บทที่ 288 ภาวะซึมเศร้าอย่างรุนแรง

สำหรับการฆ่าตัวตายของชูเหยาในครั้งนี้ จี้หลิงชวนรู้ดีว่าเขาเองก็มีส่วนที่จะต้องรับผิดชอบเช่นกัน

ถ้าครั้งนี้ไม่สามารถช่วยชีวิตชูเหยาได้จริงๆ จี้หลิงชวนก็คงจะไม่ยกโทษให้ตัวเองอย่างแน่นอน!

หลังจากรออย่างใจจดใจจ่ออยู่นอกห้องฉุกเฉินเกือบสามชั่วโมง ในที่สุดไฟสีแดงที่อยู่นอกประตูห้องฉุกเฉินก็ดับลง

ทันทีที่ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก จี้หลิงชวนรีบเดินเข้าไปหาคุณหมอด้วยใบหน้าสงบนิ่ง และถามคุณหมอขึ้นอย่างรวดเร็วว่า "คุณหมอครับ ตอนนี้คนไข้เป็นอย่างไรบ้าง？"

คุณหมอถอดหน้ากากอนามัยออกแล้วมองไปที่จี้หลิงชวน จากนั้นก็กล่าวว่า “คุณชายจี้ ไม่ต้องกังวล สามารถช่วยชีวิตของผู้ป่วยกลับมาได้แล้ว ตอนนี้เธอพ้นขีดอันตรายแล้ว อย่างไรก็ตาม เราพบว่าผู้ป่วยมีจิตใจที่อ่อนแอมาก หลังผู้ป่วยฟื้นขึ้นมา ขอแนะนำให้ปรึกษาจิตแพทย์เพื่อทำการรักษา "

เมื่อจี้หลิงชวนได้ยินคุณหมอพูดอย่างนั้นแล้ว เขาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก อย่างน้อยตอนนี้ชูเหยาก็ได้รับการช่วยชีวิตและอาการของเธอก็พ้นขีดอันตรายแล้ว

ชูเหยาซึ่งยังสลบอยู่ถูกเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์เข็นออกมาจากห้องฉุกเฉิน และถูกส่งไปพักยังแผนกวีไอพีของโรงพยาบาล

ป้าหลี่ได้รับคำสั่งให้ไปดำเนินเรื่องต่างๆทำตามขั้นตอนการเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล จี้หลิงชวนจึงต้องไปห้องพักรักษาตัวของผู้ป่วยพร้อมกับชูเหยา

เป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง ชูเหยาที่มีใบหน้าซีดเซียวซึ่งกำลังนอนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

“หลิงชวน คุณมาหาฉันหรือเปล่า？ฉันฝันไปหรือเปล่า？” ชูเหยาที่เพิ่งตื่นขึ้นมามองไปที่จี้หลิงชวนและพูดขึ้นด้วยความรู้สึกที่เหลือเชื่อ

เมื่อฟังคำพูดของชูเหยา คิ้วของจี้หลิงชวนก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขามองไปที่ชูเหยาและพูดขึ้นว่า "ฉันเอง ฉันมาหาเธอแล้ว ตอนนี้เธอรู้สึกดีขึ้นแล้วหรือยัง？"

หลังจากที่ชูเหยาได้ฟังคำพูดของจี้หลิงชวน เธอก็ยิ้มและส่ายหัวไปมา "หลิงชวน ฉันไม่เป็นไรแล้ว ฉันก็แค่อยากเจอคุณเท่านั้น"

ชูเหยาพูดขึ้นด้วยความรู้สึกที่อ่อนแอและบอบช้ำ เธอยื่นมือออกไปจับที่ฝ่ามือขนาดใหญ่ของจี้หลิงชวน "หลิงชวน ขอร้องล่ะ อย่าทิ้งฉันเลยนะ... ฉันไม่มีคุณไม่ได้จริงๆ..."

เมื่อได้ฟังคำพูดของชูเหยา จี้หลิงชวนก็ทำหน้าสงบนิ่งพร้อมกับปล่อยมือจากเธอ เขามองไปที่ชูเหยาและเปลี่ยนเรื่องพูดในทันที“ชูเหยา ใจเย็นก่อน ฉันหาคุณหมอเพื่อมารักษาเธอแล้ว เธอควรคุยกับหมอก่อนนะ”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ จี้หลิงชวนก็ลุกขึ้นและเรียกจิตแพทย์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหรงเข้ามา

จิตแพทย์เป็นหญิงวัยกลางคนอายุราวๆสี่สิบปี ซึ่งมีนามสกุลว่าเซี่ย ผู้คนต่างเรียกว่าหมอเซี่ย

ใจดีและเป็นกันเองมากๆ

เมื่อชูเหยาเห็นคุณหมอเซี่ยเดินเข้ามา เธอก็มองไปที่จี้หลิงชวนด้วยความตื่นตระหนกและพูดขึ้นว่า "หลิงชวน ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว ไม่ต้องหาหมอให้ฉันหรอก ในเธอออกไปเถอะ"

จี้หลิงชวน ขมวดคิ้วและมองไปที่ชูเหยา "ชูเหยา แค่พูดคุยกันเฉยๆ ไม่มีอะไร"

ชูเหยาขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดของจี้หลิงชวนและยังคงดื้อรั้น "ถ้าอย่างนั้นคุณออกไปก่อน แล้วฉันจะคุยกับเธอโดยลำพัง"