บทที่9 ผิดคาด

ร่างสูงก้าวตรงไปยังโต๊ะอาหารที่ถูกจัดไว้ยังใต้ต้นท้อ สิ่งที่เขาเห็นทำให้เขารู้สึกแปลกใจอีกครั้ง องค์หญิงหานชินที่ผู้คนกล่าวขานว่าเหย่อหยิ่ง ไยที่เขาเห็นอยู่ในตอนนี้มันมิเป็นเช่นนั้น

นางดูเป็นกันเองกับทุกคน ไม่ถือยศศักดิ์กับชาวบ้าน นางกลับสำราญใจในการกินอาหารตรงหน้า ที่มิได้เลิศรสเท่าใดนัก เสียงหัวเราะที่ไร้จริต ทำให้เขาไม่รู้จะเอ่ยคำว่าแปลกใจอีกสักกี่หนดี

“ท่านแม่ทัพมาแล้วหรือ มาเร็วกินข้าวกัน”

หานชินกวักมือเรียกสามี โดยมืออีกข้างยังคงถือไก่เอาไว้ชิ้นโต แววตาสดใสของนาง ทำให้เขารู้สึกขุ่นเคืองอยู่เล็กน้อย เพราะเมื่อคืนเขาและนางเพิ่งร่วมเตียงกันมาแท้ ๆ

‘มิรู้จักเขินอายข้างบ้างเลยรึอย่างไรกัน’

ชายหนุ่มเดินหน้าตึงไปนั่งลงข้างภรรยา ก่อนจะมองดูถ้วยข้าวของตนเอง ที่นางเพิ่งคีบไก่มาวางให้เมื่อครู่ แม่ทัพหนุ่มชำเลืองมองภรรยา ที่เอาแต่คุยจ้อกับชาวบ้าน

อะ...แฮ่ม! แม่ทัพหนุ่มกระแอมเสียงค่อนข้างดัง เพื่อดึงความสนใจของภรรยา

“ข้าวติดคอหรือ อ่ะนี่น้ำ”

หานชินยื่นถ้วยชาให้แก่สามี ดวงตากลมโตที่มองมาทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มร้อนผ่าวโดยไม่รู้ตัว ผิดกับวงหน้างามที่ประดับด้วยร้อยยิ้มกว้าง

“น้องหญิง เจ้าควรเรียกสามีว่าอย่างไร หรือต้องให้พี่แสดงให้ดูอีกสักหน ว่าเด็กดื้อต้องรับโทษเช่นไร”

แม่ทัพหนุ่มโน้มใบหน้ากระซิบข้างหูภรรยา ก่อนจะรำลึกความหลังของค่ำคืนที่ผ่านมาให้นางได้คิดสักหน่อย ก่อนจะรับถ้วยชามาถือไว้ในมือ คราวนี้เป็นเขาที่กำชัยบ้างแล้ว

เพราะในตอนนี้วงหน้างามเริ่มเปลี่ยนสีไปทีละน้อย จนลามไปถึงลำคอ ดวงตาสุกใสเสมองไปทางอื่น เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่ถูกสามีคุกคามด้วยสายตา

แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น เพราะหญิงสาวยังคงสร้างเสียงหัวเราะ และพูดจ้ออยู่กับชาวบ้านอย่างอารมณ์ดีเช่นเดิม จึงทำให้อาหารมื้อเช้าของวันนี้ ดูมีสีสันมากกว่าที่หลายคนจะคาดคิด โดยเฉพาะสายตาและรอยยิ้มของท่านแม่ทัพหวังลู่ฉง ที่ยากจะได้เห็น แต่วันนี้กลับปรากฏชัดต่อสายตาของทุกคน เพียงเพราะมีองค์หญิงหานชินั่งเคียงข้างกายเขา

“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยและชาวบ้าน อยากขอให้ท่านแม่ทัพพักที่หมู่บ้านของข้าน้อยอีกสักคืนจะได้ไหมขอรับ”

หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยขึ้นเมื่อมื้ออาหารสิ้นสุดลง แววตาร้องขอนั้นมิได้เป็นผลอันใดเลยต่อแม่ทัพหนุ่ม ทว่ากลับเป็นแววตาของภรรยาตัวดีนั้นต่างหาก ที่ทำให้เขาจำต้องพยักหน้ารับคำ

“ถ้าเช่นนั้นวันนี้ เราออกไปเดินเล่นรอบหมู่บ้านกันดีไหมเจ้าคะ ข้าเบื่อนั่งรถม้าแล้ว”

หานชินส่งสายตาเว้าวอนให้แก่สามี แม่ทัพหนุ่มได้แต่ถอนหายใจหนัก ๆ ด้วยไม่เข้าใจอารมณ์ของภรรยา ซึ่งประเดี๋ยวออดอ้อนสักพักเฉยเมยต่อเขา

เมื่อไม่มีอะไรที่ต้องสนทนากับหัวหน้าหมู่บ้านแล้ว สองสามีภรรยาได้ลุกออกไปเดินเล่นอย่างที่คุยกันเอาไว้ ตลอดการเดินนั้นสายตาของทั้งคู่ได้สบกันเป็นระยะ

ส่วนการสนทนานั้นหานชินเป็นผู้ผูกขาด แต่มิได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกรำคาญเลยสักนิด ทว่าเขากลับหวนนึกถึงแต่คำคืนที่ผ่านมากกว่า