บทที่ 335 ไปให้ของขวัญกับคุณ

บทที่ 335 ไปให้ของขวัญกับคุณ

หลี่ซูเจ๋ใจสั่นสะท้าน เธออยากจะปฏิเสธอย่างเด็ดขาด แต่ก็ไร้หนทาง

สุดท้าย เธอก็พยักหน้ารับไป "อือ"

ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นโอกาสให้หลี่ซูเจ๋ได้ปรับอารมณ์ เป็นส้งจิ้งเหอที่โทรมาหาเธอ เธอบอกให้ลู่เหวินซูทานข้าวให้ดีดี แล้วจึงออกไปรับสาย

ส้งจิ้งเหอเอ่ยถาม "ฉันได้ยินมาจากผู้ช่วยจาง ว่าเฉินหย่วนมีปัญหากับซินซิน มันเกิดอะไรขึ้น"

"ฉันเองก็ไม่รู้ เหมือนว่าจะเลิกกันแล้ว" เรื่องนั้นยิ่งมีคนรู้น้อยก็ยิ่งปลอดภัย หลี่ซูเจ๋จึงแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น "ตอนนี้ก็ไม่รู้ด้วยว่าซินซินอยู่ที่ไหน"

"อ่า ทำไมถึงได้...."

หลี่ซูเจ๋ดวงตาสั่นไหว ก่อนจะเอ่ยถามเสียงแผ่ว "นี่มันเป็นเรื่องของความรู้สึกของพวกเขา พวกเราเองก็ยื่นมือเขาไปยุ่งไม่ได้ เธอกับลูกของเธอแพ้ขนแมวไหม แมวแร็กดอลล์ของ ซินซินยังอยู่ที่บ้านอยู่เลย ฉันกลัวว่าฉันจะดูแลไม่ดี จึงอยากวานให้พวกเธอช่วยดูแลหน่อย จนกว่า ซินซินจะกลับมา"

เธอกลัวว่าในระหว่างที่เธอหาจังหวะหนี จะไม่มีโอกาสได้โทรหาส้งจิ้งเหอ

ถังซินพาหลินเฉิงจี๋ไปยังประเทศF คงไม่ได้กลับมาอีกสักระยะ จึงต้องมีคนคอยดูแลแมวแร็กดอลล์นั่น

"ได้สิ ฉางผิงชอบแมวมากด้วย" ส้งจิ้งเหอตอบกลับอย่างรวดเร็ว แต่ก็อดที่จะกังวลใจไม่ได้ "แต่ที่ซินซินหายไปแบบนี้ เฉินหย่วนจะไม่กังวลใจหรือ"

"อยู่แล้ว ซินซินบอกว่าหากมีเรื่องอะไรจะโทรมาหาฉันเอง"

ส้งจิ้งเหอรับคำเสียงอือ "โอเค ถ้าถึงเวลานั้นก็บอกกับฉันแล้วกัน หากช่วยได้ฉันจะช่วยอย่างแน่นอน"

"แน่นอน"

หลังจากวางสาย หลี่ซูเจ๋ก็กลับมานั่งที่โซฟา

ลู่เหวินซูถามด้วยความสงสัย "พี่สะใภ้ใหญ่โทรมาหรือ"

"อือ ฉางผิงบอกว่าชอบสัตว์ ฉันจึงให้พวกเขาเอาเจ้าแมวแร็กดอลล์นั่นไปเลี้ยงเลย" หลี่ซูเจ๋กล่าว "ฉันกลัวว่าหากไม่กลับไปบ่อยๆ แมวมันจะเกิดเรื่องเอา"

ลู่เหวินซูเงยหน้ามามองเธอ "ไม่ใช่เพราะคุณจะหนีไป เลยจัดการมอบหมายไว้ก่อนหรือ"

