บทที่ 205 ไม่อนุญาตให้เธอหลบหน้าฉัน！

คำเตือนของจี้หลิงชวนดูเหมือนจะดังก้องอยู่ในหูของเธอ "มู่ซีซี ฟังให้ดี หลังจากนี้ฉันไม่อนุญาตให้เธอหลบหน้าฉัน!"

หากว่ามู่ซีซีไม่ออกจากห้องในตอนนี้ เธอจินตนาการได้เลยว่าค่ำคืนนี้ไม่แน่ว่าจี้หลิงชวนจะบุกรุกเข้ามาในห้องเธออีกก็เป็นได้!

ขณะที่มู่ซีซีกำลังครุ่นคิด เสียงเคาะประตูห้อง ก๊อกก๊อก ก็ดังขึ้น มู่ซีซียังไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ เธอก็เห็นว่าประตูห้องนั้นถูกไขกุญแจและเปิดออก!

ต้องรู้เลยว่าเมื่อคืนนี้ก่อนนอนมู่ซีซีนั้นจงใจล็อคประตูเอาไว้

มู่ซีซีตื่นตกใจและลุกขึ้นนั่งพร้อมกับคลุมตัวเองไว้ด้วยผ้านวม วินาทีถัดมา ประตูห้องถูกผลักและเปิดออก ร่างสูงของจี้หลิงชวนเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีที่เป็นปกติ เขาเปิดประตูห้องอย่างง่ายดาย

มู่ซีซีมองไปยังจี้หลิงชวนที่เดินเข้ามาด้วยความตกใจ เมื่อคืนนี้ที่จี้หลิงชวนเข้ามานั้น มู่ซีซีไม่ค่อยเป็นกังวลเท่าไหร่นัก เพราะเป็นช่วงกลางคืน เมื่อคืนนี้คุณย่าก็เข้าห้องนอนและหลับพักผ่อนไปแล้ว

แต่ในตอนนี้เป็นเวลาเช้า!!!

ด้วยนิสัยของคุณย่าที่เข้านอนแต่หัวค่ำและตื่นเช้า ตอนนี้คุณย่าคงตื่นแล้วและอยู่บริเวณชั้นล่าง บางทีอาจจะขึ้นมาหาเธอเมื่อไหร่ก็ได้

จี้หลิงชวนบ้าไปแล้วจริงๆ!

ดวงตาของมู่ซีซีเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอจ้องมองจี้หลิงชวนที่ขยับเข้าใกล้เธอมากยิ่งขึ้น

วินาทีถัดมา โดยไม่รอให้มู่ซีซีได้ตอบโต้ จี้หลิงชวนยกมือขึ้นและกอดมู่ซีซีไว้ในอ้อมแขนของเขา ริมฝีปากบางที่งดงามทาบลงมาและมอบจุมพิตบนริมฝีปากที่แดงระเรื่อของมู่ซีซี

มู่ซีซีตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก เธอดิ้นรนและขัดขืน ช่วงเวลาที่เธอตื่นตระหนกและการขัดขืนนั้น ริมฝีปากของจี้หลิงชวนถูกกัดและเลือดออกโดยบังเอิญ

เมื่อได้ลิ้มรสกลิ่นเลือด มู่ซีซีก็ผงะไปชั่วขณะ เธอไม่กล้าขัดขืนอีกต่อไป เธอรอให้จี้หลิงชวนจูบเธอจนพอใจ จากนั้นมู่ซีซีก็รีบผลักจี้หลิงชวนออกไปด้วยความตื่นตระหนก

เธอจ้องมองจี้หลิงชวนด้วยแววตาที่ดุดัน มู่ซีซีลดเสียงของเธอและพูดกับจี้หลิงชวนว่า "จี้หลิงชวน คุณบ้าไปแล้วเหรอ? ตอนนี้ฟ้าสว่างขนาดนี้ หากว่าคุณย่ามาเห็นเข้าจะทำยังไง?"

จี้หลิงชวนได้ยินในสิ่งที่มู่ซีซีพูดเมื่อครู่นี้ สีหน้าของเขาไม่มีความกังวลเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากของเขายิ้มอย่างมีเล่ห์นัยพร้อมกับจ้องมองมู่ซีซีและหัวเราะเบาๆ "ที่เธอพูดออกมาเมื่อกี้นี้หมายความว่าในช่วงกลางวันฉันจูบเธอไม่ได้ แต่ในช่วงกลางคืนนั้นสามารถเข้ามาในห้องเธอได้และจูบเธอได้ใช่ไหม?"

เมื่อเขาพูดถึงคำว่ากลางคืน ภายในความคิดของมู่ซีซีอดไม่ได้ที่จะฉายภาพฉากเมื่อคืนนี้ที่ไม่เหมาะสมแก่เด็กอายุต่ำกว่า18ปี

แก้มขาวนวลราวกับหิมะของมู่ซีซีก็แดงระเรื่อในทันที มู่ซีซีรีบผลักจี้หลิงชวนออกไปด้วยความรู้สึกผิดภายในใจ "จี้หลิงชวน...คุณรีบออกไปได้ไหม?"

จี้หลิงชวนจับมือมู่ซีซีและยิ้ม "เธอกลัวอะไรเนี่ย คุณย่าให้ฉันขึ้นมาปลุกเธอ"

ขณะที่เขาพูด ดวงตาที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้ของจี้หลิงชวนก็เปล่งประกาย เขายกมือขึ้นและลูบผมที่ยุ่งเหยิงของมู่ซีซีอย่างเบามือ จากนั้นเขาก็ยิ้มและพูดว่า "เอาล่ะ ตอนนี้เธอตื่นแล้ว งั้นก็ไปล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนชุดซะ คุณย่ารอทานข้าวอยู่ที่ชั้นล่าง"

ขณะกล่าว จี้หลิงชวนก็ไม่ได้หยอกล้ออะไรเธออีก จากนั้นเขาก็หมุนตัวและเดินออกจากห้องไป