ตอนที่ 534
บทที่534 ความห่างไกลที่ใกล้ที่สุด
October 22, 2026
บทที่534 ความห่างไกลที่ใกล้ที่สุด
จ๋องซึงถอนหายใจออกมา รู้สึกว่าเป็นคนนี่ยากเสียจริง
“แม่ผมนี่จริงๆเลย เรื่องแบบนี้จะรีบได้ไง？ถ้าหล่อนแนะนำผู้หญิงดีๆให้สักนิดผมก็รับได้ หล่อนหาให้ผมแต่คนไม่สวยๆ！”
“ก่อนหน้านี้แม่ผมยังเอาลูกสาวของบริษัทเหอเสิ้งแนะนำให้ผมด้วย ชมหล่อนอย่างดี ผมว่าคุณไม่เห็นมัน ผู้หญิงคนนั้นเหมือนกับแมงป่อง ตกใจจนเกือบจะทำให้ผมเป็นโรคหัวใจ”
ได้ยินชื่อนี้หลี่ซูเจ๋ก็ขมวดคิ้ว
“บริษัทเหอเสิ้ง？”
“อ้อบริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง คุณคงไม่รู้เรื่องพวกนี้”จ๋องซึงไม่ทันสังเกตท่าทางแปลกๆของหล่อน
“เสียดายที่ประธานบริษัทเหอเสิ้งเสียแล้ว บริษัทเหอเสิ้งล้มละลาย ภรรยาและลูกเขาน่าจะไปต่างประเทศ ดีที่ตระกูลเขาล้มละลาย ไม่งั้นแม่ผมคงเอาผู้หญิงคนนี้จริงๆ ผมว่าผมกับแม่หล่อนคงตัดความสัมพันธ์กันจริงๆ”
อีกอย่างในใจของจ๋องซึงก็ยังแปลกใจ มักจะรู้สึกว่าเหล่าท่านประธานของบริษัทเหอเสิ้งเสียไปน่าจะเกี่ยวข้องกับลู่เหวินซู
ไม่งั้นพอเขาไปส่ง ทำไมต่อมาพวกเขาก็ตายเลย？
เพราะว่าเรื่องนี้ทำให้ลู่เหวินซูถูกไปที่โรงพัก แต่ว่าอยู่แค่ไม่กี่วันฝุ่นบนเสื้อก็ออกมา
เห็นหลี่ซูเจ๋ก้มลงไม่พูดอะไร จ๋องซึงก็ถาม“ไม่สบายเหรอ？”
“อือ ช่วงท้องน่ะ บางทีก็ลำบากอยากจะอ้วก”หลี่ซูเจ๋รีบกลับมามีสติเลยหาข้ออ้างไปทั่ว“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
จ๋องซึงคิดแล้วก็พูดกับหล่อน：“คืนนี้ผมพาคุณไปทานข้างนอก เปลี่ยนรสชาติบ้างแล้วก็จะได้ซื้อเสื้อผ้าให้ด้วย”
“ไม่ต้องหรอก”
“ไม่เป็นไรก็ใช้เงินไม่มากซะหน่อย ไม่แน่ครั้งหน้าแม่ผมอาจจะมาอีก！หล่อนอยากดูว่าคุณอยู่ดีไหม ต้องสงสัยเราสองคนแน่ๆ”
หลี่ซูเจ๋พูดอย่างสงสัย“ฉันมองไม่เห็น”
“ไม่เป็นไร คุณสวมแว่นกันแดดจับผมไว้ตลอดก็พอแล้ว”จ๋องซึงเห็นว่ามือหล่อนเต็มไปด้วยสี“มือคุณสกปรกให้ผมพาคุณไปล้างไหม？”
“โอเค”
เขาประคองหลี่ซูเจ๋ไปห้องล้างมือ และยังใส่ใจโดยเอาสบู่เหลวใส่มือหล่อน
