บทที่ 58 ถูกสะกดรอยตาม! ! !

หากจี้หลิงชวนรู้ว่าเขาถูกคนอื่นเข้าใจผิดซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าเรื่องบนเตียงของเขานั้นไม่ได้เรื่อง

ไม่แน่ว่าเขาอาจจะระเบิดออกมาได้

แต่ถ้ามู่ซีซีรู้ว่าฟางเซิ่งกำลังคิดอะไรอยู่ตอนนี้ เธอคงอยากจะเอือมเอามากๆแน่ เฮ้ย เลขาฟาง คุณล้อฉันเล่นเหรอ？ ถ้าจี้หลิงชวนทำเรื่องอย่างว่าได้ไม่ดี ในโลกนี้คงไม่มีคนทำเรื่องนั้นได้ดีหรอก โอเค！เจ็ดครั้งต่อคืนยังมองว่าไม่ดีอีกเหรอ？！！！！

จี้หลิงชวนถูกฟางเซิ่งจ้องมองด้วยความประหลาดใจ หากว่าเป็นมู่ซีซีมองเขาแบบนี้เขายังพอทนได้ แต่เป็นฟางเซิ่งที่มามองเขาแบบนี้เขาไม่สามารถทนได้ เขาไม่ได้เป็นคนตรงไปตรงมาขนาดนั้น！

จี้หลิงชวนหรี่ตาลงเล็กน้อยสายตาของเขาดูอันตรายมาก เขามองไปที่ฟางเซิ่งด้วยสายตาที่แหลมคมและเย็นชา

ฟางเซิ่งรู้สึกหนาวๆที่หลังคอ เมื่อฟางเซิ่งได้สติกลับมา เขาก็รีบเบนสายตาไปทางอื่น พร้อมกับไอแบบกระอักกระอ่วนเล็กน้อย“คุณชายจี้……มีอะไรที่จะสั่งเหรอครับ？”

“ไปซื้อชุดมาให้ฉันหน่อย！”

“ได้ครับ ผมจะไปซื้อตอนนี้”ฟางเซิ่งตอบกลับอย่างเขินอาย พร้อมกับเหลือบไปที่เป้าของจี้หลิงชวนอีกครั้งอย่างไม่ตั้งใจ

จี้หลิงชวนสัมผัสได้ถึงสายตาที่เฉียบคมของฟางเซิ่งที่มองมาที่เขา

“ไม่ต้องมองแล้ว！มันคือคราบกาแฟที่หกลงมาโดนกางเกง！！！”

คำพูดของจี้หลิงชวนถูกเป่งออกมาจากลำคอ

เมื่อฟางเซิ่งได้ฟังจี้หลิงชวนพูดดังนั้นแล้ว ก็รีบเบนสายตาออกจากตรงนั้นทันที พร้อมกับรีบออกไปซื้อชุดสูทให้กับจี้หลิงชวนอย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งเลิกงาน มู่ซีซีดูเหมือนไม่ค่อยมีสติในการทำงาน แต่ก็ยังอดทนได้จนถึงเวลาเลิกงาน ทันทีที่กริ่งดังขึ้น มู่ซีซีหยิบกระเป๋าของเธอแล้วเดินออกไปในทันที

มู่อวี๋เฟยมองมาจากทางด้านหลัง เธอจ้องไปตามแผ่นหลังของมู่ซีซี พร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก ไม่รู้มู่อวี๋เฟยรู้สึกไปเองหรือเปล่า แต่เธอกลับมักรู้สึกว่ามู่ซีซีทำตัวแปลกๆ ราวกับว่ามีบางอย่างที่ปกปิดเธออยู่

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อมู่อวี๋เฟยเกิดความสงสัยขึ้นมาในหัวแล้ว มันก็ไม่ง่ายที่จะล้มเลิก

มู่อวี๋เฟยคิดไปพลางพร้อมกับขมวดคิ้ว เธอเดินสะกดรอยตามมู่ซีซีไป

เดินตามไม่ใกล้ไม่ไกลก็ตามมู่ซีซีออกจากบริษัท เธอเห็นมู่ซีซีเอาแต่เดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ และเอาแต่ก้มหน้ามองมือถือที่อยู่ในมือตลอดทาง

มู่อวี๋เฟยเหลือบมองไปเห็นป้ายรถเมล์ที่อยู่ไม่ไกล หากว่ามู่ซีซีต้องการกลับไปบ้านจำเป็นต้องนั่งรถเมล์สายนี้ แต่ว่าตอนนี้ดูเหมือนว่ามู่ซีซีจะเดินไปในทิศทางตรงกันข้ามกับป้ายรถเมล์

ในขณะที่มู่อวี๋เฟยกำลังครุ่นคิดด้วยความสงสัยก่อนที่เธอจะนึกออกว่า ตอนที่เธอกลับบ้าน เธอเคยได้ยินมู่ซีซีบอกว่าเธอจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอก

ในตอนนี้มู่อวี๋เฟกำลังคิดถึงเรื่องที่เธอหงุดหงิดใจมาตลอดนั่นคือจี้หลิงชวนไม่เคยกลับมาบ้านเลย เดิมทีเธอก็ไม่เคยคิดถึงเรื่องของมู่ซีซีโดยละเอียด และเธอก็รู้ว่าแม่ของเธอนั้นเกลียดมู่ซีซีและต้องการให้มู่ซีซีออกไปอยู่ข้างนอก เธอเลยไม่ได้คิดอะไรมาก

แต่เมื่อตอนนี้มานั่งนึก มู่อวี๋เฟยก็ขมวดคิ้วขึ้นทันที ทำไมเรื่องของมู่ซีซีถึงได้บังเอิญอย่างนี้นะ ทำไมถึงได้ย้ายออกไปในเวลานี้？

เมื่อหว่านเมล็ดแห่งความสงสัยลงแล้ว มู่อวี๋เฟยก็อดที่จะคิดเรื่องที่ว่าตั้งแต่มู่ซีซีย้ายออกไปจี้หลิงชวนก็ไม่เคยกลับมานอนที่บ้านเลย

เป็นไปได้ไหม... เป็นไปได้ไหมที่เขาสองคนจะอยู่ด้วยกันจริงๆ？？？

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้มือทั้งสองข้างของมู่อวี๋เฟยก็กำแน่นขึ้น เธอก้มหน้าคิดอยู่สักพักจากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและโทรหาแม่ของเธอทันที