงสาวจงใจให้เป็นเช่นนั้น ด้วยมิอยากให้สามีจับได้ ว่าแท้จริงแล้วนางมิได้ไร้ฝีมืออย่างที่คิด รวมถึงการตบตาศัตรูที่อาจแอบซุ่มอยู่ก็เป็นได้

ฉึก! ก่อนที่กระบี่ยาวจะทันถึงตัว ร่างของคนร้ายได้ชะงักค้าง ก่อนจะล้มลงไปอีกด้านจากแรงฝ่าเท้าของแม่ทัพหนุ่ม หวังลู่ฉงมองดูภรรยาที่นั่งตัวสั่นอยู่กับพื้นดิน