บทที่ 213 จดทะเบียนสมรส！

โชคดีที่หลังจากนั้นไม่นาน นายหญิงจี้ที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยก็ตื่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ

เมื่อจี้หลิงชวนและมู่ซีซีที่อยู่ข้าง ๆ เห็นนายหญิงจี้ลืมตาขึ้น พวกเขาก็รีบมองไปที่นายหญิงจี้ด้วยความเป็นห่วงและถามพร้อมกันว่า：“คุณย่า ตื่นแล้วเหรอ？รู้สึกไม่สบายใจตรงไหนหรือเปล่า？”

นายหญิงจี้เผชิญหน้ากับสีหน้าที่เป็นห่วงขอจี้หลิงชวนและมู่ซีซี เเธองุนงงเล็กน้อย เธอมองไปรอบ ๆ แล้วขมวดคิ้วขึ้นมาในทันที จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองจี้หลิงชวนและมู่ซีซีอีกครั้ง และถามด้วยความสงสัย：“หลิงชวน ซีซี ย่ามาอยู่ที่โรงพยาบาลได้ยังไง？ย่านอนกลางวันอยู่ในห้องไม่ใช่เหรอ？มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่？”

เมื่อได้ยินนายหญิงจี้พูดอย่างนี้ จี้หลิงชวนและมู่ซีซีก็มองหน้ากัน เป็นอย่างที่หมอบอกจริง ๆ สมองของนายหญิงจี้ได้รับการกระทบกระเทือน และสิ่งเร้าเหล่านั้นก็กระตุ้นสมองของเธอโดยอัตโนมัติ เธอต้องไม่เชื่ออย่างแน่นอนว่าตัวเองสูญเสียความทรงจำ ในตอนนี้นายหญิงจี้ได้ลืมเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นที่บ้านจนหมดสิ้น ซึ่งมันเป็นเรื่องที่เธอรับไม่ได้

คำพูดเหล่านั้นของหมอยังคงชัดเจน จี้หลิงชวนและมู่ซีไม่มีใครกล้าพูดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ เพราะกลัวว่าจะกระทบกระเทือนจิตใจนายหญิงจี้ แล้วเกิดเรื่องขึ้นอีก

จี้หลิงชวนมองไปที่นายหญิงจี้อย่าง และพูดปลอบโยนว่า：“คุณย่าครับ ไม่มีอะไร เมื่อกี้คุณย่าไม่สบายใจเล็กน้อย พวกเราเลยพาคุณย่ามาหาหมอที่โรงพยาบาล”

เมื่อนายหญิงจี้ได้ยินอย่างนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก และรีบจับมือมู่ซีซีเพื่อที่จะลุกขึ้นนั่งบนเตียง ในขณะที่พยายามดึงผ้าห่มออกและจะลงจากเตียง เธอก็พูดกับจี้หลิงชวนและมู่ซีซีว่า：“ย่าไม่เป็นอะไร！ย่าสบายดี หลิงชวน ซีซี เรากลับบ้านกัน ย่าไม่ได้อยู่ที่โรงพยาบาล เรากลับบ้านกันเถอะ！”

นายหญิงจี้ยืนยันที่จะกลับไป มู่ซีซีและจี้หลิงชวนไม่สามารถเปลี่ยนใจได้ จึงทำได้เพียงแค่ให้คนไปทำตามขั้นตอนการออกจากโรงพยาบาล และพาเธอกลับไปที่บ้านหลักของตระกูลจี้

ไม่ง่ายเลยที่จะกล่อมให้นายหญิงจี้หลับ เมื่อมู่ซีซีกลับมาที่ห้อง จี้หลิงชวนก็เดินตามเข้าไป

ดวงตาทั้งสี่ประสานกัน มู่ซีซีมองไปที่ดวงตาอันลึกล้ำของจี้หลิงชวน และเม้มริมฝีปาก จากนั้นก็ละสายตาออกไป

ตอนนี้เรื่องราวชีวิตของมู่ซีซีถูกตรวจสอบอย่างชัดเจนแล้ว มู่ซีซีกับจี้หลิงชวนไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องกัน และไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดแต่อย่างใด ความรู้สึกไม่สบายในใจของมู่ซีซีที่เกี่ยวข้องกับเธอยังไม่ได้ลดน้อยลง

และนายหญิงจี้ก็อยู่ในสถานการณ์อย่างนี้ ในขณะที่คิดมู่ซีซีก็ปวดหัว เธอมองไปที่จี้หลิงชวนและพูดว่า：“ตอนนี้……ฉันควรจะทำยังไงดี？”

ในขณะที่ฟังจี้หลิงชวนก็ยกมือขึ้นมาบีบหัวคิ้วและเงียบไปสักพัก จากนั้นจี้หลิงชวนก็เงยหน้าขึ้นมองมู่ซีซี：“หมอบอกว่าตอนนี้คุณย่าไม่สามารถรับรู้เรื่องที่กระทบกระเทือนจิตใจได้ เรื่องที่คุณไม่ใช่ลูกสาวของป้าผม ไม่สามารถพูดออกมาได้ในตอนนี้ ทำได้แค่อยู่กับปัจจุบันไปก่อน รอให้อาการของคุณย่าดีขึ้นแล้วค่อยบอก”

นี่เป็นวิธีเดียวในตอนนี้

มู่ซีซีพยักหน้าเห็นด้วย ดวงตาของทั้งสองคนประสานกัน และบรรยากาศที่เงียบสงบในห้องก็เต็มไปด้วยความคลุมเครืออย่างลึกลับ

มู่ซีซีได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นระรัว และในวินาทีต่อมา มู่ซีซีก็ได้สติกลับมาและรีบลืมตาขึ้นด้วยความตื่นตระหนก

และถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว มู่ซีซียังไม่ทันได้ถอยห่างออกไปในระยะที่ปลอดภัย จี้หลิงชวนก็ยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของมู่ซีซีไว้ เพียงแค่ออกแรงเบา ๆ มู่ซีซีก็มาอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างง่ายดาย

“คิดจะหนีผมอีกแล้วเหรอ？” จี้หลิงชวนเลิกคิ้วแล้วมองมู่ซีซีที่อยู่ในอ้อมแขน เหมือนกระต่ายน้อยที่หวาดกลัว