ตอนที่ 8

คอนโดปลายฟ้า

ปลายฟ้า....

"ขอบคุณนะคะ ที่มาส่ง สวัสดีค่ะ^_^"ฉันเอ่ยบอกพี่จุ๋มพลางยกมือไหว้ขอบคุณเธอ เธอก็ยกมือรับไหว้ฉัน

"พรุ่งนี้ไม่มีงาน พักผ่อนตามสบายจ๊ะ หุ้นส่วน^_^"พี่จุ๋มยื่นมือมาลูบแก้มฉันเบาๆ แล้วเธอก็เอ่ยบอกฉัน ฉันก็ส่งยิ้มไปให้เธอ แล้วโบกมือลาเธอพร้อมกับเปิดประตูรถลงมาจากรถ เดินไปยังลิฟต์เพื่อจะขึ้นคอนโด พอลิฟต์เปิดฉันก็เดินออกมาจากลิฟต์มุ่งตรงไปยังห้องของฉัน แต่ฉันรู้สึกเหมือนมีคนเดินตามตลอดทางที่ฉันเดินไปยังห้อง

ติ๊ดๆๆๆๆ

ฉันหยุดยืนตรงประตูห้องแล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเพื่อหาคีย์การ์ด พอเจอคีย์การ์ดฉันก็สแกนคีย์การ์ดเข้าห้องทันที

สวบ

"อื้ออออ อ่อออ อี๊อออ"ฉันดิ้นพล่านร้องให้คนช่วยเมื่อมีคนมาสวบกอดร่างของฉันจากทางข้างหลังและเขาก็เอามือใหญ่มาปิดปากฉันไม่ให้ฉันร้อง

"ฟอดดดด ฟอดดดด"เขาหอมแก้มฉัน

"อื้ออออ"ฉันก็เปิดตากว้างดีดดิ้นตัวไปมาเพื่อให้หยุดจากอ้อมกอดของเขา

ปึก ปัง

"อื้อออออ"ฉันยิ่งร้องเข้าไปอีกเพราะเขาเปิดประตูห้องฉันและลากฉันเข้าไปในห้อง ฉันอยู่ที่นี้มาตั้งนานไม่เคยมีใครมาทำแบบนี้เลย ยามไปไหน?

"แม่ง! ดิ้นอยู่ได้! "เขาสบถขึ้นแล้วเขาก็ปล่อยให้ฉันเป็นอิสระเมื่อเขาพาร่างของฉันกับเขาเข้ามาถึงในห้องรับแขก

"นะนายO_o"ฉันที่ได้ยินเสียงพูดของเขาฉันก็รีบหันหลังกลับไปมองหน้าของคนที่บุกรุกเข้าห้องของฉัน เขาก็คือริวอิจิจริงๆ ด้วย

"ตกใจอะไรขนาดนั้น มึงนี้เวอร์จริงๆ "ริวอิจิพูดขึ้น แล้วเขาก็เดินผ่านร่างของฉันไปทิ้งตัวลงนั่งไปบนโซฟา

"คิดถึงกูเหรอ มึงอ่ะ? "ริวอิจิเอ่ยถามฉัน ฉันก็เบิกตากว้างเขารู้ได้ยังไง

"ป่ะเปล่าค่ะ"ฉันก้มหน้าลงมองพื้นหลบสายตาคบกริบของเขา

"หึ มึงนี้โกหกไม่เนียนเลย"ริวอิจิหัวเราะในลำคอแล้วเขาก็เอ่ยพูดขึ้นอย่างขำๆ ฉันก็ค่อยๆ เงยหน้ามองเขา

"ชอบกูเหรอ?"เขาเอ่ยถามฉัน ฉันก็มองหน้าเขา

"ป่ะเปล่าค่ะ"ฉันก็ตอบเขาไปอีก ริวอิจิก็หายใจฟุดฟิดๆ

"มาหากูสิ เดี๋ยวกูจะทำให้มึงอ่ะรู้ว่ามึงอ่ะชอบกูหึๆ"ริวอิจิบอกฉันแล้วเขาก็กระตุกยิ้มมุมปากขึ้นมองฉัน

"ไม่ ฉันไม่ได้ชอบนาย ไม่เคยคิดถึงนายเลยด้วย! "ฉันก็ ตะโกนบอกเขาและรีบวิ่งหนีเขาเพื่อจะเข้าไปในห้องนอน

ตึกๆๆๆๆ ตึกๆๆๆ

ฟิ้ววว ตุ๊บ

"ว๊าย! "ฉันร้องขึ้นอย่างตกใจ ที่ร่างของฉันถูกริวอิจิคว้าเอวฉันเข้าไปกอด เขาวิ่งตามฉันมาเหรอ

"มึงให้ท่ากูเหรอ วิ่งหนีกูเข้าห้อง เพื่อจะให้กูวิ่งตามมึงมาใช่ไหม มึงก็ร่านเหมือนกันน่ะเนี่ย"ริวอิจิก้มหน้าเขาลงมากระซิบข้างหูฉัน ฉันก็บิดตัวไปมาเพื่อจะให้หลุดจากอ้อมกอดเขา แต่ยิ่งฉันดิ้นมากเท่าไร เขาก็ยิ่งกอดร่างฉันแน่นขึ้นเท่านั้น จนตอนนี้ฉันเริ่มหายใจไม่ออกแล้ว

"เฮ้อ อึก เฮ้อ"ฉันหายใจอย่างเหนื่อยหอบ หายใจเอาอากาศเข้าปอดเยอะๆ

"ไมมึง หมดแรงแล้วสิ"ริวอิจิกระซิบที่ข้างหูฉัน แต่ฉันไม่ได้ดิ้นขัดขืนเขาแล้วไง

"ฟอดด ฟอดด ฟอดด มึงนี้หอมไปทั้งตัวเลยว่ะ มานี้มา"ริวอิจิก้มหน้าหล่อๆ ของเขาลงไปสูดดมแผ่นหลังของฉัน

"อึ๊บ ตัวโคตรเบา แดกข้าวบ้างหรือเปล่าวะ"ริวอิจิช้อนร่างของฉันขึ้นอุ้ม แล้วเขาก็ก้มหน้าลงมาถามฉัน แต่ฉันก็หลบสายตาเขาด้วยการเบือนหน้าหนี