ตอนที่ 536
บทที่536 ตรงนี้ เจ็บ เจ็บมาก
October 22, 2026
บทที่536 ตรงนี้ เจ็บ เจ็บมาก
“ไม่ไม่ ผมไม่ลำบากอะไรเลย”จ๋องซึงรีบตัดบทหล่อน“โอเคเราไม่ต้องพูดเรื่องนี้กันแล้ว คุณจำไว้ว่ามีอะไรไม่สบายก็บอกผมหรือคนใช้ก็พอ”
เขาเอาโทรศัพท์หลี่ซูเจ๋ออกมา：“คุณชอบฟังหนังสืออะไร？เดี๋ยวผมช่วยตั้งให้ เวลาที่คุณอยากฟังก็เรียกชื่อของแอปช่วยเหลือก็พอ”
“……”
จ๋องซึงตั้งหนังสือที่หลี่ซูเจ๋ชอบฟังแล้วก็อยู่คุยกับหล่อนอีกแปปนึง
เห็นหญิงสาวมีความสุข ใบหน้ามีรอยยิ้มออกมา จ๋องซึงก็มีความสุขเช่นกัน ตอนที่จะบอกว่าพรุ่งนี้จะพาไปปิคนิคโทรศัพท์ที่วางตรงหัวเตียงก็ดังขึ้น
จ๋องซึงหันไปเหลือบมองก็กดรับ“บ้า ดึกขนาดนี้โทรหาฉันทำไม？”
“ฉันเห็นโมเมนต์ของนายแล้ว”เสียงผู้ชายปลายสายดูเมาๆและดูเหนื่อยล้ามาก“มาหาฉันที่คลับ”
จ๋องซึงร้องออกมา“นายมาประเทศYแล้ว？”
“อือ”
“ไอ้บ้า นายหลอกฉันหรือไง！’จ๋องซึงมองบนใส่พูดอย่างไม่พอใจ：“ประเทศYใหญ่ขนาดนั้น จะรู้ได้ไงว่านายอยู่เมืองไหน เราอยู่เมืองเดียวกันไหม？”
ผู้ชายรู้สึกทนไม่ไหว“ฉันอยู่ที่Blacks รีบๆมาเหอะ！”
Blacksก็คือที่จ๋องซึงไปคุยธุรกิจเมื่อครั้งที่แล้วและพาเพื่อนๆไปผับ นึกไม่ถึงว่าลู่เหวินซูจะอยู่เมืองเดียวกับเขา！
จ๋องซึงลูบคิ้วร้องออกมา“เค เดี๋ยวฉันไป เปลี่ยนชุดแปป”
หลังวางสายจ๋องซึงก็พูดกับหลี่ซูเจ๋ว่า：“เพื่อนผมมาที่ประเทศYล่ะ ดื่มอยู่ที่Blacks เหมือนว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมต้องไปหาเขา คุณนอนไปก่อนเลยนะ”
หลี่ซูเจ๋พยักหน้าพูดด้วยความอ่อนโยน“คุณระวังตัวด้วยนะ รีบกลับมาล่ะ”
“เขาเมาขนาดนั้น น่าจะยาก”จ๋องซึงถอนหายใจ
คืนนี้จะกลับได้หรือเปล่าน่ะสิ
ก่อนออกไปก็พูดกับหลี่ซูเจ๋ว่า“พรุ่งนี้จะพาไปปิคนิคนะ ฝันดี”
“ฝันดี”
พอได้ยินเสียงประตูปิด ความคิดแปลกๆในหัวของหลี่ซูเจ๋ก็ยังไม่หายไป
เสียงที่หล่อนได้ยินเมื่อกี้เหมือนลู่เหวินซูจัง
จากนั้นก็ส่ายหัวอีกครั้งคิดว่าคงไม่บังเอิญขนาดนั้นที่ผู้ชายที่ช่วยตัวเองจะรู้จักกับลู่เหวินซู
--
พอจ๋องซึงถึงBlacks ก็รีบเข้าไป ผ่านท่ามกลางผู้คน คนที่เดินผ่าน มองไปทั่วสี่ทิศ
ในที่สุดก็เห็นร่างของลู่เหวินซูตรงโซฟาที่มุม
“โห นายบ้าไปแล้วหรือไง？”พอเห็นความยุ่งเหยิงบนโต๊ะจ๋องซึงก็อดด่าเขาไม่ได้“นี่บรั่นดีนะ คิดว่าเป็นเบียร์หรือไง ไม่กลัวตายที่นี่เหรอ？”
ลู่เหวินซูมองเขาแบบสะลืมสะลือ ชี้ไปตรงที่นั่งว่างๆด้านข้าง
“นั่ง”
“นั่งบ้าอะไรล่ะ！”จ๋องซึงมองบนใส่แล้วดึงแก้วในมือเขาไป
เรียกพนักงานเข้ามาเก็บโต๊ะ พร้อมกับเอายาแก้เมามาให้
จ๋องซึงนั่งข้างๆลู่เหวินซู มองท่าทางไร้วิญญาณของเขาก็ขมวดคิ้ว：“ฉันถามว่านายเป็นไร ก่อนนี้ก็อารมณ์ไม่ค่อยดี ตอนนี้ยิ่งเหมือนผีร้ายๆเข้าไปใหญ่”
“หาคนไม่เจอ”ลู่เหวินซูเอนตัวลงที่โซฟา มือลูบหน้าผากลู่เหวินซู พูดด้วยเสียงแหบแห้ง“หาหล่อนไม่เจอ”
เขาหามาหลายวันแล้วจนเกือบจะพลิกหาไปทั่วเขตนี้ก็ยังหาไม่เจอ
จ๋องซึงเอายายัดใส่ปากเขาก็ถามไปด้วยว่า：“เพื่อคนๆเดียวทำให้ตัวเองกลายเป็นแบบนี้เลย？หาใคร เมียนายน่ะเหรอ？”
“ฉันไม่กินยา！”ลู่เหวินซูตบมือเขาออกแล้วคายยาออกมา“ฉันจะดื่มเหล้า！เอาเหล้ามา！”
“นายดื่มบรั่นดีไปสามขวดแล้วนะ ไม่พออีกเหรอ？”
“ไม่พอ”ลู่เหวินซูส่ายหัว เอานี้ชี้ไปทางหน้าอกพูดเสียงแหบแห้งว่า“ตรงนี้ เจ็บ มันเจ็บมาก แค่ฉันเมาแปปนึงก็จะหายเจ็บ”