บทที่ 118 ตายอยู่บนเตียงผ่าตัด

ทันใดนั้น ก็มีเสียงสะอื้นเล็กๆดังมา

เปปเปอร์ไม่ได้คิดมากอีก เปิดประตูห้องตรวจในทันที

ส้มเปรี้ยวดูเหมือนจะตกใจ นิ่งอึ้งไปก่อน ต่อจากนั้นก็หันหลังเดินเข้าไปในทันที

“ส้มเปรี้ยว”เปปเปอร์เรียกเธอไว้

ส้มเปรี้ยวก็หยุดฝีเท้าในทันที ยกมือขึ้นเช็ดน้ำเช็ดน้ำตา ถึงได้หันกลับมาใหม่ บนใบหน้าก็ฝืนยิ้ม“เปปเปอร์ นายคุยกับรันต์เสร็จแล้วเหรอ”

เปปเปอร์อือคำหนึ่ง สายตาก็จ้องมองเธอสองวินาที และถามว่า: “เธอได้ยินแล้วเหรอ?”

ส้มเปรี้ยวพยักหน้า ดวงตาที่น้ำตาเพิ่งจะหยุดไหล ก็มีน้ำตาเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง“เปปเปอร์ ฉัน……เป็นโรคหลายบุคลิกจริงๆเหรอ?”

ริมฝีปากบางของเปปเปอร์ขยับ อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายยังก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วก็ตอบเพียงแค่อือคำหนึ่ง

ส้มเปรี้ยวปิดใบหน้า ร้องไห้อย่างเจ็บปวด“ขอโทษด้วยเปปเปอร์ ฉันไม่รู้ว่า ฉันไม่รู้จริงๆฮือๆๆๆ……”

“ไม่เป็นไร”เปปเปอร์กอดเธอไว้อย่างปวดใจ“นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ เธอไม่ต้องขอโทษ”

“แต่ว่าเมื่อกี้นี้ฉันได้ยินรันต์พูดว่า บุคลิกนั้นของฉันร้ายมาก เป็นศัตรูกับคุณมายมิ้นท์ ในความทรงจำที่ฉันสูญเสียไปช่วงนั้น ทำอะไรกับคุณมายมิ้นท์หรือเปล่า!?”ส้มเปรี้ยวดึงปกเสื้อที่หน้าอกของเปปเปอร์ และถามด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

เปปเปอร์มองลงไป และตอบด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ: “บุคลิกนั้นของเธอ ผลักมายมิ้นท์ลงบันได”

“ฟืด……”สูดลมหายใจ“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ฉัน……ฉันอยากจะฆ่าคุณมายมิ้นท์เหรอ?”

“ไม่ใช่เธอ แต่เป็นบุคลิกคนนั้นของเธอ”เปปเปอร์ลูบหัวของเธอ และพูดแก้ไข

ส้มเปรี้ยวกัดริมฝีปาก และพูดด้วยน้ำเสียงที่สะอึกสะอื้น“ต่อให้เป็นบุคลิกคนนั้นของฉัน แต่เธอยังเป็นฉัน มิน่าล่ะก่อนหน้านี้ฉันมุ่งเป้าไปที่คุณมายมิ้นท์หลายครั้ง ทั้งๆที่ฉันรู้ว่าทำเป็นแบบนั้นไม่ถูกต้อง แต่กลับควบคุมไม่ได้ ที่แท้ก็เป็นเพราะว่าฉันเป็นโรคจิตเภท!”

เธอตบหัวของตัวเองอย่างรังเกียจ

“ส้มเปรี้ยว เธออย่าทำแบบนี้”เปปเปอร์รีบเอามือของเธอลงมา“ฉันบอกแล้วว่า นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ”

“เป็นความผิดของฉัน ฉันไม่เพียงแต่ใส่ร้ายว่าคุณมายมิ้นท์ขับรถชนฉัน ยังทำให้มายมิ้นท์ล้มลง ตอนนี้ก็ผลักคุณมายมิ้นท์ลงบันไดอีก ฉัน……ฉัน……”ส้มเปรี้ยวร้องไห้สะอื้นอยู่ในใจ

เปปเปอร์จูบไปที่หน้าผากของเธอ“ก่อนหน้านี้สองครั้ง ได้รับผลกระทบจากบุคลิกภาพย่อยที่กำลังจะเกิดขึ้น ดังนั้นถึงได้ทำแบบนั้น แต่ผลักมายมิ้นท์ลงบันได กลับเป็นบุคลิกภาพย่อยทำอย่างสมบูรณ์ ไม่เกี่ยวข้องกับเธอ ดังนั้นเธอถึงได้ไม่มีความทรงจำ เธอไม่ต้องโทษตัวเอง”

“แต่ว่าคุณมายมิ้นท์ไม่รู้”ส้มเปรี้ยวสูดจมูก ต่อจากนั้นคิดถึงอะไรบางอย่าง และดันชายหนุ่มออกแล้วถาม“ใช่แล้วเปปเปอร์ คุณมายมิ้นท์เธอเป็นยังไงบ้าง เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

“ไม่เป็นไร”เปปเปอร์เอ่ยปากตอบ

ส้มเปรี้ยวตบหน้าอก และถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ดีมาก ไม่เป็นไรก็ดี แต่คุณมายมิ้นท์คงจะไม่มีทางปล่อยฉันไปอย่างแน่นอน”

เปปเปอร์เม้มปาก“เธอจะแจ้งตำรวจ”

“แจ้งตำรวจเหรอ?”ส้มเปรี้ยวอุทานก่อน ต่อจากนั้นก็ยิ้มอย่างขมขื่น: “ก็ใช่ ฉันก็ผลักคุณมายมิ้นท์ลงบันไดแล้ว เธอแจ้งตำรวจก็สมควรแล้ว ฉันควรติดคุกเพราะการกระทำของตัวเอง เพียงแต่ได้ยินว่าในคุกน่ากลัวมาก นักโทษหญิงพวกนั้นก็ทรมานคนเก่งมาก ก็ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า”

เธอมองเขาไปแวบหนึ่งโดยที่ไม่ตั้งใจ

เปปเปอร์ไม่ได้สังเกตเห็น ในสมองก็นึกถึงคำพูดของการันต์

ต้องการให้บุคลิกภาพย่อยและบุคลิกหลักหลอมรวมกัน ก็ไม่สามารถทำให้ส้มเปรี้ยวไปที่คุกได้

ถ้าหากส้มเปรี้ยวติดคุกจริงๆ ด้วยอุปนิสัยของเธอ คงจะถูกกระตุ้นอีกครั้งอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นนับประสาอะไรกับการรักษาโรคหลายบุคลิก คงจะแยกได้รุนแรงมากขึ้น

เมื่อคิดแล้ว เปปเปอร์หรี่ตาเล็กน้อย“วางใจเถอะ ฉันไม่มีทางปล่อยให้เธอติดคุก”