บทที่ 118: ฤดูใบไม้ผลิที่ไม่มีที่สิ้นสุด

ในช่วงเวลาต่อมา มู่ซีซีลืมตาและเงยหน้าขึ้นมองตรงไปยังจี้หลิงชวน

เมื่อทั้งคู่สบตากัน มู่ซีซียกมือขึ้นเพื่อโอบคอของจี้หลิงชวนอย่างเป็นธรรมชาติด้วยท่าทางที่สนิทสนมทันที นาน ๆทีเธอถึงจะเป็นฝ่ายรุกเอื้อมแขนไปโอบรอบคอของจี้หลิงชวน และจูบริมฝีปากบางๆของจี้หลิงชวนอย่างเอาอกเอาใจ

มู่ซีซีเป็นคนที่เขินอายกับเรื่องแบบนี้มาโดยตลอด และน้อยมากที่เธอจะเป็นฝ่ายรุกเขาก่อน

ก่อนหน้านั้น ทุกครั้งที่มู่ซีซีเป็นฝ่ายรุกก่อนนั้น จี้หลิงชวนจะชอบมากเป็นพิเศษ แต่คราวนี้จี้หลิงชวนรับรู้ได้ว่าที่มู่ซีซีทำก็เพื่อต้องการเอาอกเอาใจเขาเท่านั้น เขารู้มันอย่างชัด

ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร จู่ ๆ จี้หลิงชวนก็รู้สึกไม่มีความสุขขึ้นมาทันที

เมื่อรู้สึกท่าทางเซ่อซ่าของมู่ซีซีที่กำลังจูบริมฝีปากบางของเขา แววตาที่ไม่อาจคาดเดาของจี้หลินชวนก็ดันศรีษะของมู่ซีซีเข้ามาใกล้ ราวกับเป็นการลงโทษที่เธอเป็นฝ่ายรุกเขาก่อนและจูบปากของมู่ซีซีอย่างดุเดือด

หลังจากพลิกตัวไปมา เมื่อเธอตอบสนองรสจูบของเขา มือของเขาก็เริ่มเล้าโลมลูบไล้มู่ซีซีไปมาอย่างวาบหวาม

มือหนาเริ่มลูบไล้เรียวขาเข้าจากนั้นก็สอดมือเข้าไปใต้กระโปรงสั้นของมู่ซีซี มือข้างหนึ่งของเขาลูบไล้ต้นขาด้านในของมู่ซีซีอย่างหยอกเย้า

มู่ซีซีสังเกตว่าฝ่ามือหนาของจี้หลินชวนนั้นค่อยๆขยับไปมาระหว่างขาของเธอ ทำให้ทั่วเรือนร่างของเธอนั้นรู้สึกอุ่นซ่านวูบวาบเหมือนมีไฟวิ่งลามไหลไปทั่วร่างกาย

เธอครางออกมาเบาๆ และรีบเอื้อมมือออกไปกดฝ่ามือที่อยู่ไม่นิ่งของจี้หลิงชวน

ผิวที่ขาวผ่องดุจหิมะค่อยๆแดงระเรื่อขึ้นด้วยความเขินอาย เธอมองไปที่จี้หลิงชวน ดวงตาสีพีชที่สวยงามของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

เมื่อรับรู้ถึงการต่อต้านของมู่ซีซี จี้หลิงชวนก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ เขาสบตาคู่นั้นของมู่ซีซีและเห็นราวกับว่าถูกปกคลุมไปด้วยไอของควันสีชมพู

เมื่อทั้งสองสบตากัน มู่ซีซีกัดริมฝีปากที่ถูกจูบจนบวมแดงของตัวเองเล็กน้อย จ้องมองจี้หลิงชวนด้วยใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอายแล้วพูดว่า：“ไม่ทำที่นี่ไม่ได้เหรอคะ？ กลับไปทำที่ห้องนอนกันเถอะนะ？”

ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปแล้วล่ะก็ เธอคงต้องถูกจี้หลินชวนกินจนตายคารถคันนี้แน่ๆ

แต่ตอนนี้เป็นกลางวันแสกๆ รถยังคงจอดอยู่ในลานจอดรถซึ่งไม่มีที่กำบังได้เลย และเป็นไปได้ว่าอาจมีคนมาเห็นได้ตลอดเวลา

เมื่อจี้หลิงชวนได้ฟังคำอธิบายของมู่ซีซีแล้ว ความผิดหวังในดวงตาของเขาก็เริ่มจางหายไป

ตอนแรกเขาแค่คิดว่ามู่ซีซีไม่เต็มใจที่จะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาเสียอีก

เดิมทีจี้หลิงชวนต้องการจูบมู่ซีซีเพื่อเป็นลงโทษมู่ซีซีเท่านั้น แต่ทันทีที่เขาสัมผัสริมฝีปากของมู่ซีซี แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไปทันที

จี้หลิงชวนต้องการมากกว่านี้และต้องการครอบครองมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ตอนนี้จี้หลิงชวนรู้สึกเพียงว่าภายในร่างกายของตัวเองนั้นกำลังจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว

เขาเป็นผู้ชายที่ไม่เคยฝืนใจทำในสิ่งที่ไม่อยากทำเลย

เมื่อรู้ว่ามู่ซีซีเขินอาย จี้หลินชวนก็ไม่อยากบังคับให้มู่ซีซีทำเรื่องที่เธอไม่ชอบ และในรถก็ไม่ได้มีความพร้อมสำหรับเรื่องแบบนี้

ในเวลาต่อมา จี้หลิงชวนยื่นมือออกไปผลักประตูรถ เขาอุ้มมู่ซีซีที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาลงจากรถ และเดินเข้าไปในคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว

เมื่อกี้นี้มู่ซีซีเพิ่งถูกจี้หลิงชวนจูบจนปากแดงบวม และถูกจี้หลิงชวนกระตุ้นด้วยความต้องการ มาตอนนี้ยังถูกจี้หลิงชวนกอดไว้ในอ้อมกอดอีก มู่ซีซีรู้สึกเขินอายจนหน้าแดงเธอมุดหน้าเข้าไปหลบอยู่ในอกของเขาทันที เพราะกลัวว่าคนอื่นจะมองเห็นท่าทางที่เขินอายของเธอ

จี้หลิงชวนก้าวเดินอย่างเร่งรีบ เพียงไม่นานก็เดินเข้าไปถึงห้องนอนแล้ว

เพียงแค่ได้ยินเสียงเคาะประตู ในเวลาต่อมา มู่ซีซีก็ถูกจี้หลิงชวนกดลงบนเตียงใหญ่อย่างรุนแรง