บทที่ 117 คุณตั้งครรภ์แล้ว

“ไม่ใช่”หมอส่ายหน้า

มายมิ้นท์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ไม่ใช่ก็ดี

เมื่อเห็นการแสดงออกที่จริงจังของหมอ เธอยังคิดว่าตัวเองป่วยระยะสุดท้าย

“งั้นคุณหมอค่ะ ฉันเป็นอะไรกันแน่คะ?”มายมิ้นท์มองดูหมอ ก็ถามอีก

หมอวางรายการตรวจในมือลง“ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ อย่างนี้นะ คุณไปตรวจที่แผนกสูตินรีเวช อาการแบบนี้ของคุณ เป็นขอบเขตของการรักษาในแผนกสูตินรีเวช”

“แผนกสูตินรีเวช?”มายมิ้นท์กระตุกมุมปาก

เธอก็แค่ปวดท้องไม่ใช่เหรอ?

ทำไมจะต้องไปแผนกสูตินรีเวชด้วย

“ใช่ค่ะ การวินิจฉัยของฉันคือคุณตั้งครรภ์แล้ว ดังนั้นถึงได้แนะนำคุณไปทางนั้น”หมอพยักหน้าแล้วตอบ

รูม่านตาก็หดตัว ในสมองก็มีเสียงดังตูม วางเปล่าไปหมด สักพักถึงได้ดึงสติกลับมา อ้าปาก และพูดด้วยน้ำเสียงแหบ“ฉัน……ฉันตั้งครรภ์เหรอ?”

“น่าจะใช่”หมอตอบ

ร่างกายของมายมิ้นท์สั่น รู้สึกเพียงแค่ว่าโลกทั้งใบหมุนไปรอบๆ

ตั้งครรภ์

เธอจะตั้งครรภ์ได้อย่างไร

มายมิ้นท์ลุกขึ้นมา รับรายการตรวจมา และก้าวเดินพะรุงพะรังไปทางแผนกสูตินรีเวช

เธอจะไปตรวจที่แผนกสูตินรีเวชอย่างละเอียด

ถ้าเกิดเธอไม่ได้ตั้งครรภ์ เป็นหมอทางแผนกระบบทางเดินอาหารนี้พูดผิด

ติ้ง ลิฟต์เปิดออก

มายมิ้นท์เดินออกจากลิฟต์ มองไปทางซ้ายและขวา เห็นแผนกสูตินรีเวชอยู่ทางซ้าย และหันเดินไปทางซ้าย

หลังจากที่เปปเปอร์โทรศัพท์กลับมา เห็นร่างของเธอหายตัวไปอยู่ที่มุมห้องพอดี และอดไม่ได้ที่จะหรี่ตา

ทำไมเธอยังอยู่ในโรงพยาบาลไม่กลับไป?

“เปปเปอร์”

กำลังคิดอยู่ เปปเปอร์ก็ได้ยินเสียงคนเรียกอยู่ข้างหลัง

เขาหันกลับไป เป็นคนหนึ่งหมอที่สวมเสื้อคลุมสีขาว และบนใบหน้ามีรอยยิ้มที่ชั่วร้ายเล็กน้อย

“มีอะไรเหรอ?”เปปเปอร์วางโทรศัพท์ลง และถามอย่างแผ่วเบา

การันต์ดันแว่น“ส้มเปรี้ยวฟื้นแล้ว จะเจอนาย”

“รู้แล้ว”เปปเปอร์รู้สึกโล่งใจ และก้าวเข้าไปในห้องตรวจอย่างรวดเร็ว

การันต์มองดูแผ่นหลังของเขา เม้มริมฝีปาก ในไม่ช้าก็กระตุกโค้งขึ้นใหม่ และก็เดินเข้าไป

“เปปเปอร์”ส้มเปรี้ยวนั่งบนโซฟา และมองดูเปปเปอร์อย่างมึนงง“เปปเปอร์ รันต์บอกว่าฉันเป็นลม ฉันเป็นลมได้ยังไง?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เปปเปอร์ก็ขมวดคิ้ว “เธอจำไม่ได้เหรอ?”

ส้มเปรี้ยวส่ายหน้า ยกมือขึ้นกดตำแหน่งขมับ“จำไม่ได้ ฉันจำไม่ได้เลยสักนิด”

เปปเปอร์มองลงไป ทำให้คนมองเห็นแววตาไม่ชัด

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ถามว่า“งั้นเรื่องก่อนหน้านี้ที่เธอจะเป็นลม ยังจำได้มั้ย?”

ส้มเปรี้ยวเอียงศีรษะครุ่นคิดอยู่สักครู่ ต่อจากนั้นก็ส่ายหน้า“ก็จำไม่ได้ ฉันจำได้แค่ว่าตอนเช้าพวกเราคืนดีกันแล้ว ต่อจากนั้นก็จำไม่ได้แล้ว เปปเปอร์ ฉันเป็นอะไรกันแน่?”

เธอมองเขาด้วยความตื่นตระหนก “ทำไมฉันถึงได้สูญเสียความทรงจำบางส่วนไป? ฉันป่วยระยะสุดท้ายหรือเปล่า?”

เปปเปอร์ไม่ได้พูด ก็มองดูเธออยู่อย่างนั้น แววตาลึกซึ้งเป็นอย่างมาก ราวกับจะมองเธอทั้งคนออก และรับรู้ว่าเธอพูดจริงหรือเท็จกันแน่

“เปปเปอร์?”ส้มเปรี้ยวระงับความกระสับกระส่ายในก้นบึ้งหัวใจ และตะโกนด้วยใบหน้าสับสน

ลูกกระเดือกของเปปเปอร์ก็เลื่อนเล็กน้อย และน้ำเสียงก็ค่อนข้างไม่รู้ว่ามีความสุขหรือว่าโกรธ“เธอ จำไม่ได้จริงเหรอๆ?”

ในครั้งนี้ ส้มเปรี้ยวยังไม่ได้พูด การันต์ที่อยู่ข้างๆก็เอ่ยปากตอบว่า: “เธอจำไม่ได้จริงๆ”

สีหน้าของเปปเปอร์เปลี่ยนไปเล็กน้อย

คำพูดของส้มเปรี้ยว เขาอาจจะสงสัย แต่คำพูดของการันต์กลับไม่สงสัย

การันต์ไม่เพียงแต่เป็นเพื่อนของเขา ยังเป็นศัลยแพทย์ที่มีชื่อเสียงด้วย ไม่มีทางที่จะพูดโกหกได้