ตอนที่ 96
บทที่ 96 ฉันเอาตัวเองเป็นเดิมพัน
October 22, 2026
บทที่ 96 ฉันเอาตัวเองเป็นเดิมพัน
“ใช่ค่ะ” เฉียวมั่นหลัวชำเลืองตามองถังซินอย่างไม่แยแส แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสูง: “เพราะว่าหล่อนมีภาวะรังเกียจกิจกรรมทางเพศ สามีของหล่อนก็เลยมาหาฉัน ถูกต้องไหมคะคุณถังซิน?”
“แต่ว่าคุณถังก็เปิดโลกให้กับฉันนะคะ เห็นหงิมๆแบบนี้ คิดไม่ถึงว่ามีเล่ห์กลเหมือนกัน ถึงขนาดที่ทำให้ฉันถูกไล่ออกจากบริษัทมู่ซื่อ เห้อ พอรู้ว่าสามีคุณมาหาฉัน ฉันก็ถูกไล่ออกเลย”
ถังซินพูดแดกดันอยู่ในใจ
เฉียวมั่นหลัวคนนี้ช่างปากเก่งเหลือเกิน พูดให้ตัวเองดูเป็นคนดี แล้วสาดโคลนใส่หล่อน
“ก็ใช่น่ะสิ กระต่ายถ้ามันถูกแหย่มากๆมันก็กัดคนเหมือนกันนะคะ” ถังซินยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดต่อ “ฉันใช้วิธีการธรรมดาเพื่อที่จะปกป้องชีวิตแต่งงานของฉัน มันผิดตรงไหนเหรอคะ?”
“คุณถังหาข้ออ้างเก่งจริงๆ ถ้าอยากปกป้องชีวิตแต่งงานจริงล่ะก็ หย่ากันซะให้จบๆมันไม่ดีกว่าเหรอคะ”
“แบบนั้นมันไม่ได้สิคะ ถ้าหย่ากันไปเลยฉันก็ออกไปตัวเปล่าน่ะสิ” ถังซินพูดขึ้น “คุณเล่นสั่งสอนอดีตสามีของฉันไว้ซะดีขนาดนั้น ฉันก็ต้องปกป้องสิคะ”
เฉียวมั่นหลัวเริ่มเก็บอารมณ์ไม่อยู่ จ้องถังซินด้วยสายตาโกรธแค้น
นังผู้หญิงคนนี้ ชักจะปากดีเกินไปแล้ว!
การทะเลาะวิวาทกันของผู้หญิงทั้งสองคน ทำให้ผู้ชายทั้งโต๊ะพากันหัวเราะ
พวกเขาไม่สนว่าใครกันแน่คือเมียน้อย เพียงแค่มองดูพวกหล่อนเถียงกันแค่นั้น
ประธานกาวถามขึ้นด้วยความสนใจ: “คุณถัง คุณมีภาวะรังเกียจกิจกรรมทางเพศจริงๆเหรอ? คุณออกจะสวยขนาดนี้ เสียดายจริงๆ”
ถังซินยังไม่ทันได้พูดอะไร เฉียวมั่นหลัวก็ชิงพูดขึ้น “ใครจะไปรู้ว่าจริงหรือโกหก แต่ว่าที่ผ่านมามีคนเห็นหล่อนกับประธานมู่อยู่โรงแรมด้วยกันทั้งคืนเชียวนะ ทำงานกันซะนานเชียวล่ะ”
“คุณถัง ทุกคนก็เป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น แค่ล้อเล่นกันเท่านั้นเอง” ประธานส้งหัวเราะ แกล้งทำเป็นพูดกล่อมถังซิน “คุณมานั่งเล่นแทนฉันสิ ฉันเริ่มรู้สึกเหนื่อยพอดี”
ถังซินส่ายหัว ตอบอย่างนุ่มนวล “ท่านประธานส้งหาคนอื่นแทนเถอะค่ะ ฉันเล่นไพ่นกกระจอกไม่ค่อยเก่ง”
เฉียวมั่นหลัวเหลือบตาไปมองถังซิน ในหัวก็คิดอะไรขึ้นมาได้
ตั้งแต่ที่ถังซินมานั่งใกล้กับประธานส้ง หล่อนก็ไม่เห็นถังซินช่วยประธานส้งเล่นเลย แต่ก่อนก็เคยได้ยินมู่หยางซิวพูดว่าฝีมือการเล่นไพ่นกกระจอกของถังซินแย่มาก
หล่อนก็ไปกระซิบข้างๆหูของประธานกาว ประธานกาวพยักหน้า หลังจากนั้นก็หันสายตาไปมองเรือนร่างของถังซิน ราวกับว่าอยากจะถอดเสื้อผ้าของหล่อนทิ้ง
เฉียวมั่นหลัวลุกขึ้นจากอ้อมแขนของประธานกาว แล้วพูดขึ้น: “ประธานส้งเสนอมาขนาดนี้ ถังซินคุณอย่าปฏิเสธสิ ฉันก็เล่นไพ่นกกระจอกไม่เป็น งั้นเดี๋ยวฉันเล่นกับคุณก็แล้วกัน แบบนี้ยุติธรรมแล้วพอไหม?”
ประธานกาวหันไปมองผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ ชายคนนั้นลุกขึ้นแล้วเว้นที่ให้เฉียวมั่นหลัว
เฉียวมั่นหลัวนั่งลง
“คุณถัง มาเล่นสิ” ประธานส้งจับถังซินนั่งลงบนเก้าอี้ ถือโอกาสนี้ลูบคลำหล่อน “ถ้าทางนู้นชนะ ไม่ว่าจะแพ้เท่าไร ฉันจ่ายเอง!”
ถังซินหันไปมองประธานส้งด้วยสายตากดดัน “ประธานส้ง แน่ใจใช่ไหมคะ?”
“เล่นไปเถอะน่า!”
ถังซินไม่ปฏิเสธ แต่รู้สึกเกรงใจเล็กน้อย “ประธานกาว ฉันเล่นไพ่นกกระจอกได้แย่มาก ถ้าพวกคุณไม่รังเกียจ ฉันเล่นกับพวกคุณก็ได้ค่ะ”
ใบหน้าของประธานกาวเต็มไปด้วยรอยยิ้ม: “ไม่เป็นไรน่า ก็แค่เพื่อความบันเทิงเท่านั้นเอง!”
หลังจากที่โต๊ะไพ่นกกระจอกอัตโนมัติเคลียร์กระดานแล้ว ก็เอาไพ่แจกให้กับคนที่นั่งอยู่ ถังซินเอาไพ่นกกระจอกมาย้ายไว้ตรงหน้า ท่าทางเงอะงะของหล่อนทำให้เฉียวมั่นหลัวยิ้มอยู่ในใจ
หลังจากเล่นไปได้ซักพัก ประธานกาวก็ทิ้งไพ่ลงมาหนึ่งใบ
“หกต้ง”
“น็อคแล้ว” เฉียวมั่นหลัวจั่วไพ่นกกระจอกที่อยู่ตรงหน้า แล้วพูดขึ้น “โชคดีจริงๆ”
ถังซินกัดริมฝีปากตัวเอง ราวกับว่าหมดความหวัง