หลี่ซูเจ๋ใจกระตุก ก่อนจะทุบเขาแรงๆ หนึ่งที ก่อนจะกล่าวอย่างไม่พอใจ "เฮ้ ฉันดูไม่มีสัจธรรมเลยหรือ นี่ก็เพราะว่าแม่คุณไม่ชอบขนสัตว์ต่างหาก หากคุณพูดแบบนี้ ฉันจะกลับบ้านแล้ว ดูแลคุณเหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ แล้วยังถูกคุณมองว่าเป็นคนไม่ดีอีก เกินไปแล้วนะ"

"ผมไม่ได้กลัวนี่" ลู่เหวินซูจับมือของเธอไว้ ก่อนจะกล่าวด้วยยิ้มปะเหลาะ "ครับๆ ผมผิดไปแล้ว วันนี้พอกลับไปแล้วผมจะทำอาหารให้พวกคุณทาน อย่างนี้ดีไหมครับ"

"เหอะ ที่คุณทำนั่นเรียกอาหารเย็นได้หรือ หมูมันยังไม่ทานเลย"

สีหน้าของลู่เหวินซูเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ๑ที่รักอย่าเป็นแบบนี้สิครับ ผมมีพรสวรรค์มากเลยนะ แค่คุณยังไม่เคยเห็น"

"เหอะ ฉันไม่อยากคุยกับคุณแล้ว ฉันยังต้องรีบไปทำงานอีก" หลี่ซูเจ๋เก็บถ้วยในมือของเขา จัดการเก็บกล่องรักษาอุณหภูมิให้เรียบร้อย แล้วลุกขึ้นยืนเพื่อนออกไป

ลู่เหวินซูดึงมือของเธอเอาไว้

เขากลัวมากว่าหากปล่อยมือแล้วเธอจะหนีไป ท้ายที่สุดเธอก็ได้แก้แค้นแล้ว จึงไม่มีอะไรให้ต้องนึกถึงกันอีก

ที่เธอบอกว่ารักเขา นั่นก็โกหกหรือไม่

หลี่ซูเจ๋หันกลับไปมองเขา "ปล่อยมือ หากฉันยังไม่ไปตอนนี้มันจะสายแล้ว"

"นางฟ้าตัวน้อยลำบากแล้ว" ลู่เหวินซูกำมือของเธอไว้แน่น ก่อนจะปล่อยไปอย่างเชื่องช้า "คุณต้องจำให้แม่น ผมรักคุณ ผมอยู่ข้างๆ คุณ"

"ฉันรู้ค่ะ" หลี่ซูเจ๋ดึงของตัวเองกลับมา "คุณอย่าเพ้อเจ้อนักเลย"

ประจวบเหมาะกับที่เลขาเคาะประตู ราวกับมีเรื่อง หลี่ซูเจ๋รีบดึงมือของตัวเองกลับมาและวิ่งออกไป เมื่อเปิดประตูออกก็เผชิญหน้ากับเลขาพอดิบพอดี จึงกล่าวอย่างถือวิสาสะ "ข้างในค่อนข้างรกนะ เธอไปเรียกแม่บ้านหลายๆ คนมาทำความสะอาดเถอะ"

แม่บ้าน... หลายๆ คนรึ

เลขามองท่าทีของหลี่ซูเจ๋ ราวกับคิดไปไกลแล้ว แต่ด้วยหน้าที่ของเลขานุการ จึงต้องกดมันเอาไว้ และรับคำไป

เมื่อได้รับคำอนุญาตให้เข้าออฟฟิศประธานได้ เลขาจึงได้เห็นว่าห้องนั้นพินาศขนาดไหนเธอถอนหายใจ และเมื่อหันไปมองลู่เหวินซูที่นั่งอยู่ที่โซฟา ด้วยท่าทีใบหน้าก้มต่ำ และบรรยากาศมาคุ

เลขาจึงวางเอกสารลงอย่างเงียบๆ แล้วจึงออกไปติดต่อแม่บ้านให้ขึ้นมา

ไม่กล้าถามอะไรแม้แต่คำ