มองหญิงสาวที่ล้างมืออยู่ข้างๆจ๋องซึงก็นึกถึงรู้วาดข้างนอกนั้น จึงถามอย่างแปลกใจ：“ทำไมคุณวาดรูปมือข้างหนึ่งข้างๆดอกทานตะวันล่ะ หมายถึงอะไร？”
หลี่ซูเจ๋ที่ล้างมือก็นิ่งไปพูดเรียบๆว่า“คิดว่าเป็นศิลปะดีก็เลยวาดน่ะ”
“อ้อ”จ๋องซึงพยักหน้า
อีกอย่างรูปนั้นก็มีศิลปะจริงๆ คนทั่วไปคงดูไม่ออก
เสื้อผ้าของหลี่ซูเจ๋ก็สกปรก ต้องเปลี่ยนชุด หล่อนบอกว่าเปลี่ยนเองได้ ไม่ต้องให้คนใช้ช่วย จ๋องซึงก็เลยลงไป
พอเห็นคนใช้เขาก็พูดกับคนใช้“ผมจะพาหล่อนไปทานข้าว ไม่ต้องเตรียมอาหารเย็นนะ”
“โอเคค่ะ”
“อ้ออีกอย่าง”จ๋องซึงพูดขึ้นอีก“เดี๋ยวคุณไปวัดขนาดของภาพที่กระดานวาดนั่นนะ ใส่กรอบให้มันแล้วแขวนที่ห้องรับแขก รูปสวยมาก”
คนใช้รู้ว่าหลี่ซูเจ๋มองไม่เห็น คิดว่าภาพคงงั้นๆก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า：“รูปที่คุณนายวาดจะมีค่ากว่าของสะสมในนิทรรศการได้ยังไง”
จ๋องซึงยักไหล่
ที่จริงเขาอยากเอารูปนั้นกลับไปอยากเงียบๆ ไปเสแสร้งต่อหน้าเพื่อนๆ โก่งราคาสูงๆรับเงินก้อนใหญ่
แต่ว่านี่คือรูปที่หลี่ซูเจ๋วาด เขาเอาไปคงไม่ดี
ไม่กี่นาทีถัดมา หลี่ซูเจ๋ก็เปลี่ยนเป็นกระโปรงโคร่งๆลงมา
หล่อนเคยชินกับสภาพภายในห้องแล้ว ถึงมองไม่เห็นก็ไม่เป็นปัญหา คลำๆบันไดลงมาช้าๆ
ถ้าไม่ใช่ว่าจ๋องซึงรู้ว่าหล่อนมองไม่เห็น คงคิดว่าหล่อนเป็นคนปกติทั่วไป
จ๋องซึงเอาแว่นกันแดดสีชาให้หล่อนสวม
แว่นค่อนข้างใหญ่เกือบจะวางที่จมูกหล่อนไม่ได้ ท่าทางตลกหน่อยๆนั้นทำให้จ๋องซึงหัวเราะ
“เฮ้”ตาของหลี่ซูเจ๋มองไปทางเขาอย่างไม่ค่อยพอใจ
“เป็นความผิดของแว่น ไม่ใช่คุณ！”จ๋องซึงยังขำ“เดี๋ยวซื้อให้คุณอันนึง”
หลี่ซูเจ๋เดินไปที่ประตูเอง ไม่สนเขา
จ๋องซึงรีบตามไป พอช่วยหล่อนเปลี่ยนรองเท้าก็ดึงมือหล่อน
แขนหล่อนนุ่มๆอุ่นๆ ไม่เหมือนครั้งนั้นที่เย็นๆ
เห็นหญิงสาวหดแขนไว้ด้านหลัง จ๋องซึงจึงคว้าแขนหล่อนไว้ที่เอวตัวเอง：“ถ้าคุณไม่อยากใช้ไม้เท้าของคนตาบอดเดินหาทาง ก็ต้องให้ผมเป็นตาให้คุณ”
หลี่ซูเจ๋ไม่ขัดขืนอีก คล้องแขนเขาออกไป