ตอนที่ 279
บทที่ 279 ฉันเป็นแม่ของเขา
October 22, 2026
บทที่ 279 ฉันเป็นแม่ของเขา
ยุ่งจนถึงสิบโมง อาหารว่างและไวน์โฮมเมดก็ถูกขายจนหมดเกลี้ยงเลย
จู่ซือซือรินชาแล้วนำเข้ามาแบ่งให้ทุกคน หลังจากนั้นเธอก็เกาะแขนของกวนชิงเฟิงแล้วพูดว่า “คุณสามี คุณแม่เหนื่อยขนาดนี้แล้ว ไม่กลับไปทำอาหารแล้วดีกว่า อาหารเที่ยงก็ทานข้างนอกเถอะ”
ถังซินจิบน้ำชาแล้วขมวดคิ้วไปเล็กน้อย
เธอรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของชิงเฟิงกับซื่อซื่อจะก้าวหน้าเร็วเกินไปหน่อย แบบนี้ต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นภายหลังแน่นอน
แม่ถังไม่อยู่เฉย “ที่รัก พวกเธอยังไม่ทันได้หมั้นกันเลยเรียกกันแบบนั้นไม่ค่อยดีหรอกมั้งลูก หนูอย่าไปหลงกลคำพูดหวานๆของชิงเฟิงนะ”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณแม่” แม่ยายพูดกับเธอแบบนี้ จู่ซือซือก็ดีใจมากเลย เธอพูดอย่างเขินอายว่า “พอดีพวกเราตั้งชื่อเรียกแบบนี้กันนานแล้วน่ะค่ะ ประมาณว่าหมั้นกันแล้วน่ะค่ะ”
เธอยังพูดอีกว่า”รอให้ปีหน้าชิงเฟิงไม่ยุ่งเรื่องเรียนแล้ว พวกเราก็จะแต่งงานกันค่ะ แล้วก็รีบมีลูก! คุณแม่คะ หนูจะคลอดเด็กน้อยน่ารักสามคนให้แม่อย่างแน่นอนค่ะ!”
คุณแม่ถังคลายคิ้วที่ขมวดอยู่และยิ้มออกมา “ดีดีดี ที่รักเธอก็อย่าเหนื่อยจนไม่ยอมไปถ่ายหนังล่ะ วันหลังเงินที่แม่หาได้ก็จะให้พวกเธอใช้เอง”
“เอ คุณแม่ลำเอียงแล้วใช่ไหมคะเนี่ย?” ถังซินถามขึ้นมา ตั้งใจพูดว่า “ไม่ให้หนูใช้เงินบ้างหรอ?”
พอเธอพูด คุณแม่ถังก็หันมามองทางเธอ “ฉันเกือบลืมไปเลยว่าเธอก็อยู่ที่นี่ด้วย เธอดูสิ น้องชายเธอปีหน้าก็จะแต่งงานแล้ว เธอมีความคืบหน้าอะไรบ้าง”
ถังซินเถียงตอบ “หลิงเอ๋อก็ยังไม่มีความคืบหน้านี่คะ?”
“หลิงเอ๋อเค้ามีแฟนแล้ว เธอน่ะแม้แต่แฟนก็ยังไม่มีเลย!” แม่ถังไม่พอใจ “แม่ก็ไม่ได้บอกให้เธอแต่งงานสักหน่อย แต่เธอก็แค่หาคนคุยๆดูไม่ใช่อยู่โสดๆเหงาๆแบบนี้”
ถังซินดื่มชาของเธอต่อ
เธอไม่ได้โสดสักหน่อย แถมของหมั้นเธอก็ยังได้รับแล้วด้วย ต้องพูดไหมนะ?
เห็นถังซินท่าทางแบบนี้ แม่ถังเลยอยากจะถามต่อ “ทำไมไม่พูดไม่จาล่ะ แม่พูดผิดหรอ? หรือว่าในใจเธอยังคิดถึงคุณมู่คนนั้น เลยไม่ชอบใครอีกแล้ว?”
