บทที่ 62 นักฆ่า

บทที่ 62 นักฆ่า

หลังจากปฐมพยาบาลอยู่เกือบหนึ่งนาที เมื่อเห็นว่าลมหายใจของถังซินยังคงรวยริน โดยเฉพาะที่คอเป็นรอยสีแดงอย่างตกใจ ใบหน้าของมู่เฉินหย่วนก็เต็มไปด้วยความหนักใจและไม่อาจสงบได้อีก

ตอนที่ถังซินโทรมา ผู้ช่วยจางยังไม่ได้ออกจากห้องของเขา เมื่อเขารับโทรศัพท์ของถังซินเขาก็สงสัยว่าทำไมเธอถึงไม่พูด

เขารู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ เขาคว้าโทรศัพท์มาจากผู้ช่วยจางและจับเสียงบางอย่างจากปลายสาย เมื่อได้ยินเสียงเขาก็รู้ในทันทีว่ามีอะไรผิดปกติจึงรีบวิ่งไปที่ประตูห้องของถังซินทันที

"ถังซินตื่นสิ!" มู่เฉินหย่วนตบแก้มของถังซิน ใบหน้าที่ซีดขาวและเย็นชืดของเธอ ทำให้ปลายนิ้วของเขาสั่นไหว

เขาแค่อยากให้ผู้หญิงคนนี้มาช่วยเจรจาให้กับเขา แต่เขาไม่ต้องการให้เธอเดือดร้อน

มู่เฉินหย่วนตบแก้มของถังซินแรงขึ้นและเสียงของเขาก็ดังขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้นถังซินก็ไออย่างหนัก แต่ดวงตาของเธอไม่ได้เปิดออก

ในที่สุดชายคนนั้นก็โล่งใจ

--

อีกด้านหนึ่ง กวนชิงเฟิงที่ได้รับโทรศัพท์จากผู้ช่วยจาง รู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินว่ามีคนถูกลอบทำร้าย ตอนที่ประธานมู่บอกเขา เขาคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเข้ามาถึงในห้องพักของโรงแรม

ผู้ช่วยจางบอกว่า ตอนที่เขาเข้าไปในห้องของถังซิน อีกฝ่ายหนีออกจากระเบียง ให้เขารีบไปดู เพราะชุดของอีกฝ่ายแตกต่างจากคนอื่นและเขาก็สูงกว่าคนทั่วไปมาก

กวนชิงเฟิงสั่งให้คนสองคนไปดักอยู่ที่ประตูด้านหน้าและด้านหลังของโรงแรม อีกคนหนึ่งตรวจสอบเส้นทางหลบหนีทางบันไดหนีไฟ ส่วนเขาและเฉินคางเอาสิ่งของต่างๆ ขึ้นไปบนดาดฟ้าของโรงแรมแล้วประกอบเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็วพร้อมติดตั้งอุปกรณ์เก็บเสียง

"ดูให้แน่ใจก่อนนะ" เฉินคางแตะหัวของเขาอย่างเป็นกังวลและกล่าวว่า "มีคนจำนวนมากอยู่บนถนนสายหลัก จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาเข้าไปในฝูงชน จะเกิดอะไรขึ้นถ้าทำพลาด?"

"ไม่พลาดหรอก"น้ำเสียงของกวนชิงเฟิงหนักแน่นมาก เขากวาดตามองหาทิศทางแล้วเล็งลงไป "ถ้าผมปล่อยให้เขาหนีไปได้ ผมคงไม่ใช่ลูกผู้ชาย"

เฉินคางถามอย่างสงสัยว่า "เขามีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณหรือเปล่า?"

เกี่ยวข้องอย่างใหญ่หลวงเลยล่ะ!

นี่เป็นงานที่เขารับเงินมามากที่สุดหลังจากออกจากโรงเรียนและเขาก็สัญญากับประธานมู่เอาไว้แล้วด้วย ถ้าเขาปล่อยให้ผู้ชายคนนี้หลุดมือไปเขาต้องเสียหน้าต่อหน้าประธานมู่เป็นแน่

แต่กวนชิงเฟิงก็ขี้เกียจเกินกว่าจะอธิบายกับเฉินคาง เขายุ่งอยู่กับการใช้กล้องส่องดูสถานการณ์ด้านล่าง

เฉินคางขยับมาใกล้ก่อนจะพึมพำอยู่ในลำคอว่า "เขาคงจะไม่วิ่งออกไป" แต่วินาทีต่อมาก็มีเงาร่างหนึ่งออกมาจากมุมของโรงแรม

ลักษณะที่ปรากฏเป็นชายร่างสูงเหมือนกับที่ผู้ช่วยจางได้บอกเอาไว้

"เขาไม่ได้ผ่านประตูหน้าและหลัง น่าจะเข้ามาทางท่อระบายน้ำ"เฉินคางกล่าว เมื่อเขาเห็นชายคนนั้นปะปนกับฝูงชนใบหน้าของเขาก็ดูกังวลยิ่งขึ้น

"มีคนประมาณเจ็ดถึงแปดคนที่อยู่รอบตัวเขา?"

สถานการณ์นี้กวนชิงเฟิงมองผ่านกล้องอยู่ด้วยเช่นกัน

ชายคนนั้นดูเหมือนจะคาดไว้แล้วว่าจะมีมือปืนจะซุ่มโจมตี เขาใช้ผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังอุ้มเด็กเพื่ออำพรางสายตา มีรอยยิ้มเย้ยหยันปรากฎอยู่ที่มุมปากของเขา เขาคงคิดว่ายังไงเขาก็ไม่ตาย

กวนชิงเฟิงหัวเราะเยาะ ทำให้เฉินคางที่อยู่ถัดไปรู้สึกหนาวขึ้นมา

"อย่าบอกนะ ..." เมื่อเฉินคางกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เขาเห็นไหล่ของกวนชิงเฟิงสั่นสะเทือนซึ่งเกิดจากการถีบตัวหลังจากที่ปืนสไนเปอร์ถูกยิง

เพียงสองวินาทีต่อมา ชายร่างสูงก็ล้มลงอย่างกะทันหันท่ามกลางฝูงชนบนถนนด้านล่าง ทำให้ฝูงชนโดยรอบแตกตื่น เสื้อผ้าของชายคนนั้นเต็มไปด้วยเลือด

"นี่มันอะไรกัน?" ดวงตาของเฉินคางขยับไปมองที่กวนชิงเฟิงอย่างตกตะลึง "ที่โรงเรียนของเรามีการฝึกสายลับด้วยเหรอ ทำไมฉันถึงได้รู้สึกว่าห่างชั้นกันมากขนาดนี้ล่ะ?"

สำหรับเขาแล้วเมื่อเห็นว่ามีคนหลายคนอยู่รอบๆตัวเป้าหมาย เขาก็ไม่กล้าที่จะยิงเพราะเขากลัวว่าจะพลาดเป้า แต่ชายหนุ่มคนนี้กลับยิงเป้าหมายอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

"ฝีมือคุณแย่เกินไป" กวนชิงเฟิงตัดบท ก่อนจะแยกชิ้นส่วนได้เก็บไว้ในกระเป๋าหนังอย่างรวดเร็ว

เฉินคาง "......"

เมื่อทั้งสองลงไปด้วยกัน โทรศัพท์ของกวนชิงเฟิงก็ดังขึ้น

กวนชิงเฟิงรู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นสายโทรเข้าเพราะเขาไม่ได้เปิดโรมมิ่ง เขาตัดสายไปสองรอบแต่มันก็ยังดังอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเขาจึงรับสายด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด