บทที่ 119 ท้องจริงๆ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ มายมิ้นท์ก็กำมือแน่น และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “ดังนั้น พวกเราห้ามให้เปปเปอร์รู้ว่ามายมิ้นท์ท้องลูกของเขา อย่างน้อยห้ามรู้จนกว่าเด็กจะแท้ง”

ไม่อย่างนั้น ด้วยอุปนิสัยที่รับผิดชอบแบบนั้นของเปปเปอร์ คงจะหย่ากับมายมิ้นท์ ให้มายมิ้นท์คลอดลูกออกมาอย่างแน่นอน

การันต์พยักหน้าเล็กน้อย: “คุณต้องการให้ผมทำยังไง?”

“ตระกูลธาราบวรเป็นตระกูลแพทย์ นายน่าจะมีความสามารถที่จะมีอิทธิพลต่อโรงพยาบาลทุกแห่งในเมือง ฉันต้องการให้นายจับตาดูมายมิ้นท์ ไม่ว่าเธอจะไปแผนกสูตินรีเวชที่โรงพยาบาลแห่งไหน นายก็ต้องให้หมอของแผนกสูตินรีเวชเหล่านั้นบอกกับเธอว่า ลูกในท้องของเธอมีปัญหาเก็บไว้ไม่ได้ ทางที่ดีทำให้เธอตายอยู่บนเตียงผ่าตัด”

มายมิ้นท์มองไปที่เขา บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่น่ากลัว

การันต์โอ้อวดว่าตัวเองไม่ใช่คนดี แต่วินาทีนี้ ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะตกใจกับความโหดร้ายของเธอ

ในใจก็อดไม่ได้ที่จะสงสัย ผู้หญิงที่โหดเหี้ยมตรงหน้าคนนี้ เป็นเด็กผู้หญิงที่ช่วยเขาออกมาจากในมือของพวกค้ามนุษย์ โดยที่ไม่คำนึงถึงอะไรทั้งสิ้นตอนเด็กๆคนนั้นจริงเหรอ?

แต่เมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นของส้มเปรี้ยวที่เหมือนกันกับดวงตาเด็กผู้หญิงไม่มีผิด การันต์ก็ขจัดความสงสัยในหัวใจอีกครั้ง

“ได้ ถ้าหากนี่เป็นสิ่งที่เธอต้องการ ฉันก็จะช่วยให้เธอบรรลุเป้าหมายอย่างแน่นอน” การันต์ตอบด้วยแว่นตาสะท้อนแสง

ในขณะเดียวกัน แผนกสูตินรีเวช

มายมิ้นท์นั่งบนม้านั่งอย่างใจจดใจจ่อ รอผลตรวจของตัวเองออกมา

หลังจากรอประมาณสิบนาที พยาบาลคนหนึ่งเรียกเธอไปที่ห้องทำงานของหมอ

“คุณหมอค่ะ ผลเป็นยังไงบางค่ะ ฉัน……ฉันท้องจริงๆเหรอ?”มือทั้งสองของมายมิ้นท์จับอยู่ด้วยกัน และถามด้วยความตึงเครียดอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

หมอพยักหน้า และยื่นใบตรวจการตั้งครรภ์ในมือไป“ยินดีด้วยคุณมายมิ้นท์ คุณตั้งครรภ์จริงๆ หนึ่งเดือนกับสิบวัน”

ในสมองของมายมิ้นท์ก็มีเสียงดังตูมขึ้นอีก

แม้ว่าจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ได้ยินคำตอบที่แน่นอน ก็ยังมึน

เธอท้องเหรอ

ไม่นึกเลยว่าเธอจะท้องจริงๆ!