“….เปล่า”
คุณแม่ถังเหลือบมองเธอ ในสายตาของคุณแม่มีคำว่า”คิดว่าฉันไม่รู้หรอว่าเธอคิดอะไรอยู่”แปะอยู่ “ดูสภาพเธอสิ”
จู่ซือซือทนไม่ได้ที่จะพูดแทนพี่สองของบ้านตัวเองว่า “คุณแม่คะ พี่ชายหนูเขาก็ดีนะคะ ทั้งหล่อทั้งมีเงิน หนูว่าเขาเหมาะกับพี่สาวมากเลยค่ะ!”
“ผู้ชายที่หล่อเป็นแต่หลอกผู้หญิงเท่านั้นแหละ”
“…..”
“คุณป้าโกรธผมขนาดนั้นเลยหรอครับ?” ไม่รู้ว่าตอนไหน จู่ๆมู่เฉินหย่วนก็ปรากฎตัวอยู่หน้าร้าน ในมือถือของไว้ สีหน้าแสดงถึงความน้อยเนื้อต่ำใจ
“ทำไมเธอ...” ถังซินเกือบจะเข้าไปดึง แล้วนึกได้ว่าคุณแม่ก็อยู่นี่ด้วย ก็เลยนั่งลงเหมือนเดิมค่อยๆเก็บคำพูดเข้าไป
คุณแม่ถังเหลือบไปมองมู่เฉินหย่วนพูดว่า “ลูกสาวฉันชอบคุณ แล้วยังพาคุณกลับบ้านอีกส่วนฉันก็ทำบะหมี่ให้คุณกิน แล้วดูสิ่งที่คุณทำกับลูกสาวฉันสิ? คุณปล่อยให้เธอไข้ขึ้นสูงสามวัน เกือบจะตายอยู่แล้ว ก็เพราะเหตุผลนี้ฉันจะโกรธคุณก็สมควรแล้ว”
ถึงแม้ว่าคุณแม่ถังจะเป็นคนไม่สู้คนนักแต่ว่าเพื่อลูกแล้วเธอก็ไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรเด็ดขาด ก่อนหน้านี้ภาพลักษณ์ของมู่เฉินหย่วนก็ดีอยู่หรอก แต่ว่าตอนที่ถังซินป่วยจนเกือบจะเป็นอะไรไป เธอก็ไม่ประทับใจอะไรในตัวมู่เฉินหย่วนอีก
มู่เฉินหย่วนถือของเข้าร้านมา ขอโทษอย่างจริงจังว่า “ใช่ครับ คุณพูดถูก เป็นเพราะผมเด็กเกินไปและไม่รู้เรื่องไม่รู้ราว เลยทำเรื่องผิดพลาดไป ความโกรธของคุณผมจะรับไว้เอง”
คุณแม่ถังถอนหายใจ
มู่เฉินหย่วนยิ้ม แล้วเอาของยื่นให้เธอ “ได้ยินมาว่าคุณชอบศึกษาเกี่ยวกับการทำอาหารและไวน์ ผมเลยให้คนเอาวัตถุดิบนิดหน่อยมาให้ ยังไงก็ลองเอาไปใช้ดูก็ได้ครับ”
“นี่คุณกำลังติดสินบนฉันอยู่หรอ?”
“ถ้าผมจะติดสินบนคุณผมคงไม่ใช้ของเล็กๆน้อยๆแบบนี้หรอกครับ” มู่เฉินหย่วนตอบ “ผมชอบอาหารว่างที่คุณทำมากเลยครับ ก็เลยคาดหวังว่าคุณจะทำอร่อยยิ่งขึ้นไปอีกจนร้านสามารถขยายไปได้อีก เรื่องที่ร้านก็ปล่อยให้คนอื่นดูแล คุณก็อยู่นับเงินเฉยๆ หาเงินค่านมให้หลานๆ แบบนี้ไม่ดีกว่าหรอครับ?”