บทที่ 217 ฤดูใบไม้ผลิที่ไม่มีที่สิ้นสุด

ทิ่มแทงผ่านผ้าบางๆ มู่ซีซีสามารถสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่ร้อนจากส่วนนั้นและเธอรู้สึกเหมือนมีไฟเล็กๆ ลุกไหม้ที่หน้าท้องส่วนล่างของเธอ

แก้มที่แดงก่ำของมู่ซีซีจ้องไปที่จี้หลิงชวนซึ่งอยู่ใกล้แค่เอื้อมด้วยร่างกายที่แข็งทื่อและไม่กล้าขยับ

ดวงตาที่วิตกกังวลถูกปกคลุมไปด้วยหมอกน้ำ มองดูจี้หลิงชวนกัดริมฝีปากของเธอและพูด"จี้หลิงชวน อย่าทำเช่นนี้ รอเดี๋ยว คุณย่าอยู่ชั้นล่างแล้วถ้ายายขึ้นมาหาฉันชั้นบนจะทำยังไง?"

อาศัยอยู่ในบ้านเดียวกันกับนายหญิงจี้ ตอนนี้นายหญิงจี้ยังอยู่ชั้นล่าง แต่เธอกับจี้หลิงชวนกำลังทำสิ่งเหล่านี้อยู่ที่ชั้นบน แค่นึกคิด มู่ซีซีก็หน้าแดงขึ้นทันที

ถ้านายหญิงจี้รู้ มู่ซีซีก็ไม่รู้จะทำอะไรดี

“ไม่ต้องกังวล คุณย่าหลับไปแล้วและฉันฝากฝังแม่บ้านจางล่วงหน้าแล้ว แม้ว่าคุณย่าจะตื่นแม่บ้านจางก็จะไปดูแลคุณย่า ดังนั้นคืนนี้คุณแค่ต้องร่วมมือกับฉันอย่างเชื่อฟัง”

เมื่อได้ยินสิ่งที่จี้หลิงชวนพูดมู่ซีซีก็รู้สึกว่าอุณหภูมิบนแก้มของเขาร้อนขึ้นเล็กน้อย ก่อนมู่ซีซีตอบ ริมฝีปากของจี้หลิงชวนก็ตกลงบนริมฝีปากสีแดงที่ไม่มีใครเทียบได้ของมู่ซีซี

ในคืนที่เงียบสงัด มีเพียงมู่ซีซีและจี้หลิงชวนเท่านั้นที่อ้าปากค้างอย่างรวดเร็วมากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขากลายเป็นคลื่นสีแดงและฤดูใบไม้ผลิก็ดีขึ้นอย่างไม่ จำกัด การเคลื่อนไหวที่คลุมเครือในห้องเป็นเวลานานโดยไม่หยุด

หลังจากทุกอย่างจบลงมู่ซีซีหน้าแดงเห็นจี้หลิงชวนยังคงนอนอยู่บนเธอ กัดที่มุมริมฝีปากของเธอและรีบมองไปที่จี้หลิงชวนด้วยดวงตาที่สั่นเทาและรีบผลักจี้หลิงชวนบนร่างกายของเธอออก

เสียงของเธอยังคงแหบเพราะเหตุผลที่ฉันร้องอ้อนวอนขอความเมตตา "จี้หลิงชวนดึกแล้ว กลับไปนอนที่ห้องของคุณซะ"

จี้หลิงชวนมองมู่ซีซีที่มีแก้มแดงอยู่ด้านล่างเขากลัวว่าเขาจะบดขยี้มู่ซีซีเขาจึงพลิกตัวนอนข้างมู่ซีซีแทนโดยที่แขนยาวของเขายังคงอยู่ในท่าเดิมกอดมู่ซีซีไว้ในอ้อมแขนของเขาแน่น

มู่ซีซีหนีไปไม่ได้ เมื่อเห็นจี้หลิงชวนที่ไม่ได้ตั้งใจจะออกไปเลยมู่ซีซีเหยียดมือออกและผลักจี้หลิงชวนอีกครั้งหน้าแดงและบ่น"จี้หลิงชวนคุณควรกลับไปนอน "

คำพูดของเธอยังพูดไม่จบ มู่ซีซีก็

จี้หลิงชวนจับเธอจูบริมฝีปากที่ปิดกั้นเขาอย่างดุเดือด

เขารอจนกระทั่งจี้หลิงชวนลิ้มรสริมฝีปากสีแดงหวานที่น่าดึงดูดใจของมู่ซีซีอย่างพึงพอใจจากนั้นเขาก็จากไปและดวงตาคู่หนึ่งที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้ซึ่งเย็นชาและเข้มขรึมก็เผยรอยยิ้มที่เจอได้ยากแก่เธอและจ้องมองที่มู่ซีซีอย่างอ่อนโยน

แก้มของมู่ซีซีอุ่นขึ้นจากการจ้องมองของจี้หลิงชวนกลืนน้ำลายอย่างประหม่าและขยับร่างของเธอไปที่ด้านข้างของเตียงใหญ่อย่างเงียบ ๆ

เป็นผลให้ในเวลาต่อมาในที่สุดเขาก็เปิดห่างจากจี้หลิงชวนเพียงเล็กน้อย ก่อนที่มู่ซีซีจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกฝ่ามือใหญ่ของจี้หลิงชวนก็จับเอวเรียวของมู่ซีซีซึ่งทันที เขาดึงมู่ซีซีกลับมาและกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา

มู่ซีซีซึ่งอยู่ในอ้อมแขนของเขาครู่หนึ่งด้วยสายตาที่ยิ้มแย้ม ขดมุมริมฝีปากของเธอและยิ้ม “คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่”

เมื่อได้ยินคำพูดของจี้หลิงชวนมู่ซีซีแทบจะกระโดด

อะไร? ! จะนอนในห้องของเธอ? ! โอ้ พระเจ้า ถ้าพรุ่งนี้คุณย่าเห็นเขาอยู่ที่ชั้นบนล่ะ?

มู่ซีซีรู้สึกละอายใจที่ถูกจี้หลิงชวนข่มขืน ขณะคิดก็หน้าแดงและส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่นี่คือห้องของฉัน ถ้าคุณย่าเห็นคุณออกจากห้องของฉันตอนเช้า ฉันจะอธิบายยังไง? "

มู่ซีซีกำลังกังวลจนแทบจะร้องไห้

จี้หลิงชวนมองไปที่มู่ซีซีอย่างไม่สะทกสะท้านและขัดจังหวะคำพูดของมู่ซีซีและขดริมฝีปากของเขา “เชื่อฟัง นอนเถอะ ถ้าคุณยังไม่ง่วง ฉันคิดว่าเราสามารถทำต่ออีกสักสองสามครั้ง"

เมื่อได้ยินประโยคของจี้หลิงชวนหลายครั้ง ร่างกายของมู่ซีซีก็แข็งทื่อและเธอก็หลับตาด้วยความตกใจ พระเจ้า! ยังจะมาอีกสองสามครั้ง นี้ก็สามครั้งติดต่อกันแล้วตอนนี้มู่ซีซีอ่อนแอแทบเข่าทรุดแล้ว