บทที่ 39 เปิดประตูออกได้ดีจริงๆ

บทที่ 39 เปิดประตูออกได้ดีจริงๆ

ใครบ้างที่สามารถไปสำนักงานนิวยอร์ก?

และเธอไม่ต้องการอยู่คนเดียวในต่างประเทศมันยากเกินไปเธอไม่มีความทะเยอทะยาน เงินกำลังดี ครอบครัวก็อยู่ใกล้ตัวซึ่งก็เพียงพอเเล้ว

มู่เฉินหย่วน รู้ดีว่าถังซินจะไม่ไป ไม่ได้เข้าไปกดดันอะไร

ความคิดของเธอเขาไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่ง

ห้องอ่านหนังสือเงียบมากในตอนบ่าย ทั้งคู่ทำงานจนกระทั่งถังซินเงยหน้าขึ้นจากเอกสารฉบับสุดท้าย เเล้วพบว่าด้านนอกหน้าต่างมืดมากแล้ว

ไม่รู้ตัวเธอก็อยู่บ้านมู่เฉินหย่วน มา 1 วัน

เมื่อเห็นว่ามู่เฉินหย่วนทำงานอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย ถังซินก็ไม่ได้รบกวนออกมาจากห้องอ่านหนังสือ วางเเผนจะทำอาหารก่อนกลับ เมื่อลงมาด้านล่างก็ได้รับโทรศัพท์จากหลี่ซูเจ๋

"ถังซิน เธอยังยุ่งอยู่ด้านนอกหรือ?"

"อยู่บ้านประธานมู่" เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่แผนกต้อนรับถังซินเคยบอกหลี่ซูเจ๋เเล้ว แล้วเธอก็พบว่าสิ่งที่หลี่ซูเจ๋ทำไม่ถูกต้อง ผิดอะไร แม้แต่นิดเธอก็ไม่เคยเห็น

"ที่บ้านของประธานมู่" หลี่ซูเจ๋ ลากเสียงของเธอเเล้วพูดออกมาอย่างไม่ชัด "คุณจะค้างคืนไหม?"

"คิดอะไรอยู่ ฉันแค่มาตอบแทนบุญคุณ" ความคิดของหลี่ซูเจ๋ทำให้ถังซินไม่พอใจ เมื่อก่อนเธอไม่ใช่พูดว่าประธานมู่ ไม่ดีหรอ?"

"ฉันแค่พูดว่าประธานมู่อาจจะเเต่งงานช้า แต่ไม่ได้พูดว่าประธานหนูไม่ดีนะ" หลี่ซูเจ๋พูดอย่างไร้เดียงสา "อีกอย่างถ้าคุณไม่ต้องการแต่งงานกับเขา.ถ้าพูดได้คุณอยากเป็นแฟนกับเขามั้ย?"

ถังซินไม่พอใจ "พอเถอะ ฉันไม่น่าสนใจขนาดนั้น คราวที่แล้วคุณก็เห็นไม่ใช่หรอก็จู่ซือซือ ร้ายกาจขนาดนั้น" คนที่อยู่กับประธานมู่ไม่ง่าย

เห็นชัดเธอไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับมู่เฉินหย่วนล้วนถูกจู่ซือซือเกลียด

อย่าให้มีอะไรจริงๆเถอะหน่า!

ถังซินเห็นว่าเลยเวลาไปมากก็รีบทำอาหารและพูดอะไรบางอย่างกับหลี่ซูเจ๋ ให้เธออย่าเพิ่งสั่งอาหาร จะเอากลับไปด้วย หลี่ซูเจ๋กอดโทรศัพท์จูบแล้วจูบอีก

เพราะเป็นอาหารเย็นถังซินจึงทำให้เบาและบำรุงกระเพาะอาหารและซุปนกพิราบที่ตุ๋นเมื่อตอนบ่ายก็เสร็จแล้วเธอพึ่งเอาลงมาจากเตา หน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีดำเธอตกใจมาก

ไฟดับ?

อย่างไรก็ตามมันเป็นเพียงคฤหาสน์ที่ไฟดับด้านนอกไฟยังสว่างอยู่ คิดว่าน่าจะไปตก เปิดไฟฉายโทรศัพท์มือถือเป็นแสงไฟ ไปหามู่เฉินหย่วน

ที่ห้องอ่านหนังสือ "ประธานมู่ ใช่ไฟตกหรือเปล่า?" ถังซินเคาะประตูห้องหนังสือ "คุณรู้ไหมว่าคัตเอาต์ไฟอยู่ที่ไหน?

ประธานมู่"

ถังซินเคาะประตูห้องหลายครั้งแต่ไม่มีใครตอบก็เข้าไปดูด้านในห้องอ่านหนังสือ มีแต่ความว่างเปล่าไม่มีมู่เฉินหย่วน ถังซินเริ่มหม่าในความมืด

ตอนเธอลงไปทำอาหารเห็นชัดอยู่ว่ามู่เฉินหย่วนอยู่ในห้องอ่านหนังสือ

ทางเดินยาวบนชั้น 2 มีห้อง 7 หรือ 8 ห้องใหญ่แล้วเงียบสงบ ถังซินสามารถได้ยินเสียงลมหายใจของเธอและดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย

"ลุงมู่" ถังซินเดินไปตามผนังห้องขาของเธอสั่น "คุณอยู่ไหนช่วยตอบฉันได้ไหม?"

เธอไม่เข้าใจอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่คนเดียวหรือ? ว่างมาก!!! ถังซินไปช้ามากกลัวว่าอะไรจะออกมา ถือไฟฉายมือถือส่องหน้าส่องหลัง ได้ยินการเคลื่อนไหวในห้องนอน

"คุณอยู่ในนั้นใช่ไหม?" ถังซินตบประตูห้องนอน

"นี่คือบ้านของผมไม่ใช่ผมแล้วจะเป็นใคร" เสียงของมู่เฉินหย่วนฟังดูมืดมนและน่าเบื่อ ประตูห้องน้ำเปิดไว้อยู่คุณสามารถถือไฟฉายเข้ามาเปิดได้"

"โอเคค่ะ รอสักครู่" ถังซินเปิดประตูห้องนอนแล้วเข้าไปข้างใน

โครงสร้างในห้องนอนไม่ซับซ้อน เมื่อถังซินเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือเธอเห็นทิศทางของห้องน้ำพบว่ามุมของพรมติดอยู่ใต้ประตูห้องน้ำ ทำให้คนภายในไม่สามารถดึงออกมาได้ "คุณลุง พรมติดอยู่ที่ประตู" เธออธิบายกับมู่เฉินหย่วน เอื้อมมือออกไปลากแต่ว่าแน่นเกินไปเธอไม่สามารถดึงออกมาได้ "ไม่ก็คุณก้าวถอยหลังฉันจะไปเปิดประตู"