บทที่ 38 ไม่ชอบคนที่จู้จี้จุกจิ

บทที่ 38 ไม่ชอบคนที่จู้จี้จุกจิ

" เกิดอะไรขึ้น"

"ประธานมู่ สวัสดีตอนเช้าค่ะ" ถังซินกล่าวทักทายชายหนุ่มที่หน้าคิ้วขมวด "ได้ยินมาว่าประธานมู่ต้องการคนมาดูแล ฉันเลยมาเองโดยไม่ต้องเชิญ หวังว่าประธานมู่จะไม่ถือสา"

ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ถังซินคิดในใจของเธอ : คุณคิดว่าฉันอยากมาไหม ถ้าไม่ใช่เป็นหนี้บุญคุณคุณมากเกินไป มาตอบแทนโดยเร็ว ชีวิตนี้ทำงานให้กับตระกูลมู่!

มู่เฉินหย่วน มองดูยิ้มๆ พร้อมกับพูดว่า "เอ๋? ผมต้องการคนดูแลหรือคนดูแลหรือ? "

" ใช่แล้วประธานมู่ ป้าจงเตี๋ยนกงบอกว่ามีปัญหาที่บ้าน 2-3 วันที่ผ่านมาไม่ได้" ผู้ช่วยจางถูก ประมุขของบ้านมองด้านหลังรู้สึกเย็นวาบ เขาขยับแว่นของเขาลง สีหน้าไม่เปลี่ยน

"ผมจัดการกับสิ่งต่างๆค่อนข้างมาก กลัวท่าน กลัวท่านจะพลาดในสิ่งที่จะทำ และคุณถังก็มีทักษะการทำอาหารที่ดี มีความสามารถทธุรกิจที่โดดเด่น ดังนั้นผมจึงให้เธอมา"

ถังซินพยักหน้าอย่างรวดเร็ว " ฉันทำโจ๊กเห็ดหูหนูไม่เป็น แต่ทักษะการทำอาหารของฉันดีมาก ประธานมู่วางใจเถอะ ฉันจะดูแลคุณให้ดี"

มู่เฉินหย่วนฉลาด รู้ว่าถังซินต้องการตอบแทนบุญคุณ อย่างแข็งขัน

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้พูดอะไรเลย เพราะคนในประเทศที่ได้รับความไว้วางใจจากเขา คือผู้ช่วยจาง ผู้ช่วยจางยุ่งมากเขาต้องการคนมาช่วยงานด้านเอกสาร

" ผมรู้แล้วคุณไปทำงานเถอะ" มู่เฉินหย่วน พูดกับผู้ช่วยจาง "ช่วงนี้คุณถังก็อยู่นี่ช่วยผม อยู่บริษัทถ้าว่างเข้าไปทำความสะอาดแผนกเลขานุการหน่อย สกปรกเกินไปแล้ว"

"ผมจะจัดการให้ครับ" ผู้ช่วยจางเข้าใจเป็นเรื่องอะไร

ก่อนออกเดินทาง ผู้ช่วยจางกล่าวกับถังซินว่า "คนถัง งานประจำวันของประธานมู่ รบกวนคุณแล้วนะ"

ถังซีนส่งเสียงอ๋าา ในใจคิดสงสัยมาก

วิวล่าใหญ่ขนาดนี้และยังมีหุ่นยนต์ทำความสะอาด โดยไม่ต้องใช้เธอ เธอไม่ต้องทำอาหารหรือ แล้วจะดูแลยังไง?

ในไม่ช้าถังซินก็พ่ายแพ้ มันไม่ง่ายเลย

ก่อนที่จะมาเธอให้พูดช่วยจาง พาไปซุปเปอร์มาร์เก็ตซื้อของทำกินมาไม่น้อย ล้วนเป็นสิ่งที่ดีต่อการรักษาบาดแผล เเต่มู่เฉินหย่วน จู้จี้จุกจิกมาก ปลาไม่กิน หมูไม่กิน ประเภทผักไม่กินบร็อคโคลี่

เขาแพ้ถั่วลิสง ไม่ชอบเนยถั่ว

กาเเฟต้องบดด้วยมือและยังใหม่ ต้องดื่มกาแฟเมื่อประมวลผลเอกสาร "ประธานมู่ คุณนี่มัน......" ถังซินเห็นบันทึกย่อที่เขียนไว้ในสมุดบันทึก เธอยิ้มมุมปาก จู้จี้จุกจิกเกินไปแล้ว

จู้จี้จุกจิกขนาดนี้ก็สุดๆเเล้ว

ครอบครัวเธอหลิงเอ๋อก็ไม่จู้จี้จุกจิกขนาดนี้!

"คนเราล้วนมีของที่ตนเองไม่ชอบกิน" มู่เฉินหย่วนวางสมุดบันทึกตรงหน้าโต๊ะกาแฟที่อยู่หน้าเขาและกำลังทำงานอยู่"นี่เป็นเรื่องปกติดังนั้นนักกินที่ไม่พิถีพิถันไม่สามารถเข้าถึงได้"

"......."

ถังซินขบฟันของเธอเธอไม่ชอบคนที่ชอบเฉยชากับคนอื่นที่สุด

อีกทั้งเธอกลับมาจากการซื้อส่วนผสมมากมายจากซุปเปอร์มาร์เก็ตเหนื่อยมากพอแล้วเเละตอนนี้ราคาแพงเพียงเพราะเขาพิถีพิถันและโยนส่วนผสมบางอย่างทิ้งไป สิ้นเปลืองมาก

คิดไปคิดมาถังซินเข้าไปในครัวโทรหาแม่ "แม่ค่ะ มีคนเลือกกินอาหาร ไม่กินเนื้อหมูทำอย่างไรดี?"

"น้องสาวของลูกจู้จี้จุกจิกอีกแล้ว?"

ถังซินครวญคราง "ไม่ใช่ค่ะ หลิงเอ๋อดีกว่าเขาเยอะ!"

"งั้นลูก สับและหมักเนื้อหมูทำให้มันกลายเป็นลูกชิ้นสิ" เเม่ของถังซินที่เคยเป็นเชฟในไม่ช้าก็คิดวิธีการออก "ถ้ามีมะเขือยาว ก็ทำเป็นช่องว่างให้เป็นกล่องใส่ขายเนื้อก็ได้"

"ถ้าเขากินแล้วรู้ว่าเป็นเนื้อหมูทำยังไง?"

"ก็ใช้เครื่องเทศหมักให้เนื้อนุ่มมากๆก็ไม่รู้แล้ว"

"ถังซินหาขวดเครื่องเทศที่แม่เธอพูดถึง แล้วก็มีขวดเครื่องเทศมาตามที่พูดจริงเธอเขียนขั้นตอนการหมักและถามว่าจะจัดการกับปลาอย่างไรมันถึงจะเป็นลูกชิ้นหรือไข่นึ่ง