บทที่535 คุณท้องก็ลำบากมากแล้ว

บทที่535 คุณท้องก็ลำบากมากแล้ว

ครึ่งชั่วโมงถัดมาจ๋องซึงก็พากลับมาถึงที่พัก

เขาพาหลี่ซูเจ๋เข้าไปในห้องแล้วก็พูดกับหล่อนว่า：“ที่เมืองหนานเฉิงก็ยุ่งมาก ผมมาบ่อยไม่ได้ คุณมีอะไรก็โทรหาผมนะ ถ้าอยากไปเที่ยวไหนก็บอกคนใช้ ผมจ้างมาแพงก็เพื่อให้มาดูแลคุณ คุณไม่ต้องคิดว่าจะลำบากคนอื่น เข้าใจไหม？”

“รู้แล้ว”หลี่ซูเจ๋ตามเขาเข้าไปในห้อง

หล่อนคลำตู้รองเท้าด้านข้าง ตอนที่จะเปลี่ยนจ๋องซึงก็ขัดขึ้นมา“คุณไม่ค่อยสะดวก เดี๋ยวผมช่วยเอง”

จ๋องซึงถอดรองเท้าพื้นเรียบที่เท้าหล่อนออกแล้วเปลี่ยนเป็นสวมรองเท้าอยู่บ้านให้แทน

หลี่ซูเจ๋รู้สึกเก้ๆกังๆอยากพูดขอบคุณแต่ก็กลัวว่าเขาจะว่าอีกเลยได้แต่เม้มปากถามเขาไปว่า“บริษัทของคุณอยู่ที่เมืองหนานเฉิง งั้นคุณรู้จักบริษัทเหอซ่งไหม？”

ตั้งแต่ถึงประเทศYหล่อนก็ยังไม่ได้ติดต่อถังซินเลย

“รู้จักสิ บริษัทขายเครื่องสำอาง”หลังจากที่จ๋องซึงเปลี่ยนรองเท้าให้หล่อนเสร็จ ตัวเองก็เปลี่ยนด้วย“ช่วงนี้บริษัทเหอซ่งก็เกิดเรื่องใหญ่ด้วย คุณน่าจะไม่รู้”

“เรื่องใหญ่อะไร？”

“บริษัทเหอซ่งที่เมืองหนานเฉิง เมื่อหลายเดือนก่อนพวกเขาเปลี่ยนCEOกับรองประธานคนใหม่ใช่ไหมล่ะ？CEOคนใหม่เป็นลูกครึ่งจะแต่งงานกับรองประธานถังซิน ตอนที่ทั้งสองเข้าโบสถ์ด้วยกันทายดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น？”

จ๋องซึงทำเสียงออกมาและพูดอย่างพอใจว่า：“จู่ๆประธานมู่ก็ไปแย่งมา！โห ตอนนั้นผมตกใจสุดๆ ผมรู้ว่าถังซินกับประธานมู่เคยมีข่าวซุบซิบกัน แต่คิดไม่ถึงว่าประธานมู่จะกล้าไปแย่งเจ้าสาวที่งานแต่ง”

หลี่ซูเจ๋ร้องออกมา สีหน้าแสดงความตกใจ

หลังจากที่หล่อนมองไม่เห็นก็ไม่ได้ตามข่าวอะไรเลย แม้กระทั่งเรื่องใหญ่นี้ก็ไม่รู้

ที่แท้ถังซินกับหลินเฉิงจี๋เกือบจะแต่งงานกันแล้ว

สักพักนึงหล่อนก็ถามจ๋องซึงว่า：“แล้วยังไงต่อ？ถังซินกับCEOของบริษัทเหอซ่งแต่งงานกันไหม？”

“ประธานมู่ไปแย่งแบบนั้น พวกเขาจะแต่งกันได้ไง？”จ๋องซึงพูดไปก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ว่า“ประชาสัมพันธ์ของบริษัทมู่ซื่อก็สุดยอดมาก ไม่กี่ชั่วโมงก็ปิดข่าวได้ ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรเลย”

เขาถามหลี่ซูเจ๋อย่างแปลกใจว่า“คุณถามเรื่องบริษัทเหอซ่งทำไมเหรอ？คุณมีเพื่อนทำงานที่บริษัทเหอซ่ง？”

“อือ”หลี่ซูเจ๋ตอบไปอย่างคลุมเครือ หล่อนเสียสติไปหน่อยๆ บวกกับที่มองไม่เห็น จึงมองไม่เห็นบันได เท้าเลยเตะไปด้านบนอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ตัวเอนไปด้านหน้า

จ๋องซึงที่อยู่ข้างๆเห็นหล่อนล้มลงก็รีบยื่นมือไปจับเอวหล่อนเอาเข้ามาไว้ในอ้อมกอด

ศีรษะของหล่อนชนไปที่อกเขา เขาเจ็บจนร้องออกมา

“ขอ ขอโทษ”หลี่ซูเจ๋รีบขอโทษอย่างตระหนก

หล่อนไม่รู้ว่าชนอะไรไป มองก็ไม่เห็น มือโบกไปมาตรงอากาศ“ชนคุณตรงไหนเหรอ？เจ็บไหม？”

จ๋องซึงจับมือหล่อนไว้

พอรู้สึกถึงมือที่อ่อนนุ่มของหญิงสาว ใจเขาก็เต้นแล้วก็รีบปล่อย พูดพร้อมกระแอมไอออกมาว่า：“ผมไม่เป็นไร ตรงนี้มีขั้นบันได เมื่อกี้คุณไม่ทันระวัง จะล้มเดี๋ยวจะลำบากเอา”

ตอนนี้เอง คนใช้ก็ลงมาจากข้างบน เห็นจ๋องซึงกับหลี่ซูเจ๋ที่ทางเข้า

“คุณชาย คุณนาย พวกคุณกลับมาแล้วเหรอคะ？”คนใช้เห็นถุงช้อปปิ้งในมือของจ๋องซึงก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า：“ใช่สิ คุณชายต้องพาคุณนายออกไปเดินบ้าง คุณนายจะได้ไม่อุดอู้ที่บ้านเกินไป”

จ๋องซึงฟังคนใช้พูดมาเยอะแล้ว ชินแล้วที่หล่อนเรียกหลี่ซูเจ๋ว่าคุณนายเลยตอบรับไป“แต่ว่างานผมยุ่ง ต่อไปคุณต้องดูแลหล่อนเยอะๆ พาหล่อนออกไปบ้าง”

“รับทราบค่ะ”คนใช้พยักหน้าแล้วพูดกับหลี่ซูเจ๋“คุณนายคะ เตรียมชุดนอนไว้ให้แล้วนะคะ”

“โอเค ขอบใจจ้ะ”

หลี่ซูเจ๋พูดกับจ๋องซึงว่าขอขึ้นบนไปก่อน สองมือคลำตรงอากาศไปทั่ว พอหาทางเจอก็ค่อยๆขึ้นบันไดไป

จ๋องซึงอยากประคองหล่อน แต่ก็กลัวว่าจะทำร้ายความเชื่อมั่นของหล่อน

มองเห็นหล่อนจับบันไดค่อยๆขึ้นไปก็เกิดความสงสาร ในใจก็คิดว่าผู้หญิงสวยขนาดนี้ทำไมมองไม่เห็น ฟ้าดินช่างไม่ยุติธรรม

คนใช้เห็นจ๋องซึงไม่ไปก็ถามว่า：“คุณชาย ไม่ขึ้นไปช่วยคุณนายเหรอ？”