ตอนที่ 334
บทที่ 334 เพียงแค่คุณรักผม ผมสามารถแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้ทั้งนั้น
October 22, 2026
บทที่ 334 เพียงแค่คุณรักผม ผมสามารถแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้ทั้งนั้น
ลู่เหวินซูหยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดมือ ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาที่สภาพค่อนข้างดีอยู่
ผู้ช่วยจางหยิบไฟแช็กและบุหรี่ส่งไปให้
ลู่เหวินซูรับมันมาคาบไว้ ผู้ช่วยจางจึงช่วยเขาจุดไฟแทน แต่ก็มองไม่ออกว่าเขากำลังรู้สึกเช่นไร “หากคุณไม่สะดวก ก็ให้ผมจัดการคุณหลี่แทน”
“เธอกับพี่สาวของเธอหน้าตาเหมือนกันหรือไม่”
“ผมได้เห็นรูปของพี่สาวเธอแล้วครับ เหมือนมาก” ตอนที่ผู้ช่วยจางกล่าว ก็เหลือบมองเขาไปด้วย “แต่คุณหลี่เปลี่ยนไปนิดหน่อยครับ เพราะว่าออกกำลังกายอย่างหนัก”
ลู่เหวินซูพ่นควันออกมา ควันสีขาวนั้นปกคลุมไปทั่วใบหน้า “เอาโน๊ตบุ๊คมานี่”
ผู้ช่วยจางรีบไปจัดการทันที
หนึ่งนาทีให้หลัง โน๊ตบุ๊คก็ถูกนำเข้ามา ทั้งยังนำเก้าอี้มาด้วยอย่างรู้ใจ และวางโน๊ตบุ๊คลงตรงหน้าลู่เหวินซู
ลู่เหวินซูสูบอีกครั้ง ก่อนจะส่งให้ผู้ช่วยจาง หลังจากนั้นทั้งห้านิ้วก็รัวบนโน๊ตบุ๊คอย่างรวดเร็ว
ผู้ช่วยจางเห็นเพียงเงารูปมือของเขาเท่านั้น หลังจากนั้นโปรแกรมมากมายบนโน๊ตบุ๊คก็ถูกเปิดขึ้น ลู่เหวินซูเชื่อมวิดีโอเข้าไป เพื่อให้อีกฝ่ายจัดการกับเรื่องที่เขามอบหมาย
พอมือของลู่เหวินซูออกห่างจากโน๊ตบุ๊ค ผู้ช่วยจางก็เอื้อมตัวไปดู ก็ตื่นตระหนกทันที “เวรเอ๊ย แท้จริงในอดีตเป็นหลี่หวินรุ่ยกับคในวงการบันเทิง เห้อจื่ออวี๋...”
หลังจากนั้นสติของเขาก็กลับมาอย่างว่องไว “หลี่หวินรุ่ยเคยทำแท้ง หากก่อนหน้าที่เธอจะคลอดนั้น เธออยู่กับเห้อจื่ออวี๋ เช่นนั้นเด็กก็เป็นลูกของเห้อจื่ออวี๋”
กล่าวจบ ทันใดนั้นใจของเขาก็เต้นระรัวด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะลอบเตือนตัวเองในใจ
อย่าได้ยั่วโทสะคุณลู่เด็ดขาด
“เมื่อเช้าเห้อจื่ออวี๋มาหาฉัน และให้ฉันดูวิดีโอนี้” สายตาของลู่เหวินซูยังคงจับจ้องโน๊ตบุ๊ค “ฉันสงสัยว่าพวกเขาไม่รู้จักกัน แล้วจะถ่ายวิดีโอแบบนี้ได้เช่นไรกัน”
น่ากลัวว่าหลี่ซูเจ๋จะรู้อยู่แล้ว ดังนั้นวันนั้นที่ทะเลาะกันบนเรือ ถึงได้พูดขึ้นมาว่าชอบเห้อจื่ออวี๋ ก็เพื่อให้เขาหึง และจัดการกับเห้อจื่ออวี๋ซะ
ไม่แปลกใจ ว่าทำไมเห้อจื่ออวี๋ถึงบอกว่าหลี่ซูเจ๋กำลังหลอกใช้เขา
ผู้ช่วยจางตื่นตะลึง “เห้อจื่ออวี๋ใจกล้านัก แม้แต่ท่านก็กล้าเล่น แล้วคุณลู่...”
“ออกไป” ลู่เหวินซูออกคำสั่ง มือกุมอยู่ที่หน้าผาก น้ำเสียงอัดอั้น ราวกับกำลังอดกลั้นอะไรอยู่
ผู้ช่วยจางเองก็ไม่กล้าอยู่ต่อแล้ว จึงรีบออกไปทันที
ยามที่เขาออกไปก็สวนกับผู้หญิงที่ใส่ผ้าปิดปาก ทันใดนั้นฝ่ายตรงข้ามก็เรียกเขาเอาไว้ “ผู้ช่วยจาง ทำไมมาอยู่ที่นี่หรือคะ”
และดึงผ้าปิดปากลง
ผู้ช่วยจางเองก็ไม่กล้าอยู่ต่อแล้ว จึงรีบออกไปทันที
หลี่ซูเจ๋เอ่ยถามด้วยความกังวลและห่วงใย “เขาไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ”
“คนไม่เป็นอะไรครับ แค่ของในออฟฟิศเละเทะไปหมด” ผู้ช่วยจางกล่าว “ผมมีเรื่องต้องไปต่อ ขอตัวก่อนนะครับ คุณหลี่ ที่ผ่านลำบากแย่เลยนะครับ”
“อ่า ค่ะ”
หลี่ซูเจ๋มองจนเขาลับสายตาไป ก่อนจะบ่นพึมพำด้วยความฉงน “ทำไมถึงบอกว่าที่ผ่านมาฉันลำบากกันล่ะ”
หลี่ซูเจ๋เปิดประตูออฟฟิศเข้าไป ค่อนข้างตื่นตกใจกับสภาพข้างในห้องนัก ดูเหมือนว่าลู่เหวินซูที่นั่งอยู่ตรงโซฟาจะไม่เป็นอะไร เธอจึงค่อยเบาใจ ก่อนจะถือกล่องรักษาเข้าไปหา
“งานไม่ราบรื่น ก็อย่าลงที่ของสิ เงินของตัวเองทั้งนั้น ซื้ออีกครั้งไม่ปวดใจแย่หรือ” หลี่ซูเจ๋บ่น ก่อนจะดันโต๊ะน้ำชาขึ้นมา และวางกล่องรักษาอุณหภูมิลงไป
มือของลู่เหวินซูกุมที่หน้าผาก ไม่ขยับแม้แต่น้อย
หลี่ซูเจ๋ที่เห็นเขาแปลกไป ก็เข้าไปนั่ง และเอ่ยถามเสียงแผ่ว “เป็นอะไรคะ”
ในที่สุดลู่เหวินซูก็รู้สึกตัว หันกลับมามองเธอ สายตาที่จ้องมานั้นทั้งดุดันทั้งสับสนในเวลาเดียวกัน หลังจากนั้นก็คว้าเธอเข้าไปกอดไว้
แขนแกร่งออกแรงมากขึ้น
เขาอยากจะฆ่าผู้หญิงคนนี้นัก เพราะเธอทั้งวางแผน ทั้งหลอกเขา เพื่อการแกแค้นของตัวเองทั้งนั้น ทำไมถึงไม่ให้คนอื่นลงมือกัน เขาไม่ชอบ นั่นคือพ่อแท้ๆ ของเขา