บทที่ 214 ค่ำคืนวันแต่งงานอันแสนมีค่า

ทันทีที่เธอลงจากบันได มู่ซีซีก็เห็นจี้หลิงชวนนั่งรออยู่บนโซฟา

เมื่อเห็นมู่ซีซีเดินลงมา สายตาของจี้หลิงชวนก็ขยับออกจากนิตยสารการเงินในมือของเขา และเหลือบมองไปที่มู่ซีซีที่สวมกระโปรงสีขาวยาวถึงเข่า

จี้หลิงชวนลุกขึ้นในทันที จากนั้นก็เดินตรงไปหยุดอยู่ตรงด้านหน้าของมู่ซีซี เขาอารมณ์ดีมากขนาดยักคิ้วให้กับมู่ซีซีและเอนตัวเข้าไปใกล้หูของเธอ จากนั้นก็กล่าวคำชมโดยไม่ลังเลว่า "อืม วันนี้สวยมากนะ"

คำพูดไม่กี่คำดังเข้ามาในหูของมู่ซีซี บวกกับเสียงลมหายใจอันร้อนแรงของจี้หลิงชวน ลมหายใจอันร้อนระอุสัมผัสเข้ากับใบหูของเธอจนหูของเธอกลายเป็นสีชมพูระเรื่อๆ

มู่ซีซีรีบก้าวถอยหลังกลับโดยไม่รู้ตัว โชคดีที่เมื่อครู่นี้นายหญิงจี้ไม่ได้อยู่ที่นั่น ไม่เช่นนั้นหากว่านายหญิงจี้เห็นพฤติกรรมเธอกับจี้หลิงชวนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันคงแย่แน่

แค่กำลังคิดถึงเรื่องนายหญิงจี้ นายหญิงจี้ก็ถูกแม่บ้านจางเข็นรถเข้ามาในทันที ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เธอมองดูจี้หลิงชวนและมู่ซีซี จากนั้นก็พูดขึ้นว่า "ซีซี ทำไมวันนี้หนูตื่นเช้าจัง？ ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลย . หนูไปนอนพักก่อนไหม ตื่นสายๆก็ได้ ไม่เป็นไร”

เมื่อมู่ซีซีได้ฟังคำพูดที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของนายหญิงจี้ เธอจึงรีบเดินไปหานายหญิงจี้ในทันที เธอจับรถเข็นของนายหญิงจี้ และพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงที่มีความห่วงใยว่า "คุณย่า เมื่อคืนคุณนอนหลับดีไหมคะ？ มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า”

ฉากที่นายหญิงจี้เป็นลมล้มพับไปในตอนที่เธอโมโหในครั้งนั้น มันยังคงทำให้มู่ซีซีรู้สึกกลัวอยู่ แม้มู่ซีซีจะ รู้ว่าเธอนั้นไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับนายหญิงจี้ก็ตาม แต่ในใจของมู่ซีซีได้คิดกับนายหญิงจี้ว่าเป็นคุณย่าแท้ๆของเธอมาตั้งนานแล้ว

“ฉันไม่เป็นไร เมื่อคืนนอนหลับสบายมากๆ ไม่ต้องห่วง”

พูดไปพลางนายหญิงจี้ก็ไปทานอาหารเช้าพร้อมกับมู่ซีซีและจี้หลิงชวน

หลังจากรับประทานอาหารเช้าด้วยกันในบรรยากาศที่น่ารื่นรมย์ จี้หลิงชวนลุกขึ้นและมองไปที่คุณย่าของเขาพร้อมกับพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า "คุณย่า เช้านี้ ซีซีมีธุระที่จะต้องออกไปข้างนอก ผมก็จะออกไปข้างนอกอยู่พอดี ก็เลยจะส่งเธอด้วย "

จี้หลิงชวนพยักหน้าโดยไม่ลังเล มู่ซีซีโตขนาดนี้แล้ว เธอก็คงจะมีเพื่อนของเธอ แน่นอนว่านายหญิงจี้คงจะไม่บังคับให้มูซีซีอยู่กับเธอที่บ้านทุกวันหรอก

“เอาล่ะๆ ซีซีไปพร้อมกับพี่ชายของเธอเถอะนะ แล้วอย่ากลับบ้านดึกเกินไป อยู่ข้างนอกก็ระวังตัวด้วย ”

นายหญิงจี้ เตือนด้วยความเป็นห่วง

จี้หลิงชวนพามู่ซีซีเดินออกไปข้างนอก

จี้หลิงชวนนั่งในรถสปอร์ตมายบัคสุดหรูของเขา จี้หลิงชวนซึ่งเพิ่งคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จ เขาเหลือบมองไปที่มู่ซีซีที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นและพูดขึ้นว่า “มู่ซีซี เธอเอาบัตรประชาชนมาด้วยหรือเปล่า？”

“เอามาแล้ว…” มู่ซีซีมองที่จี้หลิงชวนและรีบเบนสายตาออกจากเขาด้วยความกังวลอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อเห็นท่าทางที่ดูเขินอายของมู่ซีซี ริมฝีปากของจี้หลิงชวนก็เผยให้เห็นยิ้มเล็กน้อย เขาสตาร์ทรถและขับตรงไปยังสำนักงานกิจการพลเรือนในทันที

จี้หลิงชวนได้นัดคนที่สำนักงานกิจการพลเรือนไว้แล้ว ทันทีที่จี้หลิงชวนพามู่ซีซี มาถึงที่สำนักงานกิจการพลเรือนก็มีคนมารออยู่ เมื่อเห็นว่าจี้หลิงชวนกับมู่ซีซีมาด้วยกัน พนักงานก็หยิบหนังสือทะเบียนบ้านและบัตรประชาชนของมู่ซีซีไปเปลี่ยนข้อมูลทางด้านอายุของเธอ

อายุของมู่ซีซีเปลี่ยนให้มากกว่าเดิม 1 ปี เมื่อเธออายุครบ 20 ปีเธอก็จะมีสิทธิ์ในการสมรสตามกฎหมาย มู่ซีซี ได้ลงนามในข้อตกลงการแต่งงานกับจี้หลิงชวนไว้ จากนั้นทั้งสองก็ไปถ่ายรูปบัตรแต่งงาน และดำเนินการจดทะเบียนสมรสในสมุดทะเบียนสมรสเล่มสีแดง