บทที่49 กินอิ่มแล้ว？

แต่เป็นเพราะมู่ซีซีขี้ขลาด เพราะสายตาที่น่ากลัวของจี้หลิงชวนที่ใช้มองมาทางเธอ

“เข้ามานี่！” จี้หลิงชวนหรี่ตาลงด้วยท่าทางที่ดูอันตราย สายตาของเขาจ้องไปที่เรือนร่างของมู่ซีซีอย่างไม่ขยับ

มู่ซีซีทำได้เพียงแค่ก้มหน้าและค่อยๆเดินเข้าไปหาเขา

ในชั่วพริบตาเดียว เมื่อมู่ซีซีได้สติกลับมา ก็พบว่าตัวเองถูกจี้หลิงชวนดึงเข้ามาอยู่บนเตียงแล้ว

ร่างอันสูงใหญ่ของจี้หลิงชวนคร่อมทับร่างกายของมู่ซีซีในทันที

เขาใช้มือข้างหนึ่งจับคางไปที่ของมู่ซีซี ผิวของเธอนุ่มดีจริงๆ จี้หลิงชวนค่อยๆลูบไล้เบาๆ“มู่ซีซีคืนนี้กินอิ่มหรือยัง？”

เมื่อได้ยินคำพูดของจี้หลิงชวน มู่ซีซีก็เบิกตาโตอย่างมึนงง และรีบพยักหน้าตอบกลับจี้หลิงชวนว่า“กินอิ่มแล้ว……”

ไม่เพียงแต่อิ่มเท่านั้น แต่ยังรู้สึกแน่นอีกด้วย นั่นเป็นเพราะอาหารของจี้หลิงชวนอร่อยมากๆ

ทันทีที่เสียงของมู่ซีซีเบาลง จี้หลิงชวนก็ค่อยๆก้มหน้าลงและพูดกับมู่ซีซีด้วยคำพูดที่มีความหมายคลุมเครือว่า “ฉันป้อนเธอให้อิ่มแล้ว ตอนนี้ถึงตาเธอป้อนฉันบ้างแล้ว”

เมื่อมู่ซีซีได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลยทำไมถึงได้วกกลับมาที่หัวข้อนี้ได้ล่ะ

มู่ซีซีอยากจะหนีออกไปจากตรงนี้ แต่จี้หลิงชวนก็ยังกดดันเธออย่างหนัก

ในคืนนี้ มู่ซีซีก็ถูกจี้หลิงชวนทรมานจนเกือบถึงเช้า

เช้าวันรุ่งขึ้น มู่ซีซีถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยจูบของจี้หลิงชวน

มู่ซีซีที่ยังคงหลับอยู่ในความฝัน เธองัวเงียๆจากความร้อนที่มากระทบกับริมฝีปากและความรู้สึกคันเล็กน้อย ทันทีที่เธอลืมตาขึ้นมา เธอก็พบกับใบหน้าอันหล่อเหลาของจี้หลิงชวนและสายตาอันสุขุมที่มองมาทางเธอ

เธอพบว่าจี้หลิงชวนกำลังจูบเธอ ทำให้ใบหน้าอันขาวบริสุทธิ์ของเธอค่อยๆแดงขึ้นเล็กน้อย

แต่ความตื่นตระหนกของมู่ซีซีทำให้เธอยื่นมือออกไปผลักจี้หลิงชวนโดยไม่รู้ตัว

จี้หลิงชวนขยับออกห่างจากริมฝีปากของเธอ จากนั้นเขาก็ค่อยๆพยุงตัวเธอให้ลุกขึ้นและพูดกับเธอว่า“สายมากแล้ว ตื่นได้แล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มู่ซีซีรีบยื่นมือขึ้นมาหยิบโทรศัพท์เพื่อดูเวลาทันที แปดโมงเช้า ซึ่งยังเช้าอยู่เลย ช่วงเช้านี้มู่ซีซีไม่มีเรียน และจะมีเรียนอีกทีตอนบ่าย

มู่ซีซีทำตัวอ่อนนอนพับลงไปกับเตียง เธอยังคงง่วงอยู่พร้อมกับงัวเงียๆมองไปที่จี้หลิงชวน“โอ๊ย ฉันอยากจะนอนต่ออีกสักพัก……”

โดยปกติแล้วมู่ซีซีไม่ใช่คนขี้เซา แต่เป็นเพราะเมื่อคืนจี้หลิงชวนทรมานเธอจนเกือบจะเช้า

เธอทั้งเหนื่อยและง่วง ทำให้เธอมีเวลานอนไม่พอ！

จี้หลิงชวนเห็นมู่ซีซีอย่างนี้แล้ว เขาขมวดคิ้วขึ้นทันที แน่นอนว่าที่มู่ซีซีเป็นอย่างนี้มันเป็นเพราะเขา

“เด็กดี เดี๋ยวค่อยกลับมานอนต่อ ไปบริษัทเป็นเพื่อนฉันก่อน”เสียงพูดของจี้หลิงชวนดังขึ้น

เมื่อได้ยินสิ่งที่จี้หลิงชวนพูด มู่ซีซีก็หายง่วงขึ้นทันที เธอลืมตาเบิกกว้างพร้อมกับตอบกลับจี้หลิงชวนว่า “ฉันจะไปทำอะไรที่บริษัทล่ะ？”

จี้หลิงชวนก็หรี่ตาลงมองไปที่มู่ซีซี ผู้หญิงคนนี้ เมื่อวานก็เพิ่งคุยกันไป พอมาตอนนี้ก็ลืมไปหมดซะแล้ว！

“ต่อไปต้องไปทำงานที่จี้ซือ เธอลืมไปแล้วเหรอ？ห๊า？”