บทที่ 145 แผนของมายมิ้นท์

รูม่านตาของเปปเปอร์หดตัวลง มือที่จับส้มเปรี้ยวไว้ก็รัดกุมขึ้นมา

ทามทอยแตะคางของเธอพูดว่า “ไม่มีเลือดสีดำ ดูไม่เหมือนงูพิษ แต่ก็ไม่แน่ เปปเปอร์คุณรีบพาเธอลงจากภูเขาแล้วไปหาหมอเพื่อฉีดเซรุ่มเถอะ”

เปปเปอร์ไม่ได้พูดอะไร เขาอุ้มส้มเปรี้ยวแล้วเดินไปที่กระเช้าไฟฟ้าอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นกระเช้าลอยฟ้าลับตาไป มายมิ้นท์และพรรคพวกก็กำลังนั่งรอกระเช้ามารับกลับเช่นกัน

“ที่รัก คุณเจองูได้ยังไง?” ลาเต้ถามมายมิ้นท์พร้อมยื่นขวดน้ำส่งให้

มายมิ้นท์หยิบมันขึ้นมาถือไว้ในมือยังไม่ได้รีบร้อนเปิดฝาขวดออก เธอส่ายหัวและหันหลังกลับไปดู “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ”

เธอคิดไม่ถึงว่างูจะปรากฏตัวขึ้นเลย

ก่อนที่ส้มเปรี้ยวจะถูกกัด เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น

“ให้ฉันอธิบายเรื่องนี้เอง” ชาหวานยกมือขึ้น

คนอื่นๆ มองมาที่เธอ

เธอค่อยๆ อธิบายว่า “คือเรื่องเป็นแบบนี้ค่ะ ฉันจะไปล้างหน้าที่ลำธารด้วยเหมือนกัน แล้วทีนี้ฉันก็เห็นงูแขวนคออยู่ที่กิ่งไม้หลังมายมิ้นท์ เดิมทีงูตัวนั้นไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใคร เป็นเพราะส้มเปรี้ยวที่จู่ๆ ก็ลุกขึ้นและตะโกนออกมาเสียงดัง ทำให้งูตกใจและพุ่งตัวเข้ามาหาประธานมายมิ้นท์”

“หมายความว่าเดิมทีงูจะกัดพี่มายมิ้นท์เหรอครับ?” ปีโป้อ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ

ชาหวานพยักหน้า “ใช่ ฉันจึงสั่งให้ประธานมายมิ้นท์นั่งลง นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้งูตกลงบนร่างกายของส้มเปรี้ยวซึ่งอยู่ตรงข้ามกับประธานมายมิ้นท์ จากนั้นมันจึงได้กัดคุณส้มเปรี้ยวแทน”

“นี่มันน่าทึ่งจริงๆ จะทำร้ายคนอื่น กลับมาลงที่ตัวเองสินะ” ทามทอยยิ้ม

จากนั้นมายมิ้นท์จึงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเข้าไปจับมือชาหวานอย่างซึ้งใจ “ชาหวาน ขอบคุณมากนะ”

ถ้าไม่ใช่เพราะชาหวานที่บอกให้เธอหมอบลง

บางทีเธออาจจะเป็นคนที่ถูกกัดก็ได้

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ เป็นประธานมายมิ้นท์ต่างหากล่ะคะที่ไว้ใจฉัน ไม่เช่นนั้น ต่อให้ฉันเตือนยังไงมันก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ” ชาหวานยิ้ม

“ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะมีงูอยู่บนภูเขาลูกนี้ ฉันที่โชคดีเหลือเกินนะคะ” มายมิ้นท์กล่าวด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น

แม้ว่าตอนนี้อารมณ์เธอจะสงบลงแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกกลัวเล็กน้อยเมื่อนึกถึงงู