มือของมายมิ้นท์ที่ถือใบตรวจการตั้งครรภ์กำลังสั่น ไม่มีเลือดบนใบหน้าแม้แต่น้อย สับสนและหวาดกลัวเป็นอย่างมาก ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร

“คุณมายมิ้นท์ คุณมายมิ้นท์ค่ะ?”หมอเรียกเธอสองครั้ง

มายมิ้นท์มองดูเธอด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว

หมอมองออกว่ามายมิ้นท์ไม่ได้ดีใจที่ตัวเองตั้งครรภ์ ก็เข้าใจว่าเด็กคนนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ ก็ถอนหายใจ“ถ้าหากคุณมายมิ้นท์ไม่ต้องการเด็กคนนี้ สามารถไปเอาออกล่วงหน้าได้ ความเสี่ยงน้อย ร่างกายก็จะพักฟื้นได้ง่ายมากขึ้น”

“เอา……เอาออกเหรอ?”มายมิ้นท์นิ่งอึ้ง

หมอพยักหน้า“ใช่ค่ะ คุณมายมิ้นท์ไม่ต้องการเด็กคนนี้ไม่ใช่เหรอ?”

“ฉัน……ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นมาก่อน”มายมิ้นท์กอดท้องโดยไม่รู้ตัวและตอบ

ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อคิดถึงเอาเด็กคนนี้ออก ไม่นึกว่าเลยว่าในใจของเธอจะทะลักไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

หมอก็นิ่งอึ้ง“งั้นคุณมายมิ้นท์ตั้งใจที่จะเก็บไว้เหรอ?”

เก็บไว้?

มายมิ้นท์กัดริมฝีปาก“ฉัน……ฉันก็ไม่เคยคิดมาก่อน”

เด็กคนนี้มาได้กะทันหันเกินไป เธอยังยอมรับไม่ได้ทั้งหมด

เป็นไปได้อย่างไรที่จะไตร่ตรองที่เก็บเขาไว้

เมื่อเห็นมายมิ้นท์ไม่อยากเอาออก และก็ไม่อยากเก็บไว้ ก็ไม่ได้แปลกใจ

สถานการณ์แบบนี้ เธอเห็นมากแล้ว และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ในเมื่อคุณมายมิ้นท์ยังตัดสินใจได้ไม่ชัดเจน งั้นก็กลับไปปรึกษาพ่อของเด็กก่อนจากนั้นค่อยตัดสินใจเถอะค่ะ”

มายมิ้นท์กระตุกมุมปาก ฝืนยิ้มที่ดูไม่ดีเล็กน้อยออกมา ลุกขึ้นแล้วออกไป

ระหว่างทาง เธอทั้งคนก็สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ในสมองก็เป็นเรื่องที่ตัวเองตั้งครรภ์ สำหรับช่วงเวลาขับรถ เกือบชนท้ายรถหลายครั้ง

โชคดีที่ในท้ายที่สุด มายมิ้นท์ขับรถกลับไปที่เทนเดอร์กรุ๊ปได้อย่างราบรื่น

หลังจากที่ลงจากรถ เธอก้มหน้าก้มตาเดินไปข้างหน้า เมื่อเห็นว่ากำลังจะชนกำแพง ทันใดนั้นก็มีแขนข้างหนึ่งยื่นมา และดึงเธอไปข้างหลัง

มายมิ้นท์ชนเข้ากับหน้าอกที่แข็งแรง ได้กลิ่นอายหอมที่คุ้นเคยของเปปเปอร์ เงยหน้าขึ้นมอง และถามด้วยความประหลาดใจ: “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

เปปเปอร์ไม่ได้ตอบคำถามของมายมิ้นท์ แต่ใบหน้าไม่พอใจ และตะโกนด้วยเสียงที่เคร่งขรึมและเฉียบขาดว่า: “เธอกำลังทำอะไรอยู่ เดินไม่มองถนน ถ้าฉันไม่ดึงเธอไว้ ตอนนี้เธอก็ชนไปแล้ว”

มายมิ้นท์รู้ตัวว่าผิด ก้มหน้าไม่พูดอะไร

เปปเปอร์เห็นเธอเป็นแบบนี้ จึงไม่สามารถพูดต่อไปได้ และขมวดคิ้ว“เมื่อกี้นี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่!?”