ลาเต้เอามือทั้งสองข้างประสานกันแล้ววางไปที่หลังศีรษะของเขา “จะว่าไปก็ต้องโทษผู้หญิงคนนั้นจริงๆ ถ้าส้มเปรี้ยวเธอไม่ลุกขึ้นยืนและทำให้งูกลัว งูก็คงจะไม่โจมตีที่รักของผมหรอก แต่ก็โชคดีที่เธอถูกกัดเอง ผมค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย”

“จะว่าไป ฉันคิดว่าดูเหมือนส้มเปรี้ยวจะจงใจทำให้งูตัวนั้นตกใจนะคะ” ชาหวานแตะไปที่คางของเธอและพูดขึ้นในทันใด

ทุกคนพากันประหลาดใจกับคำพูดของเธอ

“ชาหวาน คุณพูดว่าส้มเปรี้ยวเจตนาทำให้งูตกใจเหรอ?” ลาเต้จ้องไปที่ชาหวาน

“ไม่น่าใช่มั้งครับ?” ปีโป้อ้าปากค้าง

ทามทอยจับไปที่ไหล่ของเขา “ทำไมล่ะ อย่าลืมสิ่งที่ส้มเปรี้ยวทำกับพี่มายมิ้นท์ของคุณนะ ไม่มีอะไรที่เธอทำไม่ได้”

“......” ปีโป้พูดไม่ออกและมองไปที่มายมิ้นท์

มายมิ้นท์ขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

ชาหวานพยักหน้าและตอบกลับว่า “ใช่ค่ะ ฉันสงสัยว่าเธอจงใจทำ เพราะเมื่อตอนที่งูพุ่งเข้ามาทางประธานมายมิ้นท์ ฉันเห็นรอยยิ้มของเธอปรากฏขึ้น เธอไม่แปลกใจกับการปรากฏตัวขึ้นของงูเลย ดังนั้นฉันคิดว่าเธออาจจะเห็นงูก่อนหน้านี้และจงใจตะโกนเสียงดังเพื่อเรียกประธานมายมิ้นท์ให้หันมา”

“ถ้าเป็นแบบนี้นี้ การที่เธอถูกกัดก็เป็นเพราะเธอทำตัวเอง” ทามทอยยังคงเสียดสีไม่หยุด

“ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ” ลาเต้ตบลงที่ขาของเขาด้วยท่าทางเย็นชา “ผมคิดว่าเธอคงไม่อยากวางมือจากที่รักของผม ยังต้องการจัดการคุณอีก แต่กรรมใดใครก่อกรรมนั้นย่อมสนอง”

“ผู้หญิงคนนี้นี่เลวที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาจริงๆ” ชาหวานถอนหายใจออกมา

เธอไม่เข้าใจเลย แม้ว่าในตอนนั้นมายมิ้นท์และเปปเปอร์จะแต่งงานกัน จึงทำให้ส้มเปรี้ยวรู้สึกไม่ชอบใจ

แต่ตอนนี้ประธานมายมิ้นท์และประธานเปปเปอร์ก็หย่าร้างกันแล้ว ส่วนประธานเปปเปอร์ก็รักส้มเปรี้ยวอย่างสุดใจ ทำไมส้มเปรี้ยวต้องพยายามหาทางจัดการกับประธานมายมิ้นท์อีก?

“เจ้าหนู” ทามทอยมองไปทางปีโป้ “เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้แล้วสินะ จ่อจากนี้ต้องระมัดระวังหน่อย อย่าทำให้ส้มเปรี้ยวขุ่นเคืองใจ ไม่อย่างนั้นเธอจะจัดการอย่างไม่เลือกวิธี”

“ผม......ผมรู้แล้วครับ” ปีโป้พยักหน้าอย่างเร่งรีบ

เขารู้ว่าส้มเปรี้ยวเป็นคนไม่ดี แต่เขาไม่เคยเห็นการกับตาเช่นนี้มาก่อนถึงด้านลบของส้มเปรี้ยว ดังนั้นในใจจึงไม่รู้สึกอะไร และไม่ได้ระมัดระวังส้มเปรี้ยวเลย

แต่ตอนนี้เขาเห็นกับตาและต้องยอมรับว่าเขากลัว